Αρχίζει το μάτς!!

Σήμερα 26/05/2011 αρχίζουν οι αγώνες των play off της τελικής φάσης. Για τις δυο πρώτες θέσεις διασταυρώνουν τα ξίφη τους οι δύο "γίγαντες" του ελληνικού μπάσκετ (Παναθηναϊκος-Ολυμπιακός) ενώ για τις θέσεις 3-4 το ζευγάρι είναι το ΠΑΟΚ-Άρης!! Για το μάτς των "αιωνίων αντιπάλων" το πρώτο παιχνίδι θα γίνει στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (Σ.Ε.Φ.), ο δεύτερος στο Ολυμπιακό στάδιο (Ο.Α.Κ.Α.) κ.ο.κ. μέχρι κάποια από τις δύο ομάδες να συμπληρώσει τρεις (3) νίκες!! Καλή επιτυχία και στις τέσσερις ομάδες και... ας νικήσει ο καλύτερος!!!!

Αρθρο σε εφημεριδα για την παιδεια!!!

Άρθρο πολύ μεγάλης εφημερίδας της χώρας μας έλεγε οτι από το 2013 και μετά θα εφαρμοστεί ένα νέο πρόγραμμα παιδείας για την Β' και Γ' λυκείου σε όλα τα σχολεία της χώρας μας!!!

Αυτό ίσως είναι κάτι πολύ καλό για την παιδεία διότι όλοι οι μαθητές των δύο τελευταίων τάξεων του λυκείου θα μπορούν να διδάσκονται κάποια μαθήματα τα οποία οι ίδιοι θα επιλέγουν μέσα απο κάποιες ομάδες μαθημάτων!!

Τα μαθήματα και κυρίως η επιλογή τους θα γίνεται ως εξής: Βασικά μαθήματα για όλους θα είναι η Νεοελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία (4+2 ώρες εβδομαδιαίως) τα Αγγλικά (2 ώρες εβδομαδιαίως) και η φυσική αγωγή (2 ώρες εβδομαδιαίως).

Οι μαθητές θα μπορούν να επιλέγουν ανάμεσα απο 5 ομάδες μαθημάτων!! Η μια ομάδα αφορά Θεωρητικά μαθήματα (Αρχαία,Ιστορία και Λατινικά). Η δεύτερη ομάδα αφορά τα μαθηματικά (ανεπτυγμένες γνώσεις μαθηματικών και βασικές γνώσεις μαθηματικών). Η τρίτη ομάδα αφορά μαθήματα θετικών επιστημών (Φυσική,Χημεία,Βιολογία και Βιοτεχνολογία). Η τέταρτη ομάδα αφορά κυρίως ξένες γλώσσες πλήν Αγγλικών (Γαλλικά,Γερμανικά,Ιταλικά και Ισπανικά) και η πένπτη ομάδα αφορα μαθήματα κυρίως γενικής φύσεως (Κοινωνιολογία, Προγραμματισμό και Οικονομικά).

Από αυτές τις 5 ομάδες οι μαθητές έχουν δικαίωμα να επιλέξουν 2 μαθήματα τα οποία να είναι απο διαφορετική ομάδα!! Το ένα μάθημα είναι 6 ώρες εβδομαδιαίως και το δεύτερο θα είναι 3 ώρες εβδομαδιαίως!!!

Για παράδειγμα ένας μαθητής που θέλει να ακολουθήσει Θετικές επιστήμες μπορεί να διαλέξει τα εξής μαθήματα: [Νεοελληνική Γλώσσα&Λογοτεχνία,Αγγλικά,Φυσική αγωγή] {Υποχρεωτικά μαθήματα σύνολο 10ώρες εβδομαδιαίως}. Από τα υπόλοιπα μπορεί να διαλέξει {Ανεπτυγμένες γνώσεις Μαθηματικών (6 ώρες) και Χημεία (3 ώρες)}. Όλα τα μαθήματα μπορουν να είναι και 6ωρα και 3ωρα εκτος απο τα μαθήματα της 5ης ομάδας!

Κατά την γνώμη μου ο κάθε μαθητής θα μπορεί να διαβάζει με περισσότερο ενδιαφέρον τα μαθήματα του εφόσον θα είναι αυτά που θα έχει επιλέξει ο ίδιος!!!

Να σημειωθεί πως στο τέλος του έτους οι μαθητές της Γ' Λυκείου θα δίνουν 4 μαθήματα και όχι 6 που είναι τώρα!!! Θα δίνουν Νεοελληνική Γλώσσα, Λογοτεχνία και τα δύο μαθήματα που έχουν επιλέξει να παρακολουθήσουν!!! Το μόνο μάθημα βαρύτητας θα είναι αυτό το μάθημα επιλογής που θα παρακολουθούν 6 ώρες την εβδομάδα!!!

Είναι σημαντικό να αλλάξει λίγο το σύστημα της παιδείας στην χώρα μας!!!

SPECIAL TRIPLE CROWN!

Αντιπαθέστατος μέχρι αηδίας για μερικούς, ερωτεύσιμος για άλλους... Όπως κι αν τον αντιμετωπίζετε, ο Ζοσέ Μουρίνιο κατέκτησε το δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ στην καριέρα του, με διαφορετική ομάδα, και από χθες το βράδυ το όνομά του αναγράφεται δίπλα σε αυτά των Ερνστ Χάπελ και Ότμαρ Χίτσφελντ, οι οποίοι το κατέκτησαν με Φέγιενορντ και Αμβούργο και Ντόρτμουντ και Μπάγερν αντίστοιχα.

Μέτριος τελικός ο χθεσινός, με τις εικόνες να παραμένουν ίδιες. Αμυντική διάταξη για την Ίντερ, η μπάλα στον Ρόμπεν για την Μπάγερν. Η απουσία τού Ριμπερύ ήταν καταλυτικός παράγοντας, απ' ο,τι φάνηκε, μιας και οι Βαυαροί έστελναν συνέχεια την μπάλα στα δεξιά, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η Ίντερ κατέκτησε το τρόπαιο χάρη σε δύο γκολ ενός εξαιρετικά χαρισματικού παίχτη, του Ντιέγκο Μιλίτο, χάρη στην υπομονή της, χάρη στο Μουρίνιο κι αν θέλετε, χάρη και στη Μπάγερν.

Γιατί οι Γερμανοί δεν άλλαξαν καθόλου το παιχνίδι τους, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ήταν στον αγωνιστικό χώρο και ο Κλόζε, ο οποίος μπορεί να πετάξει την μπάλα στα δίχτυα για πλάκα. Η Ίντερ, όσον αφορά τον αμυντικό τομέα, ήταν καταπληκτικά στημένη, με 5-6 παίχτες παράλληλα με την εστία, απ' τους οποίους οι δύο έπεφταν πάνω στον Ρόμπεν και τον εμπόδιζαν να σουτάρει ή να δώσει την μπάλα. Για την επίθεση και το κέντρο της Ίντερ τι να πει κανείς, όταν η ομάδα έχει Καμπιάσο, Σνάιντερ, Ετό και Μιλίτο...

Ο Ζανέτι στο 700ό παιχνίδι του με τη φανέλα των "νερατζούρι" γεύτηκε τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής του, ίσως δικαιούται αυτό το τρόπαιο περισσότερο από τον καθένα। Εδώ και πάρα πολλά χρόνια αγωνίζεται με πάθος, αγωνίζεται με δύναμη, αγωνίζεται για τη φανέλα που φορά. Και έχοντας ζήσει πολλά από τα "πέτρινα" χρόνια της Ίντερ στην Ιταλία και επειδή παίζει ασταμάτητα κι ας έχει φτάσει 36 χρονών, για εμένα αξίζει αυτό το κύπελλο περισσότερο από κάθε άλλον. Ίσως ο μόνος που να τον συναγωνίζεται επάξια είναι ο Μάσιμο Μοράτι, ο ιδιοκτήτης τής ομάδας, ο οποίος "απέδειξε" στον πατέρα του ότι μπορεί κι ο ίδιος να φέρει ευρωπαϊκά τρόπαια στο Μιλάνο.

Γιορτές και πανηγύρια στο Μιλάνο, ακόμη και τις 5 το πρωί, όταν η Ίντερ επέστρεψε στην Ιταλία και προσγειώθηκε στο Μαλπένσα. Στις 6, περίπου, οι παίχτες μπήκαν στο Μεάτσα και γνώρισαν την αποθέωση από περισσότερους από 50.000 φιλάθλους. Λογικό, όταν περιμένεις 45 χρόνια για αυτόν τον τίλο...

Ο Μουρίνιο παρέμεινε στη Μαδρίτη και δε γύρισε, κάτι που όλοι απέδωσαν στο ότι είναι ο νέος προπονητής της Ρεάλ. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς το κάνει αυτό. Για την Πόρτο το καταλαβαίνω, πήρε δύο ευρωπαϊκά τρόπαια και δε θα γινόταν να υπερασπιστεί τον τίτλο. Η Ίντερ, όμως, μπορεί άνετα να το πράξει. Στην τελική, ας συμφωνούσε με τη Ρεάλ σε κάποια χρόνια. Προσωπικά, θεωρώ ότι "πουλάει" κατά κάποιον τρόπο την Ίντερ με τη συμπεριφορά του, όμως αυτό θα μπορώ να το πω αφού ανακοινωθεί επίσημα η αλλαγή στέγης...

Έτσι γράφτηκε η ιστορία. Με την Ίντερ να σηκώνει το τρίτο Κύπελλο Ευρώπης Πρωταθλητριών Ομάδων, πείτε το και Τσάμπιονς Λιγκ, να ξεπερνά τις δύο κατακτήσεις της Γιουβέντους και να ισοφαρίζει αυτές των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Μπαρτσελόνα. Στην Ιταλία, με το 18ο πρωτάθλημα που κατέκτησε, ξεπέρασε τα 17 της Μίλαν. Μακροπρόθεσμοι στόχοι, να ξεπεράσει τα 27 πρωταθλήματα της Γιουβέντους και τα 7 πρωταθλητριών της Μίλαν. Δύσκολο, αλλά όταν υπάρχει τέτοιο υλικό στην ίδια και τέτοια μετριότητα σε Μίλαν και Γιούβε, όλα γίνονται.

Έχουμε μπροστά μας κάτι λιγότερο από τρεις εβδομάδες ξεκούρασης. Γιατί στις 11 Ιουνίου ξεκινάει το Παγκόσμιο Κύπελλο και δεν επιτρέπεται να μην το δείτε...

ΠΡΟΣ TRIPLE CROWN, ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ...

Και να που τελικά φτάσαμε στις 22 τού Μάη. Ημέρα του τελικού τού Τσάμπιονς Λιγκ, για πρώτη φορά Σάββατο, στον οποίο θα αναμετρηθούν η Ίντερ τού Μουρίνιο και η Μπάγερν Μονάχου τού Βαν Χάαλ.

Έξι κύπελλα πρωταθλητριών θα αναμετρηθούν απόψε, δύο από πλευράς Ίντερ και τέσσερα από πλευράς Μπάγερν. Εκτός των κατακτήσεων, η Ίντερ έχει και δύο χαμένους τελικούς (το 1967 απέναντι στη Σέλτικ και το 1972 απέναντι στον Άγιαξ), ενώ η Μπάγερν μετρά τρεις χαμένους τελικούς (το 1982 απέναντι στην Άστον Βίλα, το 1987 απέναντι στην Πόρτο και το 1999 απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ). Οπότε, πέμπτος τελικός για την Ίντερ και όγδοος για την Μπάγερν.

Την ευκαιρία να ισοφαρίσει τις κατακτήσεις της Γιουνάιτεντ και της Μπαρτσελόνα έχει η Ίντερ, καθώς και οι δύο έχουν από τρία τρόπαια. Από την άλλη, η Μπάγερν μπορεί να ξεπεράσει τα τέσσερα τρόπαια τού Άγιαξ και να ισοφαρίσει τα πέντε τρόπαια που έχει η Λίβερπουλ, κάτι που θα της δώσει το δικαίωμα να κρατήσει το αυθεντικό κύπελλο. Όλα όσα διαδραματιστούν στο Μπερναμπέου, έχουμε τη δυνατότητα να τα παρακολουθήσουμε μέσω της ΝΕΤ. Ναι, καλά καταλάβατε. Θα... "απολαύσουμε" για πολλοστή φορά σε τελικό τις φιλοσοφίες τού Βερνίκου, τού Κατσαρού ή οποιουδήποτε άλλου βρεθεί στη θέση τού σχολιαστή. Να μην ξεχνάμε, βέβαια, και το ότι ο τελικός θα μεταδοθεί και ραδιοφωνικά. Αυτό σημαίνει ότι όσοι επιθυμούν, μπορούν να συντονιστούν π.χ. στον Nova ΣΠΟΡ FM 94,6 και να ακούσουν τον τελικό σε μετάδοση τού Χρήστου Σωτηρακόπουλου και σχολιασμό από Γιώργο Μαζιά και Ντάρκο Κοβάσεβιτς.

Η νικήτρια ομάδα τού αποψινού τελικού θα κάνει triple crown, καθώς αμφότερες η Ίντερ και η Μπάγερν έχουν κατακτήσει και το πρωτάθλημα και το κύπελλο στη χώρα τους. Μάλιστα, θα είναι η πρώτη φορά για όποια ομάδα κι αν το καταφέρει, άρα είναι ένας λόγος παραπάνω για μεγαλύτερη προσπάθεια.

Ο Ζανέτι θα συμπληρώσει 700 παιχνίδια με τη φανέλα της Ίντερ σε όλες τις διοργανώσεις, αν όλα κυλήσουν ομαλά και αγωνιστεί. Η λογική λέει ότι θα ξεκινήσει κιόλας. Ο Αργεντίνος έχει επιδείξει τρομακτική συνέπεια τα τελευταία χρόνια κι είναι πάντα παρών στις αγωνιστικές του υποχρεώσεις.

Αυτός ο τελικός τού Τσάμπιονς Λιγκ θα είναι ο τέταρτος που λαμβάνει μέρος στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, μιας και εκεί έγιναν οι τελικοί τού 1957, του 1969 και τού 1980. Το 1957 η Φιορεντίνα ηττήθηκε, όμως το 1969 η Μίλαν κέρδισε 4-1 τον Άγιαξ. Άρα, οι ιταλικές ομάδες μετρούν μία νίκη και μία ήττα σε τελικούς στο Μπερναμπέου. Το 1980 η Νόττιγχαμ τού Μπράιν Κλαφ επικράτησε τού Αμβούργου με 1-0. Μπορούμε, πάντως, να αναφερθούμε και στον τελικό τού παγκοσμίου κυπέλλου μεταξύ της Ιταλίας και της Δυτ. Γερμανίας το 1982, ο οποίος έγινε επίσης στο Μπερναμπέου. Η ιστορία είναι γνωστή, οι Ιταλοί πήραν το τρίτο τους παγκόσμιο κύπελλο εκείνη την ημέρα...

Πριν τον περσινό τελικό έγραψα ότι όλοι θέλουμε να δούμε ένα ωραίο ματς κλπ. Φέτος θα γράψω μόνο ότι δε θέλω να δω ματς σκοπιμότητας κι απ' τους δύο, γιατί έχουν μία ιδιαίτερη έφεση σε περίεργες αγωνιστικές τακτικές. Ας αφήσουν να παιχτεί μπάλα, μπας και δούμε τίποτα. Γιατί πέρσι, με βάση τα ονόματα που υπήρχαν στον τελικό, ο τελικός ήταν απογοητευτικός.

Λίγες ώρες έμειναν ως τον τελικό, πού θα πάνε... Θα περάσουν...

ΠΑΡΤΕ ΠΙΤΣΕΣ-ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ, ΤΟΝΟΥΣ ΜΠΥΡΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ!!!

Γιατί, αν και παραφερόμαστε όλοι αρκετά συχνά, σε κάτι τέτοια γεγονότα καταλαβαίνουμε ότι, ναι διάολε, είναι γιορτή. Υπάρχει για να μας κάνει χαρούμενους!

Η συνέχεια επί της οθόνης...

ΝΕΤ , 21:45 , F.C. BAYERN MUNICH - F.C. INTERNAZIONALE MILANO

ΕΙΣΤΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΜΑΛΑΚΕΣ...

ΚΑΘΕ μέρα, ΟΛΗ μέρα, ΚΑΘΕ νύχτα, ΟΛΗ νύχτα... Ακούμε για την πουτάνα την οικονομία! Και πάτε και βάζετε θέμα στην έκθεση την... αυτομόρφωση! Ξεφτίλες, ρεζίληδες, μαλάκες! Τέτοια έκθεση να τη βάλετε στη βουλή, να τη γράψουν οι 300 σκουπιδοφάγοι. Κι άμα ξέρουν τον όρο, εμένα να με χέσετε.

Ωραία αντιμετώπιση έχετε απέναντι σ' όσους δίνουν πανελλαδικές, σούπερ θέμα βρήκατε πάλι. Στην τελική, βάλτε κάτι σχετικό με την τρομοκρατία ή τίποτα τέτοιο, μετά τα όσα διαδραματίστηκαν φέτος με τους ηλίθιους. Αλλά πείτε μου τι σχέση έχει η αυτομόρφωση. Δεν μπορείτε να μου πείτε, βάζετε μαλακίες έτσι αναίσθητα!

Και σιγά την έκθεση ρε! Αντιγραφή επικόλληση 20 ιδέες ενός κωλοφυλλαδίου, μαζί με 3ο διαρθρωτικές και ορισμένα συγκεκριμένα ρήματα. Ουυυυυυ, τρομερή.... "έκφραση", τρομερός "γραπτός λόγος". Εάν θέλετε να βλέπετε γραπτό λόγο και έκφραση, αλλά κυρίως ιδέες και απόψεις, κοιτάξτε αλλού. Σε ιστολόγια, σε ιστοσελίδες, σε τετράδια, σε ημερολόγια... Αλλά μην προβάλλετε την έκθεση ως μάθημα στο οποίο τα παιδιά εκφράζονται, μόνο αυτό δε γίνεται. Όταν ο σκοπός σου είναι να γράφεις κοινώς αποδεκτά πράματα και όχι αυτά που κουβαλάει η κεφάλα σου, δεν είναι έκφραση. Τουλάχιστον για μένα, για άλλους ίσως είναι. Για εμένα είναι μαλακία.

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ.

Ο φετινός ΠΑΟΚ έβαλε τα γυαλιά στον Ολυμπιακό δύο φορές μέσα στο Καραϊσκάκη και κέρδισε τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό στην Τούμπα. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για πολλές ομάδες, ίσως και για περισσότερες. Και κατά τη γνώμη, βρίσκεται απόλυτα δίκαια στην κορυφή των πλέι οφ.

Κατά καιρούς ακούμε διάφορους να ισχυρίζονται πως είναι υπέρ της καλής μπάλας και όχι υπέρ του παιχνιδιού σκοπιμότητας. Δε νομίζω, εξάλλου, να προτιμά κανείς να βλέπει κατενάτσιο αντί για επιθετικό ποδόσφαιρο ή τίποτα παρόμοιο. Όμως, η σκοπιμότητα είναι αυτή που τελικά επικρατεί. Αυτή χαρίζει τίτλους και διακρίσεις και σπανιότερα το θέαμα. Το ιδανικό είναι να συνδυάζεται το θέαμα με την αποτελεσματικότητα, αλλά στις μέρες μας κάτι τέτοιο δεν συναντάται και συχνά.

Κάποτε κατηγόρησαν αρκετοί τη Μίλαν για αντιποδόσφαιρο σε ορισμένα ματς. Απολογισμός: 7 κύπελλα πρωταθλητριών. Η Ίντερ τού Ερέρα αποτελεί τον ορισμό τού κατενάτσιο, κατέκτησε όμως κι αυτή 2 κύπελλα πρωταθλητριών, συνεχόμενα κιόλας, κάτι που καμία άλλη Ίντερ δεν κατάφερε. Η τωρινή Ίντερ τού Μουρίνιο προκρίθηκε στον τελικό τού Τσάμπιονς Λιγκ. Αρκετά συνέβαλε σε αυτό το 3-1 τού πρώτου αγώνα στην Ιταλία, σίγουρα όμως και το 10-0-0 που έπαιξε στο Καμπ Νου. Έπαιξε για κάτι παραπάνω από 90 λεπτά φουλ άμυνα και κατάφερε να πάρει αυτό που ήθελε, αν και έχασε με 1-0.

Και καλά να λέμε για μεγέθη όπως η Ίντερ και η Μίλαν (κι άλλες πολλές), εδώ όμως αναφερόμαστε σε μία ελληνική ομάδα. Αναλογικά, η επιτυχία τού ΠΑΟΚ είναι τεράστια. Η σταθερότητα αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα, όπως επίσης και η υπομονή και η επιμονή στο παιχνίδι του. Από τα λίγα ματς τα οποία παρακολούθησα φέτος, σχεδόν σε κανέναν δε μου άρεσε το θέαμα που προσέφερε. Τελικά, όμως, τα κατάφερε! Εάν ο Ολυμπιακός έπαιζε με σκοπιμότητα φέτος και κατακτούσε το πρωτάθλημα ή κατοχύρωνε την πρώτη θέση στα πλέι οφ, σίγουρα πολλοί θα γκρίνιαζαν ότι δεν παίζει μπάλα. Αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά, ότι οι ίδιοι είναι που βγαίνουν τώρα στα ραδιόφωνα και γκρινιάζουν με τις ώρες για την άθλια εικόνα τής ομάδας. Και ΣΙΓΟΥΡΑ, θα προτιμούσαν ένα πρωτάθλημα με μέτρια μπάλα, παρά τη 2η ή 3η θέση με καλή μπάλα. Πικρή η αλήθεια...

Αποφασίστε, επιτέλους, τι θέλετε। Προτιμάτε το θέαμα παράλληλα με πιθανή αποτελεσματικότητα, ή την σκοπιμότητα με σαφώς μεγαλύτερα ποσοστά αποτελεσματικότητας; Ό,τι κι αν διαλέξετε, η πρώτη γκέλα ή η πρώτη άσχημη εμφάνιση τής ομάδας θα σας οδηγήσει στο άλλο άκρο. Αν όχι όλους σας, τότε ας πούμε 8 στους 10. Οπότε, συγχαρείτε όσους πέτυχαν και παραμερίστε λιγάκι το πώς και το γιατί.

Συνοπτικά, ο ΠΑΟΚ φέτος επιβεβαίωσε ότι το ποδόσφαιρο είναι σαν το φαγητό. Μας αρέσουν τα βλαβερά φαγητά, όμως ξέρουμε ότι άλλα είναι αυτά τα οποία μας ωφελούν. Μας αρέσει το θέαμα, αλλά ξέρουμε ότι πάνω απ' όλα μένουν στο μυαλό μας οι διακρίσεις και οι τίτλοι. Τώρα, το αν γίνεται να συνδυάσουμε την καλή μπάλα με την αποτελεσματικότητα (σα να λέμε την πίτσα με την υγεία), ε... αυτό θα ήταν το ιδανικό! Αλλά επειδή αυτό δε συμβαίνει σχεδόν ποτέ (π.χ. πίτσα βετζετέριαν χαχα), ας διαλέξουμε τι θέλουμε. Μπορεί να λέμε προς τα έξω ότι θέλουμε το θέαμα, όμως στο τέλος καταλήγουμε στους τίτλους. Αν μπορεί κάποιος να μείνει πιστός στην άποψή του, ακόμη κι αν έρθει τούμπα ο κόσμος, τότε αυτός είναι ο μεγάλος μάγκας

ΤΕΤΑΡΤΗ 12 ΜΑΪΟΥ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ EUROPA LEAGUE.

Και να που τελικά στο πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό ραντεβού τής χρονιάς, δε φιγουράρει ούτε ένα από τα δυνατά ονόματα. Τι κι αν στη διοργάνωση αγωνίστηκαν ομάδες όπως η Γιουβέντους, ο Άγιαξ και η Λίβερπουλ, στον τελικό θα παίξουν η Φούλαμ και η Ατλέτικο Μαδρίτης. Η Νόρντμπανκ αρίνα ετοιμάζεται πυρετωδώς για να φιλοξενήσει τον πρώτο τελικό στην ιστορία τού Europa League, σε ένα αγώνα που ίσως προσφέρει πολλά.

Κι αυτό διότι δεν υπάρχει λόγος για καμία απ' τις δύο ομάδες να μείνει πίσω. Η Ατλέτικο μπορεί να κοιμάται για πολλή ώρα και ξαφνικά να πετάξει φωτιές, κάτι που δε θα ήταν ό,τι καλύτερο για τη Φούλαμ. Αυτή, από την άλλη, είναι αγγλική ομάδα και αυτό λέει πολλά. Οπότε, ας ελπίσουμε ότι το παιχνίδι θα είναι από την αρχή ως το τέλος ανοιχτό και το σκορ θα κυμανθεί σε μεγάλα επίπεδα. Ευκαιρία και πρόφαση να βουτήξουμε μερικές κάσες με μπύρες και να απολαύσουμε τον αγώνα.

Τα φώτα μάλλον θα πέσουν πάνω στον Αγκουέρο. Ο γαμπρός τού Ντιέγκο δύσκολα θα παραμείνει στην ομάδα τής Μαδρίτης και την επόμενη σεζόν, άσχετα από το αποτέλεσμα τού τελικού. Να δούμε πώς θα τα πάει αυτή η φορά η συνεργασία τού Αργεντίνου με τον Φορλάν, οι οποίοι αποτέλεσαν ένα από τα πιο παραγωγικά επιθετικά δίδυμα για τη σεζόν 2008-2009. Σημαντικό ρόλο θα παίξουν, όπως σε κάθε τελικό, οι στημένες φάσεις, στις οποίες θεωρώ ότι η Ατλέτικο είναι εξαιρετική. Από την άλλη, η Φούλαμ υπολογίζει περισσότερο στην ομαδική προσπάθεια παρά στις ατομικές ενέργειες, αν και έχει στο ενεργητικό της ποδοσφαιριστές όπως ο Νταφ, ο Μέρφι, ο Ντέιβις και ο Ζαμόρα.

Τετάρτη, βράδυ, λοιπόν τα σπουδαία. Η συνέχεια επί της οθόνης...

ΑΦΗΣΤΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ, ΠΙΑΣΤΕ ΦΡΑΠΕΔΕΣ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΤΕ ΠΑΡΑΛΙΑ!

Πήγε στη Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβρη κι έχασε 1-0 από τον Άρη. Δεν μπόρεσε να κερδίσει τον Ηρακλή, ξαναπήγε στο Βικελίδης τον Απρίλιο και έχασε 2-0. Και τέλος, ξαναπήγε στην Τούμπα τον Μάιο και ηττήθηκε 1-0. Και ρωτώ, λοιπόν, γιατί να έρθει δεύτερος ο Ολυμπιακός;

Σας έχει πιάσει πολλούς μία μανία με το συγκεκριμένο θέμα, οι οπαδοί και των τριών υπολοίπων ομάδων δεν κάνουν έτσι. Είναι πολύ πιο ψύχραιμοι. Κι έστω ότι ο Ολυμπιακός καταφέρνει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να τερματίσει στην κορυφή των πλέι οφ. Θα παίξει προκριματικά. Ποιος εγγυάται ότι θα φέρει εις πέρας την αποστολή του; Μάλλον θα αποτύχει να πάει στους ομίλους. Αν δει κανείς τα ονόματα που φιγουράρουν στις φάσεις των προκριματικών, θα καταλάβει τι εννοώ.

Είναι λογικό να θέλουν όλοι οι Ολυμπιακοί να περάσει οι ομάδα στους -κυριολεκτικά- χρυσοφόρους ομίλους τού Τσάμπιονς Λιγκ, τα έσοδα είναι τεράστια. Αλλά το έργο όποιας ομάδας πάει στα προκριματικά χαρακτηρίζεται ως κάτι παραπάνω από δύσκολο. Γιατί να μην πάει ο ΠΑΟΚ ή η ΑΕΚ, που έχουν εξίσου οικονομικά προβλήματα; Γιατί να μην πάει ο Άρης, ο οποίος εμφανίζεται συνεχώς μαχητικός; Κι επιτέλους, ας σταματήσει η καραμέλα "να φύγουν όλοι εδώ και τώρα" και τέτοια πράματα. Γιατί αν όντως συμβεί κάτι τέτοιο, μετά που θα έρθουν άγνωστοι λόγω έλλειψης χρημάτων, όλοι θα γυρίσετε να λέτε να φέρουν πίσω τους παλιούς και λοιπά.

Όλες οι ομάδες κάποτε έχουν καλές φουρνιές και αποδοτικούς παίχτες, άλλες φορές όχι. Δεν γίνεται να τα 'χεις όλα. Δείτε την Μπαρτσελόνα, αυτήν την ποδοσφαιρική μηχανή με παιχταράδες σε όλες, ανεξαιρέτως, τις θέσεις. Έχασε το κύπελλο Ισπανίας, αποκλείστηκε από το Τσάμπιονς Λιγκ στα ημιτελικά και της έμεινε το πρωτάθλημα, ενώ την προηγούμενη σεζόν κατέκτησε 6 τίτλους! Δε χρειάζεται να τρελαίνεται κανείς όταν η χρονιά είναι αποτυχημένη, όταν για μερικά χρόνια δεν υπάρχει πρόοδος ή βελτίωση. Είναι απόλυτα φυσικό.

Το κακό, αυτό για το οποίο επιβάλλεται να γκρινιάζει ένας οπαδός, είναι η έλλειψη προσπάθειας και οράματος. Κι αυτό θεωρώ ότι απουσιάζει από πολλούς συλλόγους, ελληνικούς και μη. Τρανταχτό παράδειγμα, κατ' εμέ, η Λίβερπουλ. Έχει την απόλυτη συμπαράσταση τού κόσμου κι οι Αμερικανοί δεν άλλαξαν μυαλά μέχρι πρόσφατα. Και εν τέλει, έβαλαν στο πόστο τού προέδρου έναν οπαδό τής... Τσέλσι! Ακόμη ένα γερό παράδειγμα είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι Γκλέιζερ αρνούνται προσφορές δισεκατομμυρίων για πώληση τής ομάδας, γιατί δεν ενδιαφέρονται για αυτήν, αλλά για την τσέπη τους.

Γι' αυτό, λοιπόν, αφήστε τις ομάδες σας ήσυχες για κάποιο χρονικό διάστημα. Μπορείτε να γκρινιάζετε τους 9 μήνες που αφορούν καθαρά την ποδοσφαιρική σεζόν, αφήστε τες 3 μήνες να ξεκουραστούν, να ηρεμήσουν και να οραματιστούν. Εξάλλου, όλοι δικαιούνται να χαρούν ένα καλοκαίρι... Αφήστε, επιτέλους, για λίγο τα ποδοσφαιρικά και πιάστε φραπέδες και πηγαίντε παραλία!

ΤΕΛΙΚΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ;

"Πιάσε μια απ' τα ίδια", "πιάσε άλλο ένα γύρο", "φέρε μία γύρα ακόμη". Σε μερικούς οι φράσεις αυτές θυμίζουν ατάκες που ακούγονται σε ταβέρνες, μπαροκλάμπ, καφετέριες. Εμένα, πάλι, έχουν αρχίσει και μου θυμίζουν την καθημερινότητα και το συνηθισμένο.

Και ναι, αναφέρομαι στα γεγονότα τής Τετάρτης, 5 τού Μάη, που τόσο πολύ σχολιάστηκαν. Και αν εξαιρέσει κανείς τούς 3 νεκρούς και δει τα υπόλοιπα γεγονότα, ίσως απορήσει κι αυτός γιατί ασχολούμαστε τόσο πολύ, ενώ έγιναν όσο γίνονται πάντα.

Πάντα υπάρχει κόσμος που διαμαρτύρεται, που κατεβαίνει με ειρηνικές διαθέσεις, απλά για να ακουστεί. Πάντα υπάρχει ο ηλίθιος κόσμος που δε διαμαρτύρεται, που κατεβαίνει με αρνητικές προθέσεις. Γιατί είναι αναμφισβήτητο ότι το να τα κάνεις λαμπόγυαλο ΔΕΝ είναι τρόπος διαμαρτυρίας. Πάντα τα Μ.Μ.Ε. αποκαλούν τους ταραξίες "αναρχικούς", πάντα η αριστερά κατηγορεί τη δεξιά για προβοκάτσια και η δεξιά την αριστερά για χίλια δυο. Και πάντα, μα πάντα, νιώθουμε ένα έντονο πρήξιμο στα καμπανέλια μας από όλες τις παπαρολογίες στα παράθυρα.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια που χαρακτηρίζονται έντονα και από την ανάπτυξη των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης (π.χ. φάτσαμπουκ), θα διαβάζουμε τα ίδια. Οι μισοί θα γράφουν "γαμώ τους αναρχικούς" και θα κατεβάζουν χριστοκάντηλα κι οι άλλοι μισοί θα λένε "γαμώ τους μπάτσους/την αστυνομία" και θα κατεβάζουν κι αυτοί καντήλια. Δηλαδή, έλεος! Μετά, βέβαια, τα ίδια άτομα κατηγορούν των κομμάτων τα παιδιά, ότι ασχολούνται μονίμως με το κόμμα, ότι δε βλέπουν μπροστά τους και άλλα τέτοια. Ενώ εσείς βλέπετε, ε; Που ό,τι κι αν γίνει, θα λέτε "γαμώ" και μετά ή θα γράφετε "τους αναρχικούς" ή "τους μπάτσους". Αυτό, δηλαδή, εμείς να μην το λογίζουμε ως κόλλημα; Κι έστω ότι δεν το θεωρούμε κόλλημα, τι το θεωρούμε τότε;

Πώς γίνεται πάντα αυτές οι "μικρές ομάδες κουκουλοφόρων" να διαλύουν τα πάντα; Κι όταν κάνουν πορεία 500 άτομα να το καταλάβω, ήταν αυτοί 200-300 και τα σπάσανε. Αλλά με 100.000 κόσμο και παραπάνω στους δρόμους, γίνεται να τα διαλύσουν τα πάντα άτομα που δεν φτάνουν ούτε το 1/100; Και ας αφήσουμε τα της αστυνομίας. Μερικοί είναι άχρηστοι, μερικοί δεν προλαβαίνουν να ασχολούνται με δέκα πράματα ταυτόχρονα και σίγουρα το προσωπικό είναι ανεπαρκές. Οι αστυνομικοί πρέπει να φάνε κλωτσιές, να ρίξουν δακρυγόνα, να αποκρούσουν τις πέτρες, να.... Ε, δε γίνεται να κυνηγάνε ταυτόχρονα και τους μαλάκες. Εσείς, όμως, που κατεβαίνετε για να στηρίξετε τους εαυτούς σας, γιατί τους αφήνετε; Πώς γίνεται αυτό;

Δε θα πω τα γνωστά, "πιάστε τους - σαπίστε τους - σκοτώστε τους". Μαζέψτε τους και κρατήστε τους κάπου και μετά θα τους συλλάβουν αυτοί που πρέπει. Ρωτήστε τους, κιόλας, για τις θεωρίες τής αναρχίας κι άμα σας τα απαντήσουν όπως πρέπει, σας πληρώνω όλους χιλιάρικα. Όχι ότι εγώ τις ξέρω, ελπίζω να καταλάβατε γιατί το έγραψα.

Τέλος, ας ασχοληθώ με μία δήλωση που, με το που ειπώθηκε, μπήκε στο πάνθεον των βλακειών μέσα στο μυαλό μου. Ο κυρ Τσίπρας δήλωσε πως τα χρέη δημιουργήθηκαν από τις λαμογιές, τις μίζες και... τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Άμα τον βρίσω στις επόμενες 20 σειρές θα έχω άδικο και θα 'μαι και κακός, οπότε το αφήνω. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, λοιπόν, κόστισαν κοντά 20 δισεκατομμύρια. Το 2008, η ίδια διοργάνωση που έγινε στην Κίνα, κόστισε 40 δισεκατομμύρια. Δεν αρνείται κανείς ότι το ποσό είναι μεγάλο. Αλλά όταν χρωστάς κοντά 300 δισεκατομμύρια, δε νομίζω να σε πειράζουν τα 20 δισεκατομμύρια που δόθηκαν για ένα τόσο σπουδαίο και ΤΙΜΗΤΙΚΟ γεγονός, όπως οι Ο.Α. Είχαμε και έσοδα, αλλά αυτά οι πολιτικοί τα ξεχνούν όταν θέλουν να παρουσιαστούν ιδεολόγοι και έξυπνοι.

Φταίει κανείς από τους "απλούς" πολίτες, όπως τους αποκαλείτε, που σχεδόν όλα τα Ολυμπιακά Έργα παραμένουν παραμελημένα και αχρησιμοποίητα; Τόσα κέρατα χτίστηκαν, γιατί να μην είναι μόνιμα διαθέσιμα για χρήση και γιατί να μην χρησιμοποιούνται κιόλας; Εάν ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ είχαν γήπεδο, ακόμη και το Ολυμπιακό Στάδιο δε θα χρησίμευε σχεδόν πουθενά. Άντε για λίγο στίβο, 1-2 φορές τη χρονιά και για καμιά συναυλία. Ε, και για έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ κάθε 15 χρόνια. Το κλειστό τού μπάσκετ μια απ' τα ίδια, αν ο ΠΑΟ είχε χτίσει την μπασκετική του έδρα. Πόσα δισεκατομμύρια ευρώ πάνε χαμένα από όλα αυτά; Έχουν περάσει κοντά 6 χρόνια από την Ολυμπιάδα τής Αθήνας και τώρα θυμήθηκαν τα έξοδα για την τεράστια αυτή γιορτή. Που μακάρι να 'χαμε 100 δισεκατομμύρια χρέη από Ολυμπιάδα, για να την κάναμε 10 φορές καλύτερη, αλλά να ήταν από εκεί και όχι από αλλού!

Φτάσαμε σε σημείο να ενοχλούν (φαινομενικά, φυσικά) ακόμα και αυτά. Και πού είμαστε ακόμα... Να πάνε μερικοί στην Αγγλία, να μιλήσουν με την F.A. για το Γουέμπλεϋ και την υπό κατασκευή Wembley City. Να ρωτήσουν γενικότερα για τα χρήματα που χρωστούν οι Εγγλέζοι για αυτόν το ναό τού ποδοσφαίρου και πόσα θα χρωστούν μετά την Ολυμπιάδα τους. Μετά, όμως, να δουν και πώς είναι κατά κει τα μέρη και ο τρόπος ζωής. Να δουν ότι υπάρχει πράσινο, δεν υπάρχει βρωμιά στους δρόμους, υπάρχει σεβασμός προς τους τουρίστες και ότι υπάρχει και πάμπολοι μετανάστες.

Ας αλλάξουμε, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, πρότυπα και ινδάλματα. Να μην κυνηγάμε το "ελληνικό" όνειρο τής σύνταξης, γιατί πρώτον δεν είναι πια όνειρο αλλά εφιάλτης και, δεύτερον, δεν αξίζει. Αν περιμένουμε να ζήσουμε από τα 70 σας μέχρι να πεθάνουμε, ποια η ουσία; Ας προτιμήσουμε να ζήσουμε από τα 18 ως τα 70 μας, σίγουρα δε θα ζήσουμε 52 χρόνια αφού συνταξιοδοτηθούμε, από τα 70 ως τα 122 δηλαδή!

Η Ελλάδα δε διώχνει τα (νέα) παιδιά της. Προσωπικά, τόσα χρόνια αυτό ακριβώς ακούω και δε θέλω καν να φανταστώ πόσα χρόνια το ακούνε οι μεγαλύτεροι. Ανέκαθεν στο εξωτερικό το βιοτικό επίπεδο ήταν πολύ ανώτερο. Απλά, υπήρχαν λιγότερα περιθώρια χαλαρότητας. Ειδικά, όμως, μετά τις πρόσφατες ομορφιές, το εξωτερικό μοιάζει όλο και περισσότερο προτιμότερη λύση. Το ίδιο συμβαίνει και με την επαρχία. Το βλέπω ως ευκαιρία προς... επαρχιοποίηση! Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Χαρά Χάσκα! Για να μπορέσει και η ίδια η Αθήνα να αναπνεύσει και πάνω απ' όλα, να μπορέσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι να αναπνεύσουν. Όσο υπάρχει μυαλό, δεν πρέπει να υπάρχει φόβος και απαισιοδοξία. Στην τελική, το μυαλό γεννά ιδέες στον άνθρωπο. Οι ιδέες, όμως, δεν μπορούν ποτέ να γεννήσουν ένα μυαλό μέσα στο ανθρώπινο κεφάλι. Οπότε, σταματήστε να ασχολείστε με τις ηλίθιες ιδέες που ακούγονται δεξιά κι αριστερά κι ασχοληθείτε με το κεφάλι σας. Ε τι στο διάολο, ο Οδυσσέας χάρη στο μυαλό του κράτησε την ίδια γκόμενα τόσες δεκαετίες! Εμείς θα κολλήσουμε; ΟΧΙΙΙΙ!

ΔΕΝ ΕΠΑΙΞΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΤΩΝ 37 ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ ΕΠΑΙΞΕΣ.

Λέτο, μπανάνα! Ωραία τα λέει στο προσωπικό του site ο Λέτο, ισχυρίζεται το εξής τρομερό: "Έπαιξα σε μία ομάδα τού Πειραιά". Όχι φιλαράκο, δεν έπαιξες σε μια ομάδα τού Πειραιά.

Έπαιξες στον Ολυμπιακό των 37 πρωταθλημάτων, όσων έχουν (εκτός απροόπτου) όλες οι υπόλοιπες ομάδες μαζί.

'Επαιξες στον Ολυμπιακό, ο οποίος φέτος κέρδισε... μία Αθηναϊκή ομάδα δύο φορές, 2-0 στο Καραϊσκάκη στις 29/11/2009 και 0-1 στο ΟΑΚΑ στις 21/3/2010.

Έπαιξες στον Ολυμπιακό, στον οποίο κατέκτησες τους πρώτους σου τίτλους κι αποθεώθηκες απ' τον κόσμο του (εγώ προσωπικά σ' έβριζα από το φιλικό με την Αλ Χιλάλ, έτσι για να το ξέρεις).

Έπαιξες στον Ολυμπιακό και πληρωνώσουν απ' τον μεγαλύτερο πρόεδρο που έχει περάσει από ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα, τον Σωκράτη Κόκκαλη.

Έπαιξες στον Ολυμπιακό, τον οποίο φέτος στο Καραϊσκάκη φοβήθηκες και μπήκες αλλαγή με τα χίλια ζόρια.

Έπαιξες στον Ολυμπιακό, ο οποίος -είτε σ' αρέσει είτε όχι- είναι μακράν καλύτερη ομάδα απ' τη δικιά σου Αθηναϊκή ομάδα.

Έπαιξες στον Ολυμπιακό, επειδή δεν μπορούσες να μείνεις και στην Αγγλία. Πάλι καλά για τη Λίβερπουλ δηλαδή.

Έπαιξες στον Ολυμπιακό και είχες την ευκαιρία να συνεργαστείς με τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, τον Ερνέστο Βαλβέρδε και να ρίξεις 5 γκολ στην Μπενφίκα και άλλα 4 στην Χέρτα.

Έπαιξες στον Ολυμπιακό, μαλάκα, όχι σε κάποια ομάδα τού Πειραιά. Γιατί προκαλείς τόσο πολύ; Εγώ, πάντως, σε προκαλώ να ζήσεις όλα τα παραπάνω και στην Αθηναϊκή ομάδα στην οποία αγωνίζεσαι. Άντε γεια.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΔΙΑΝΥΕΙ ΟΝΤΩΣ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΝΕΟΤΗΤΑΣ.

Ο λόγος για τον Βασίλη. Τον ένα και μοναδικό Βασίλη, ο οποίος από το 1974 συντροφεύει τους πάντες. Έβγαλε νέο δίσκο στις 22 Μαρτίου, από τον οποίο έχω ακούσει πέντε τραγούδια. Και τα πέντε ήταν πάρα πολύ καλά, με το "το παιχνίδι παίζεται" και το "μαμά" να ξεχωρίζουν στα δικά μου αυτιά.

Ίσως ο Βασίλης να διανύει μία δεύτερη περίοδο νεότητας και μακάρι να συμβαίνει αυτό. Για μένα ο δίσκος "μετωπική" ήταν καλούτσικος, τα "βατόμουρα" μετριότατα ως κακά, το "ουράνια τόξα κυνηγώ" είχε μέσα 3-4 καλά κομμάτια, όμως τώρα ο νέος του δίσκος περιλαμβάνει εξαιρετικά κομμάτια. Περιμένω να ακούσω και το ντουέτο του με τον Δημήτρη Μητροπάνο, το οποίο εύχομαι να μην με απογοητεύσει, καθώς περίμενα χρόνια τη συγκεκριμένη συνεργασία.

Μάλιστα, στο ομώνυμο κομμάτι, η αρχή μού θυμίζει έντονα την αρχή από τα "χαιρετίσματα", με την κιθάρα και το πιάνο (συνθεσάιζερ στο αριστούργημα τού 1987 βέβαια). Όπως και να 'χει, ο ήχος του είναι νέος και με ξεκάθαρες κατευθύνσεις, χωρίς αυτά τα μείγματα των προηγούμενων δίσκων του.

Ίσως, λοιπόν, ο Βασιλάκης προσπαθεί να επιστρέψει εκεί που ήταν κάποτε. Πριν από 25 χρόνια. Μακάρι να το καταφέρει, εξάλλου κι εμείς το θέλουμε. Άσχετα από το αν θα τα καταφέρει ή όχι, το καλοκαιρί προμηνύεται για πολλοστή χρονιά να γίνει χαμός στις συναυλίες του. Η συνέχεια επί τής σκηνής...

ΑΝΤΣΕΛΟΤΙ vs ΜΟΥΡΙΝΙΟ vol. 2.

Στάμφορντ Μπριτζ, Τσέλσι εναντίον Ίντερ, ώρα 21:45, Mega Channel, Αντσελότι vs Μουρίνιο vol. 2. Μέρος δεύτερο, λοιπόν, σε άλλη μία πολύ μεγάλη ευρωπαϊκή μάχη. Μεγάλη όχι τόσο λόγω ιστορίας, καθώς θεωρώ την ιστορία τής Τσέλσι μικρή, αλλά λόγω χρημάτων, λόγω προπονητών, λόγω ρόστερ, λόγω αύρας, λόγω φόρμας.

Η Ίντερ κατάφερε στον πρώτο αγώνα να πάρει τη νίκη με σκορ 2-1 στο Μεάτσα, παίρνοντας ένα μικρό προβάδισμα ενόψει τής ρεβάνς. Η Τσέλσι, απ' την άλλη, στην έδρα της είναι παντοδύναμη και χρειάζεται μόνο ένα γκολ για να προκριθεί, με την προϋπόθεση ότι η εστία τού τερματοφύλακά της θα παραμείνει απαραβίαστη. Εάν έπρεπε να ποντάρω κάπου, θα πόνταρα στην Τσέλσι, αν και προσωπικά συμβουλεύω όσους στοιχηματίζουν, να μην παίξουν το παιχνίδι αυτό. Ενδιαφέρον θα έχει και το πώς θα αγωνιστούν απόψε οι επιθετικοί των δύο ομάδων, μιας και ο Ντρογκμπά τον τελευταίο καιρό είναι σε δαιμωνιώδη φόρμα, με τον Ετό να είναι απλά ο Ετό.

Λογικά, η Τσέλσι θα πιέσει για ένα γκολ νωρίς και έπειτα θα ρίξει τους ρυθμούς του παιχνιδιού ως την επανάληψη. Εκεί θα ξαναβάλει μπρος ώστε να πετύχει ένα δεύτερο γκολ, ώστε να είναι σίγουρη ότι δε θα αποκλειστεί (τουλάχιστον στην κανονική διάρκεια). Περιμένω την Τσέλσι να καταφέρει να βάλει νωρίς γκολ και έπειτα να ταμπουρωθεί στην άμυνα, ακριβώς όπως έκανε και στον περσινό ημιτελικό με την Μπαρτσελόνα. Το πλήρωσε τότε, ίσως να το πληρώσει και σήμερα, ίσως όχι. Ελπίζω, μόνο, να μην πάρει αυτό το ρίσκο ο Αντσελότι, γιατί το ματς θα είναι μάπα και θα μας πάρει ο ύπνος. Εγώ θέλω ένα ματς "ζήτω τα παράλογα", όπως λέει κι ο Τερζής.

Η Ίντερ για μένα είναι αργή ομάδα, όμως μπορεί να παίξει στα ίσα την Τσέλσι και εντός και εκτός έδρας. Ο Μουρίνιο ποτέ δε μου φαινόταν συμπαθητική προσωπικότητα, όμως μερικές φορές οι τρέλες τού βγαίνουν. Όταν δεν του βγαίνουν, φταίει ο εκάστοτε διαιτητής ή επόπτης. Όταν του βγαίνουν, αρχίζει να διαλαλεί πως είναι ο κορυφαίος προπονητής στον κόσμο. Απόψε δε με ενδιαφέρει καθόλου αν θα περάσει ή όχι η Ίντερ, αλλά θέλω να δώσει οδηγίες στους παίχτες του για επιθετικό ποδόσφαιρο, για ποδόσφαιρο μη ιταλικό. Αν το κάνει, τότε θα τον συμπαθήσω λιγάκι.

Ο άλλος αγώνας τής βραδιάς, (21:45, Nova Sports 1) είναι το Σεβίλλη-ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Η Σεβίλλη είναι ξεκάθαρο φαβορί από την ημέρα τής κλήρωσης και με το 1-1 που απέσπασε στη Ρωσία, είναι ακόμη πιο κοντά στην πρόκριση. Αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρεις, ας μη λέμε μεγάλα λόγια. Και σ' αυτό το ματς είμαι ουδέτερος, θέλω μονάχα καλή μπάλα.

Ες αύριον τα σπουδαία, με τον Ολυμπιακό να παίζει στη Γαλλία με την Μπορντώ και την Μπαρτσελόνα να υποδέχεται την Στουτγκάρδη στο Καμπ Νου. Τα πρώτα μας έληξαν 0-1 και 1-1 αντίστοιχα. Ο Ολυμπιακός αν αγωνιστεί όπως με τον ΠΑΣ κινδυνεύει να σπάσει το προσωπικό του ρεκόρ (7άρα από τη Γιουβέντους) αλλά και της Μπεσίκτας (8άρα από τη Λίβερπουλ) και να δεχτεί καμιά δεκαριά γκολ. Αν πάει σοβαρός, κανείς δεν ξέρει. Τέλος, όσον αφορά το Μπαρτσελόνα-Στουτγκάρδη, θα το έπαιζα στο στοίχημα και μάλιστα over. Αν καταφέρει η Μπάρτσα να μην περάσει απ' την Στουτγκάρδη, θα είναι πιο γελοία από κάθε άλλη εν ενεργεία πρωταθλήτρια Ευρώπης στην ιστορία. Αν σκεφτεί κανείς ποιοι παίχτες αποτελούν την Μπαρτσελόνα, θα καταλάβει άμεσα και το γιατί...

Ε ΟΧΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΤΕ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΑΙΧΤΑΡΑ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΑΜΠΑΛΟ...

Σαν πολύ ενασχόληση με τον Βύντρα έχει πέσει τελευταία. Μία το γκολ με την Σταντάρ στο 1-3, μία το γκολ που χάρισε το διπλό κόντρα στον Αστέρα, η συζήτηση περί ΠΑΟ συχνά περιλαμβάνει και τον Βύντρα.

Ο Βύντρα εδώ και χρόνια έχει ακούσει περισσότερα απ' τον καθένα. Όλοι τον ανεβάζατε άμπαλο, τον κατεβάζατε πιο άμπαλο. Τώρα τι συνέβη και βγήκατε όλοι στα ραδιόφωνα να τον αποθεώνετε, λέγοντας ότι ματώνει τη φανέλα, ότι είναι τιμή για τον Παναθηναϊκό που αγωνίζεται εκεί και ότι είναι καλός παίχτης; Πρέπει να μάθετε κάποτε να κρίνετε σωστά και να μη μιλάτε πολλοί, ώστε να μπορείτε να τα μπαλώνετε όποτε χρειάζεται.

Ο Βύντρα ανέκαθεν ήταν ένας φιλότιμος παίχτης, ένας φιλότιμος άμπαλος για την ακρίβεια. Το παιδί δεν ξέρει μπάλα, το παιδί έτυχε να αντιμετωπίσει έναν Ροναλντίνιο σε κάκιστη μέρα και είναι μέρος μίας ομάδας η οποία δε μερίμνησε να τον αντικαταστήσει, εφόσον έκρινε ότι δεν ήταν αρκετός. Ο Βύντρα είναι πολύ καλύτερος απ' όσο λένε και πολύ χειρότερος απ' όσο θα έπρεπε, ώστε να αγωνίζεται σε μία ομάδα τού μεγέθους τού Παναθηναϊκού. Μην βγαίνετε, όμως, να λέτε ότι είναι παιχταράς, επειδή έβαλε ένα γκολ το οποίο κατά 99% έδωσε το πρωτάθλημα στον Παναθηναϊκό. Είναι το λιγότερο υπερβολικό.

Να πάψει αυτή η εμμονή με μερικούς παίχτες, για να μπορούν να εργαστούν ανενόχλητοι και να δείξουν αν αξίζουν ή όχι. Δεν μπορεί ο κάθε παίχτης να ακούει 100 κολλημένους να τον κράζουν, ούτε όμως 100 να τον συγχαίρουν. Οι παίχτες πρέπει να δουλεύουν ανενόχλητοι. Γιατί σε τελική ανάλυση, αυτό δε βοηθάει σε καμία περίπτωση την ίδια την ομάδα.

ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΚΛΗΡΩΣΑΝ...

Κάνοντας μία σύντομη βόλτα στο γιουτιούμπ, για πολλοστή φορά μ' έπιασε το γνωστό δέος. Άνοιξα κατά τύχη ένα τραγούδι τού Μπιθικώτση κι αυτό έφτασε. Μετά άνοιξα άλλα αμέτρητα και ξεκίνησε η ανατριχίλα.

Ο Μπιθικώτσης δεν είναι ο μόνος, υπάρχουν κι άλλοι φυσικά. Απλά λόγω τής μεγάλης συνεργασίας του με τον Θεοδωράκη, το όνομά του περικλύεται από μία μυστηριώδη ανώτερη αύρα. Για εμένα ο μεγαλύτερος τραγουδιστής θα είναι πάντα ο Καζαντζίδης, όμως ο Μπιθικώτσης βγάζει κάτι διαφορετικό. Δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά αυτήν την αίσθηση έχω. Είναι πολλοί αυτοί που μας άφησαν αριστουργήματα, μεταξύ αυτών για παράδειγμα ο Βαμβακάρης κι ο Τσιτσάνης. Αριστουργήματα που μπορούν να κάνουν ένα έθνος να πάει μπροστά, αλλά δείχνουμε να μην το θέλουμε αυτό.

Τι μπορεί να περιγράψει καλύτερα την πολιτιστική κληρονομιά; Ίσως να είναι ο απόλυτος ορισμός. Όταν στους συντελεστές ενός τραγουδιού διαβάζει κανείς τα ονόματα τού Θεοδωράκη, τού Ελύτη, τού Μπιθικώτση ή άλλων μεγάλων, νιώθει απλά δέος. Τραγούδια με νόημα, τα οποία σήμερα απουσιάζουν. Τραγούδια με εκπληκτική μουσική και ενορχήστρωση, τα οποία έχουν εξαφανιστεί εδώ και χρόνια, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τραγούδια με στίχο πραγματικό και γεμάτο δυναμισμό, κάτι που σήμερα μπορεί κανείς να βρει αν κοιτάξει χρόνια πίσω. Τραγούδια με ερμηνεία, τραγούδια με πάθος, τραγούδια που αποτελούν κατάθεση ψυχής. Καλά γι' αυτά δεν σχολιάζω, μια απ' τα ίδια.

Κι εμείς, λοιπόν, τα 'χουμε πετάξει στα σκουπίδια. Στο καλάθι των αχρήστων, βέβαια, σιγά μην κάναμε τον κόπο να τα ρίχναμε στην ανακύκλωση. Αυτοί οι τεράστιοι έφυγαν (οι περισσότεροι) απ' τη ζωή και άφησαν το έργο τους. Πού να 'ξεραν τι θα το κάναμε όταν φεύγανε... Έχουν πάει και γλεντάνε όλοι μαζί στους ουρανούς κι εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας, καλλιεργούμε τον εθνικισμό και μετά το παίζουμε αδικημένο κράτος. Αυτοί οι άνθρωποι μάς κληροδότησαν τα καλύτερα κι εμείς κάνουμε σαν να μας αποκλήρωσαν. Ντροπή μας, απλά ντροπή μας.

Τα παρακάτω βίντεο είναι ενδεικτικά. Ας κάτσουν όλοι να ακούνε Βανδή, Βίσση, Ρουβά και λοιπές μαλακίες. Σε μερικές δεκαετίες, όμως, στα παιδιά τους θα αναφέρουν τους παλιούς, όχι αυτούς τους σαχλαμάρες. Ε, τότε ίσως καταλάβουν...

Το γελαστό παιδί:


Ένα το χελιδόνι:


Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ:


Τέλος, δείτε την εικόνα τής ανάρτησης με τον Θεοδωράκη με σκυμμένο κεφάλι. Έτσι θα 'πρεπε να είναι σήμερα, αλλά ο άνθρωπος αυτός είναι πολύ μεγάλος. Είναι υπερήφανος και καλά κάνει. Εμείς, όμως, πρέπει να κυκλοφορούμε με σκυμμένο κεφάλι που δεν σεβαστήκαμε κανέναν αγώνα, καμία αξία, καμία ιδέα. Αν ο Θεοδωράκης δεν κυκλοφορεί με σκυμμένο κεφάλι, καλά κάνει. Αν, πάλι, βαδίζει με το κεφάλι σκυμμένο, το κάνει για να μπορεί να βλέπει εμάς που είμαστε ένα με το χώμα και πολύ μας είναι. Κατ' επέκταση, ό,τι και να κάνει, μπράβο του.

ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΣΠΑΤΑΛΙΣΕΙ.

Γιουβέντους το 1999, Τσέλσι το 2008 και Μπορντώ το 2010. Είναι οι τρεις ομάδες τις οποίες αντιμετώπισε ο Ολυμπιακός σε τρεις πιο πρόσφατες προκρίσεις του στην επόμενη φάση μετά τους ομίλους στο UEFA Champions League. Πληροφοριακά, το 1999 μετά τους ομίλους ήταν η φάση των "8" κι ο Ολυμπιακός λόγω Κόντε, Ελευθερόπουλου και αέρα δεν έφτασε στις 4 καλύτερες ομάδες τής Ευρώπης.

ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ - ΦΑΣΗ ΤΩΝ "8" - ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1998-1999

Πρώτο ματς στο πανέμορφο Delle Alpi, όπου η Γιουβέντους επικράτησε με 2-1. Ο Ιντζάγκι κέρδισε σε προσωπική μονομαχία τον Ανατολάκη και με εκπληκτικό σουτ έστειλε τη μπάλα στη γωνία τού Ελευθερόπουλου. Ο Ολυμπιακός συνέχισε να μάχεται, όμως μετά μίλησε ο μαέστρος τής φιλαρμονικής. Ξεχώρισε ο παίχτης που ήταν συνώνυμος τής αρμονίας, τουλάχιστον για εμένα. Ο Ζινεντίν Ζιντάν έχοντας πλάτη τον Αμανατίδη, έπαιξε την μπάλα ανάμεσα στα πόδια του και γυρνώντας μοναδικά το κορμί του, έβγαλε την μπαλιά στον Κόντε κι εκείνος έκανε το 2-0. Ο αρχηγός τής Γιουβέντους (φορούσε το περιβραχιόνιο επειδή ο Ντελ Πιέρο ήταν απών λόγω τραυματισμού) έδωσε ξεκάθαρο προβάδισμα στην ομάδα του για την πρόκριση. Στο 95', όμως, ο Νινιάδης εκτέλεσε τον Φαν Ντερ Σααρ από τα 11 βήματα και με αυτό το εύστοχό του πέναλτυ έκανε το 2-1. Αυτό το γκολ αναπτέρωσε αμέσως τις ελπίδες τού Ολυμπιακού, γι' αυτό και πανηγυρίστηκε δεόντως.

Ρεβάνς σ' ένα φλεγόμενο Ολυμπιακό Στάδιο, ρεβάνς σ' ένα καμίνι, ρεβάνς σ' ένα ηφαίστειο 80.000 ατόμων. Ο Γκόγκιτς έβαλε τον Ολυμπιακό μπροστά στο σκορ στο 12' και το 1-0 έδινε την πρόκριση στην ομάδα τού Μπάγεβιτς. Όλα πήγαιναν καλά. Ως το 85ο λεπτό... Σέντρα από δεξιά, στη μέση τής περιοχής και ενώ ο Ελευθερόπουλος είχε κάνει λίγα βήματα μπροστά και ενώ η μπάλα φαινόταν να πηγαίνει στο δεύτερο δοκάρι (κι ακόμα παραπέρα διάολε), ο αέρας την κατέβασε σαν τούβλο, ο Ιντζάγκι πρόλαβε για ελάχιστα εκατοστά το χέρι τού Ελευθερόπουλο, η μπάλα πήγε στον Κόντε, εκείνος στόχευσε δεξιά απ' τον Ανατολάκη και το σκορ έγινε 1-1. Για όσους έβλεπαν τον αγώνα, η μπάλα οδηγήθηκε βασανιστικά αργά στα δίχτυα. Στην πραγματικότητα, όμως, το γκολ μπήκε επειδή όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Ο αναθεματισμένος αέρας, η άστοχη έξοδος τού Ελευθερόπουλου, η ευστοχία τού Κόντε και η ατυχία που έδερνε τον Ολυμπιακό εκείνο το βράδυ (ο Ρανγκούλα στο 60' έκανε την απόκρουση τής ζωής του στο 60', μετά από κεφαλιά τού Αμανατίδη) έστειλαν την Γιουβέντους στους "4". Εκεί, τουλάχιστον, την τιμώρησε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε μία εκπληκτική σειρά αγώνων. Για την ιστορία, στις 26 Μαΐου τού 1999 η Γιουνάιτεντ σήκωσε το τρόπαιο στο Καμπ Νου, κερδίζοντας με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο την Μπάγερν Μονάχου.

ΤΣΕΛΣΙ - ΦΑΣΗ ΤΩΝ "16" - ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2007-2008

Τη σεζόν 2007-2008 ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις στους ομίλους. Δύο διπλά με Βέρντερ και Λάτσιο, ισοπαλία, την οποία δεν άξιζε, με τη Ρεάλ στο Καραϊσκάκη και ήττα με 4-2 στο Μπερναμπέου, την οποία επίσης δεν άξιζε (άξιζε τουλάχιστον ισοπαλία - α ρε άτιμε Κασίγιας...). Τα υπόλοιπα αποτελέσματά του ήταν 1-1 με Λάτσιο στο Καραϊσκάκη και 3-0 την Βέρντερ στην τελευταία αγωνιστική. Η κλήρωση έφερε στο δρόμο του την Τσέλσι. Στον πρώτο αγώνα στο Καραϊσκάκη, ο Ολυμπιακός ήταν λίγο καλύτερος και θα μπορούσε να πετύχει κάποιο γκολ, όμως η μπάλα δεν έκανε το χατήρι. Το 0-0 για κάποιος έδινε ελπίδες, για άλλους όχι. Κατ' εμέ έδινε, όμως με την προϋπόθεση ότι ο Ολυμπιακός θα ταξίδευε στην Αγγλία για να το παλέψει. Κάτι τέτοιο δε συνέβη.

Η ρεβάνς παίχτηκε στο Στάμφορντ Μπριτζ στις 5 Μαρτίου (εκείνη την ημέρα υπήρχαν κι απεργίες, για όσους το θυμούνται) και η Τσέλσι βρέθηκε νωρίς μπροστά στο σκορ. Στο ημίχρονο το σκορ ήταν 2-0 και λίγο μετά την έναρξη τού δευτέρου ημιχρόνου, έγινε 3-0. Μόνοι διασωθέντες ο κόσμος τού Ολυμπιακού και ο Μπελούτσι, ο οποίος είχε κάνει σμπαράλια την άμυνα των Άγγλων. Ο Λεμονής λίγο καιρό μετά αποχαιρέτησε το πόστο τού προπονητή, τη θέση του πήρε ο μέγιστος Χοσέ Σεγκούρα, ο οποίος κατάφερε να φάει μία μεγαλοπρεπέσταστη και συνάμα περιποιημένη τεσσάρα από την ΑΕΚ. Να 'ναι καλά τα χαρτιά που μας έδωσαν τον τίτλο...

ΜΠΟΡΝΤΩ - ΦΑΣΗ ΤΩΝ "16" - ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2009-2010

Και φτάνουμε στη φετινή σεζόν, 2009-2010. Ξεκίνημα με Κετσπάγια, συνέχεια για λίγο με τον Μπάντοβιτς, έπειτα με Ζίκο και τελικά, ξανά με Μπάντοβιτς. Ένας άθλιος Ολυμπιακός, στο μεγαλύτερο μέρος τής χρονιάς, ένας Ολυμπιακός χωρίς πλάνο, χωρίς δύναμη, πάθος και θέληση αλλά με πολλούς τραυματίες. Ο Ντιόγκο είναι στον κόσμο του εδώ και πολύ καιρό, Ντουντού και Γκαλέτι αντιμετωπίζουν προβλήματα κι αν κάτσω ν' ασχοληθώ με τους τραυματισμούς στη φετινή χρονιά, θα γράφω μέρες. Παρ' ολ' αυτά, όμως, ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στους "16" τού Τσάμπιονς Λιγκ, μαζί με την Άρσεναλ, στέλνοντας την Σταντάρ Λιέγης στο ΟΥΕΦΑ και την Άλκμααρ σπίτι της. Είχε το απόλυτο στο Καραϊσκάκη με τρεις νίκες, έχοντας παράλληλα μία ισοπαλία στην Ολλανδία με την Άλκμααρ και δύο ήττες με το ίδιο σκορ, 2-0, με Άρσεναλ και Σταντάρ. Αυτή τη φορά, η κληρωτίδα ανέδειξε ως αντίπαλο την Μπορντώ. Η καλύτερη ομάδα των ομίλων, χωρίς καμία ήττα, με απολογισμό 5 νίκες και μία ισοπαλία, σε όμιλο με Μακάμπι Χάιφα, Μπάγερν και Γιουβέντους! Πέραν αυτών, όμως, η Μπορντώ ως όνομα δεν μπορεί να τρομάξει. Απ' ό,τι φάνηκε, ούτε η απόδοσή της τρόμαξε. Το γκολ το πέτυχε σε κρίσιμο σημείο, στο τέλος τού ημιχρόνου, ο Ολυμπιακός ήταν εξαιρετικά άτυχος εκείνο το βράδυ και τελικά το πλήρωσε, καθώς ηττήθηκε με 0-1.

Θεωρώ πως η πρόκριση είναι ανοιχτή και μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό. Ο Ολυμπιακός πρέπει να πάει με στόχο το διπλό, με στόχο την πρόκριση και με πολύ πάθος. Το πρωτάθλημα ίσως έχει ήδη χαθεί, δεν μπορούμε να το ξέρουμε αυτό. Ο Παναθηναϊκός, κατ' εμέ, πούλησε το ματς με την Σταντάρ για να αφοσιωθεί στο πρωτάθλημα, κάτι που δείχνει ότι δε θέλει σε καμία περίπτωση να το διακινδυνεύσει. Ε δώστε το, εξάλλου δεν το αξίζετε. Αν το αξίζατε, δε θα το έλεγα. Η Μπορντώ δεν μπορεί να συγκριθεί σε καμία περίπτωση με την Γιουβέντους τού 1999 και με την Τσέλσι τού 2008. Είναι μία μεθοδικότατη ομάδα, η οποία παίζει έξυπνα και ελέγχει τον ρυθμό εκπληκτικά. Όμως, της λείπει η αύρα τής πραγματικά μεγάλης ομάδας. Όχι πως αυτή την αύρα την είχε και σε μεγάλες ποσότητες η Τσέλσι, όμως για τη Γιουβέντους δεν το συζητάω καν. Ο Ολυμπιακός μπορεί να προκριθεί μετά από 11 χρόνια στους "8", μπορεί να κυνηγήσει μία σπουδαία ευρωπαϊκή διάκριση. Πρέπει να συνειδητοποιήσει την ευκαιρία που έχει και να μην την σπαταλίσει. Εξάλλου, δε θα είναι έκπληξη το να μην προκριθεί. Να το παλέψει, όμως. Να πάει στη Γαλλία και να παίξει σαν πρωταθλητής Ελλάδος, να πάει στη Γαλλία και να προσπαθήσει. Αυτήν την προσπάθεια θέλουμε, την οποία δε βλέπουμε παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις φέτος. Δεν περιμένει κανείς να πάει έξω και να ρίξει 5 γκολ, όπως πιθανότατα να έκανε μία Μπαρτσελόνα ή μία Γιουνάιτεντ. Αλλά απαιτούμε την προσπάθεια. Μόνο αυτό.

Κι όπως λέει ο λαός, "μπάλα είναι και γυρίζει". Αν οι παίχτες τού Ολυμπιακού την βλέπουν τετράγωνη και αδυνατούν να κατανοήσουν ότι είναι στρογγυλή και γυρίζει, καλύτερα να σταματήσουν το ποδόσφαιρο.