ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΣΠΑΤΑΛΙΣΕΙ.

Γιουβέντους το 1999, Τσέλσι το 2008 και Μπορντώ το 2010. Είναι οι τρεις ομάδες τις οποίες αντιμετώπισε ο Ολυμπιακός σε τρεις πιο πρόσφατες προκρίσεις του στην επόμενη φάση μετά τους ομίλους στο UEFA Champions League. Πληροφοριακά, το 1999 μετά τους ομίλους ήταν η φάση των "8" κι ο Ολυμπιακός λόγω Κόντε, Ελευθερόπουλου και αέρα δεν έφτασε στις 4 καλύτερες ομάδες τής Ευρώπης.

ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ - ΦΑΣΗ ΤΩΝ "8" - ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1998-1999

Πρώτο ματς στο πανέμορφο Delle Alpi, όπου η Γιουβέντους επικράτησε με 2-1. Ο Ιντζάγκι κέρδισε σε προσωπική μονομαχία τον Ανατολάκη και με εκπληκτικό σουτ έστειλε τη μπάλα στη γωνία τού Ελευθερόπουλου. Ο Ολυμπιακός συνέχισε να μάχεται, όμως μετά μίλησε ο μαέστρος τής φιλαρμονικής. Ξεχώρισε ο παίχτης που ήταν συνώνυμος τής αρμονίας, τουλάχιστον για εμένα. Ο Ζινεντίν Ζιντάν έχοντας πλάτη τον Αμανατίδη, έπαιξε την μπάλα ανάμεσα στα πόδια του και γυρνώντας μοναδικά το κορμί του, έβγαλε την μπαλιά στον Κόντε κι εκείνος έκανε το 2-0. Ο αρχηγός τής Γιουβέντους (φορούσε το περιβραχιόνιο επειδή ο Ντελ Πιέρο ήταν απών λόγω τραυματισμού) έδωσε ξεκάθαρο προβάδισμα στην ομάδα του για την πρόκριση. Στο 95', όμως, ο Νινιάδης εκτέλεσε τον Φαν Ντερ Σααρ από τα 11 βήματα και με αυτό το εύστοχό του πέναλτυ έκανε το 2-1. Αυτό το γκολ αναπτέρωσε αμέσως τις ελπίδες τού Ολυμπιακού, γι' αυτό και πανηγυρίστηκε δεόντως.

Ρεβάνς σ' ένα φλεγόμενο Ολυμπιακό Στάδιο, ρεβάνς σ' ένα καμίνι, ρεβάνς σ' ένα ηφαίστειο 80.000 ατόμων. Ο Γκόγκιτς έβαλε τον Ολυμπιακό μπροστά στο σκορ στο 12' και το 1-0 έδινε την πρόκριση στην ομάδα τού Μπάγεβιτς. Όλα πήγαιναν καλά. Ως το 85ο λεπτό... Σέντρα από δεξιά, στη μέση τής περιοχής και ενώ ο Ελευθερόπουλος είχε κάνει λίγα βήματα μπροστά και ενώ η μπάλα φαινόταν να πηγαίνει στο δεύτερο δοκάρι (κι ακόμα παραπέρα διάολε), ο αέρας την κατέβασε σαν τούβλο, ο Ιντζάγκι πρόλαβε για ελάχιστα εκατοστά το χέρι τού Ελευθερόπουλο, η μπάλα πήγε στον Κόντε, εκείνος στόχευσε δεξιά απ' τον Ανατολάκη και το σκορ έγινε 1-1. Για όσους έβλεπαν τον αγώνα, η μπάλα οδηγήθηκε βασανιστικά αργά στα δίχτυα. Στην πραγματικότητα, όμως, το γκολ μπήκε επειδή όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Ο αναθεματισμένος αέρας, η άστοχη έξοδος τού Ελευθερόπουλου, η ευστοχία τού Κόντε και η ατυχία που έδερνε τον Ολυμπιακό εκείνο το βράδυ (ο Ρανγκούλα στο 60' έκανε την απόκρουση τής ζωής του στο 60', μετά από κεφαλιά τού Αμανατίδη) έστειλαν την Γιουβέντους στους "4". Εκεί, τουλάχιστον, την τιμώρησε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε μία εκπληκτική σειρά αγώνων. Για την ιστορία, στις 26 Μαΐου τού 1999 η Γιουνάιτεντ σήκωσε το τρόπαιο στο Καμπ Νου, κερδίζοντας με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο την Μπάγερν Μονάχου.

ΤΣΕΛΣΙ - ΦΑΣΗ ΤΩΝ "16" - ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2007-2008

Τη σεζόν 2007-2008 ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις στους ομίλους. Δύο διπλά με Βέρντερ και Λάτσιο, ισοπαλία, την οποία δεν άξιζε, με τη Ρεάλ στο Καραϊσκάκη και ήττα με 4-2 στο Μπερναμπέου, την οποία επίσης δεν άξιζε (άξιζε τουλάχιστον ισοπαλία - α ρε άτιμε Κασίγιας...). Τα υπόλοιπα αποτελέσματά του ήταν 1-1 με Λάτσιο στο Καραϊσκάκη και 3-0 την Βέρντερ στην τελευταία αγωνιστική. Η κλήρωση έφερε στο δρόμο του την Τσέλσι. Στον πρώτο αγώνα στο Καραϊσκάκη, ο Ολυμπιακός ήταν λίγο καλύτερος και θα μπορούσε να πετύχει κάποιο γκολ, όμως η μπάλα δεν έκανε το χατήρι. Το 0-0 για κάποιος έδινε ελπίδες, για άλλους όχι. Κατ' εμέ έδινε, όμως με την προϋπόθεση ότι ο Ολυμπιακός θα ταξίδευε στην Αγγλία για να το παλέψει. Κάτι τέτοιο δε συνέβη.

Η ρεβάνς παίχτηκε στο Στάμφορντ Μπριτζ στις 5 Μαρτίου (εκείνη την ημέρα υπήρχαν κι απεργίες, για όσους το θυμούνται) και η Τσέλσι βρέθηκε νωρίς μπροστά στο σκορ. Στο ημίχρονο το σκορ ήταν 2-0 και λίγο μετά την έναρξη τού δευτέρου ημιχρόνου, έγινε 3-0. Μόνοι διασωθέντες ο κόσμος τού Ολυμπιακού και ο Μπελούτσι, ο οποίος είχε κάνει σμπαράλια την άμυνα των Άγγλων. Ο Λεμονής λίγο καιρό μετά αποχαιρέτησε το πόστο τού προπονητή, τη θέση του πήρε ο μέγιστος Χοσέ Σεγκούρα, ο οποίος κατάφερε να φάει μία μεγαλοπρεπέσταστη και συνάμα περιποιημένη τεσσάρα από την ΑΕΚ. Να 'ναι καλά τα χαρτιά που μας έδωσαν τον τίτλο...

ΜΠΟΡΝΤΩ - ΦΑΣΗ ΤΩΝ "16" - ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2009-2010

Και φτάνουμε στη φετινή σεζόν, 2009-2010. Ξεκίνημα με Κετσπάγια, συνέχεια για λίγο με τον Μπάντοβιτς, έπειτα με Ζίκο και τελικά, ξανά με Μπάντοβιτς. Ένας άθλιος Ολυμπιακός, στο μεγαλύτερο μέρος τής χρονιάς, ένας Ολυμπιακός χωρίς πλάνο, χωρίς δύναμη, πάθος και θέληση αλλά με πολλούς τραυματίες. Ο Ντιόγκο είναι στον κόσμο του εδώ και πολύ καιρό, Ντουντού και Γκαλέτι αντιμετωπίζουν προβλήματα κι αν κάτσω ν' ασχοληθώ με τους τραυματισμούς στη φετινή χρονιά, θα γράφω μέρες. Παρ' ολ' αυτά, όμως, ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στους "16" τού Τσάμπιονς Λιγκ, μαζί με την Άρσεναλ, στέλνοντας την Σταντάρ Λιέγης στο ΟΥΕΦΑ και την Άλκμααρ σπίτι της. Είχε το απόλυτο στο Καραϊσκάκη με τρεις νίκες, έχοντας παράλληλα μία ισοπαλία στην Ολλανδία με την Άλκμααρ και δύο ήττες με το ίδιο σκορ, 2-0, με Άρσεναλ και Σταντάρ. Αυτή τη φορά, η κληρωτίδα ανέδειξε ως αντίπαλο την Μπορντώ. Η καλύτερη ομάδα των ομίλων, χωρίς καμία ήττα, με απολογισμό 5 νίκες και μία ισοπαλία, σε όμιλο με Μακάμπι Χάιφα, Μπάγερν και Γιουβέντους! Πέραν αυτών, όμως, η Μπορντώ ως όνομα δεν μπορεί να τρομάξει. Απ' ό,τι φάνηκε, ούτε η απόδοσή της τρόμαξε. Το γκολ το πέτυχε σε κρίσιμο σημείο, στο τέλος τού ημιχρόνου, ο Ολυμπιακός ήταν εξαιρετικά άτυχος εκείνο το βράδυ και τελικά το πλήρωσε, καθώς ηττήθηκε με 0-1.

Θεωρώ πως η πρόκριση είναι ανοιχτή και μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό. Ο Ολυμπιακός πρέπει να πάει με στόχο το διπλό, με στόχο την πρόκριση και με πολύ πάθος. Το πρωτάθλημα ίσως έχει ήδη χαθεί, δεν μπορούμε να το ξέρουμε αυτό. Ο Παναθηναϊκός, κατ' εμέ, πούλησε το ματς με την Σταντάρ για να αφοσιωθεί στο πρωτάθλημα, κάτι που δείχνει ότι δε θέλει σε καμία περίπτωση να το διακινδυνεύσει. Ε δώστε το, εξάλλου δεν το αξίζετε. Αν το αξίζατε, δε θα το έλεγα. Η Μπορντώ δεν μπορεί να συγκριθεί σε καμία περίπτωση με την Γιουβέντους τού 1999 και με την Τσέλσι τού 2008. Είναι μία μεθοδικότατη ομάδα, η οποία παίζει έξυπνα και ελέγχει τον ρυθμό εκπληκτικά. Όμως, της λείπει η αύρα τής πραγματικά μεγάλης ομάδας. Όχι πως αυτή την αύρα την είχε και σε μεγάλες ποσότητες η Τσέλσι, όμως για τη Γιουβέντους δεν το συζητάω καν. Ο Ολυμπιακός μπορεί να προκριθεί μετά από 11 χρόνια στους "8", μπορεί να κυνηγήσει μία σπουδαία ευρωπαϊκή διάκριση. Πρέπει να συνειδητοποιήσει την ευκαιρία που έχει και να μην την σπαταλίσει. Εξάλλου, δε θα είναι έκπληξη το να μην προκριθεί. Να το παλέψει, όμως. Να πάει στη Γαλλία και να παίξει σαν πρωταθλητής Ελλάδος, να πάει στη Γαλλία και να προσπαθήσει. Αυτήν την προσπάθεια θέλουμε, την οποία δε βλέπουμε παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις φέτος. Δεν περιμένει κανείς να πάει έξω και να ρίξει 5 γκολ, όπως πιθανότατα να έκανε μία Μπαρτσελόνα ή μία Γιουνάιτεντ. Αλλά απαιτούμε την προσπάθεια. Μόνο αυτό.

Κι όπως λέει ο λαός, "μπάλα είναι και γυρίζει". Αν οι παίχτες τού Ολυμπιακού την βλέπουν τετράγωνη και αδυνατούν να κατανοήσουν ότι είναι στρογγυλή και γυρίζει, καλύτερα να σταματήσουν το ποδόσφαιρο.

ΞΑΦΝΙΚΑ ΓΙΝΑΤΕ ΟΛΟΙ LARGE ΤΥΠΟΙ...

Τα όσα γίνονται τις τελευταίες μέρες σχετικά με το κλείσιμο τού gamato.info και τη σύλληψη ορισμένων διαχειριστών (οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι αλλά με περιοριστικούς όρους) τα ξέρετε λίγο πολύ οι περισσότεροι. Το ωραίο στην όλη ιστορία είναι τα όσα ειπώθηκαν αυτές τις μέρες γύρω από το θέμα.

Βγήκαν διάφοροι στα κανάλια κι άρχισαν να μονολογούν ακατάσχετα, δίχως να 'χουν συναίσθηση του τι έλεγαν και όλοι κατέληγαν στα πνευματικά δικαιώματα, στο ότι το τζάμπα δεν είναι η λύση και σ' όλα τα σχετικά. Ξαφνικά γίνατε όλοι large τύποι, ε;

Δηλαδή εσείς δεν έχετε κατεβάσει ούτε μία ταινία, ούτε ένα τραγούδι, ούτε ένα βίντεο. Αυτό μας λέτε. Μετά φταίμε εμείς που γελάμε; Δε νομίζω... Το πρόγραμμα real player επιτρέπεται το κατέβασμα από ιστοσελίδες όπως το youtube. Την εταιρεία που 'χει δημιουργήσει το πρόγραμμα πώς και δεν την κυνηγάει η Ιντερπόλ, μετά από προτροπή των δικών μας παληκαριών; Μα είστε γελοίοι, πώς να το κάνουμε...

Σαφέστατα και το gamato.info στέρησε από τη χώρα κάποια χρήματα, τα οποία νομίζω ανέρχονται στο 1 δισεκατομμύριο ευρώ τα τελευταία 7 χρόνια. Αλλά όποιος πιστεύει πως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι καραγκιόζης. Όταν χρωστάμε πάνω από 200.000.000.000 ευρώ, δε νομίζω ότι η κατάσταση θα ήταν διαφορετική αν χρωστούσαμε ένα δισεκατομμύριο λιγότερα.

Και με τα cd και τα dvd (και τα blu-ray πια) να κάνουν από 15 ως 50 ευρώ, τι μπορούμε να κάνουμε; Θα χρησιμοποιήσω τη σειρά τού Μπάμπη από τον Nova ΣΠΟΡ. Μια μέρα πας βόλτα. Κάθεσαι σε μια καφετέρια. Πληρώνεις 4 ευρώ κοντά τον καφέ σου, άλλα τόσα ή και παραπάνω το τοστ που ενδεχομένως θα φας, άλλα τόσα τα τσιγάρα που ίσως αγοράσεις. Ας πούμε ότι το σύνολο είναι 12 ευρώ, βάλε και το πουρ μπουάρ, να το πάμε 13 ευρώ. Και μετά πας να αγοράσεις ένα cd και φτάνεις άνετα τα 30 ευρώ ή ξεπερνάς και τα 40 αν αγοράσεις ένα dvd. Τα 30 και τα 40 ευρώ είναι μεροκάματα, αν μπορείτε να το συνειδητοποιήσετε.

Και αν είμαστε όλοι κολλημένοι με τον κινηματογράφο και θέλουμε να 'χουμε κάθε μήνα 5-6 νέες ταινίες στη συλλογή μας; Με τη μία να κάνει 30 ευρώ, μιλάμε για τιμές από 150 ως 180 ευρώ. Με τους μισθούς στα 800-900-1000 ευρώ, δε δίνεις τόσο εύκολα το 1/5 του μισθού σου...

Παρ' όλ' αυτά, οι δισκογραφικές και τα κωλομάγαζα επιμένουν στις υψηλές τιμές, επιμένουν να ξεβρακώνουν τους καταναλωτές. Τα λεφτά από μαγαζιά τύπου metropolis πού πάνε άραγε; Τα δίνουν στην εφορία ή μπα; Γιατί βγάζουν τα κέρατά τους κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο. Και ως κακός άνθρωπος, θεωρώ ότι όχι, διάολε, τα λεφτά δεν πάνε στην εφορία. Σε τσέπες πάνε.

Και σας πειράζει τόσο πολύ πια αυτό το gamato. Για πάμε σε κάτι ακόμη... Ας πάρουμε το American Pie 7 : Book of love. Προβλήθηκε σε κανέναν κινηματογράφο και δεν το ξέρω; Μπα... Όλες αυτές οι νεανικές ταινίες, οι οποίες στην πλειοψηφία τους βγάζουν άφθονο γέλιο, δεν προβάλλονται στους κινηματογράφους. Βίντεο κλαμπ δεν βρίσκεις εύκολα πια για να τις νοικιάσεις να τις δεις, το να πληρώσεις 20 ευρώ για να τις αγοράσεις χωρίς να ξέρεις άμα θα αξίζουν, είναι κάπως χαζό. Γιατί, λοιπόν, να μην μπορούμε να την κατεβάσουμε και να τη δούμε σαν άνθρωποι;

Εγώ πιστεύω πως όλος ο χαμός έγινε λόγω Τζούλιας, επειδή η περίφημη αυτή βλακώδης τσόντα ανέβηκε στο gamato και την κατέβασαν χιλιάδες. Δεν ξέρω αν οι υπεύθυνοι τής Sirina το γνωρίζουν, αλλά υπάρχει ΠΑΝΤΟΥ. Από gamato ως το rapidshare, το hotifle, το megaupload, το pirate bay...

Κι η Τζούλια επιμένει ότι η κυκλοφορία έγινε χωρίς την άδειά της. Μπλέκουμε μία "παράνομη" (κατά Τζούλιαν πάντα) κυκλοφορία με τα πνευματικά δικαιώματα και λοιπές σαχλαμάρες. Ούτε οι ίδιοι τής ΕΠΟΕ δεν ξέρουν τι κάνουν, αλλά το κάνουν για να διαφημιστούν.

Με τις ατάκες περί σαμποτάζ στα γερμανικά προϊόντα μετά το δημοσίευμα τού Focus δεν συμφωνώ, με το σαμποτάζ, όμως, σε δισκογραφικές και λοιπές εταιρείες συμφωνώ με τα χίλια. Έτσι κι αλλιώς, εγώ γουστάρω τα LP. Ας μου βρουν LP από Led Zeppelin ή Pink Floyd, για παράδειγμα, να πάω να το αγοράσω. Ας μου βρουν το περίφημο άλμπουμ των Rolling Stones με το φερμουάρ, μη μου πλασάρουν όμως ένα cd τής κάθε άφωνης Βανδή ή Βίσση με 18 ευρώ. Ε όχι διάολεεεεεε!

Και επαναλαμβάνω, ξαφνικά γίνατε όλοι large τύποι...

Υ.Γ. Εμείς δεν έχουμε και είμαστε τσιγκούνηδες, προτιμάμε το τζάμπα, θέλουμε να κατεβάζουμε ένα τραγούδι από ολόκληρο σιντί γιατί το υπόλοιπο είναι χάλια, θέλουμε τζάμπα ταινίες γιατί δεν μπορούμε κάθε βδομάδα να πληρώνουμε 10 ευρώ εισιτήριο στο σινεμά κι άλλα τόσα για ποπ κορν, δε γίνεται να κυκλοφορούμε στο δρόμο με 500άρικα όπως εσείς. Όταν τα κάνετε όλα έτσι ώστε να 'χουμε να δίνουμε αβέρτα για σινεμάδες και λοιπά, χωρίς να δημιουργείται οικονομική δυσκολία αργότερα, τότε ευχαρίστως να τα δώσουμε τα φραγκάκια που θέλετε. Ως τότε, adios.

ΔΕ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΤΑΜΠΛΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΡΕΡ ΤΗ ΛΕΞΗ "MONEY".

Ρεάλ Μαδρίτης και Μάντσεστερ Σίτυ για αρχή. Πάρα πολλές ομάδες για συνέχεια. Αποκλεισμός-αναποτελεσματικότητα για το τέλος. Το φωνάζουμε και δεν ακούνε. Τα λεφτά δεν παίζουν μπάλα...

Ανήμερα των 84ων γενεθλίων τού Ολυμπιακού (10/3/2009), η Λίβερπουλ διέλυσε με μεγαλοπρεπή τρόπο τη Ρεάλ στο Άνφιλντ, ρίχνοντας μία περιποιημένη τεσσάρα. Το 4-0 θα μπορούσε να ήταν άνετα 5-0 ή 6-0, όμως ο Κασίγιας δεν παρέδωσε τα όπλα, σ' αντίθεση με ΟΛΗ την υπόλοιπη ομάδα.

Ανήμερα των 85ων γενεθλίων τού Ολυμπιακού (10/3/2010), η Λυόν πήρε την ισοπαλία στο Μπερναμπέου με σκορ 1-1 και παράλληλα προκρίθηκε στους "8" τού Τσάμπιονς Λιγκ. Τι κι αν η Ρεάλ στο πρώτο ημίχρονο ήταν σαφώς καλύτερη, τι κι αν είχε μέσα Κριστιάνο Ρονάλντο, Κακά και λοιπούς, τι κι αν είχε και δοκάρι στη φάση τού Ιγκουαΐν... Τελικά έφαγε το γκολ έπειτα από πανέμορφη συνεργασία τής Λυόν και είπε αντίο στη διοργάνωση και πάλι απ' τους "16". Μάλιστα, αυτό συνέβη στη χρονιά στην οποία ο τελικός θα διεξαχθεί στο γήπεδό της, στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, στις 22 τού Μάη (για πρώτη φορά θα παιχτεί Σάββατο).

Ας καθιερωθεί, λοιπόν, η 10η Μαρτίου και ως ημέρα αποκλεισμού τής Ρεάλ. Κρίμα που του χρόνου η 10η Μαρτίου θα πέσει Πέμπτη, γιατί τις Πέμπτες δεν έχει Τσάμπιονς Λιγκ. Επειδή, όμως, είμαστε... παραδοσιακοί τύποι, ευχόμαστε η Ρεάλ να αποκλειστεί απ' τους ομίλους και να συνεχίσει στο Europa League, ώστε να παίξει 10 Μαρτίου τού 2011 και να χάσει (θα είναι ο πρώτος αγώνας τής φάσης των "16" και δε θα μπορεί να αποκλειστεί, δυστυχώς).

Ο χθεσινός αποκλεισμός (τον οποίο περίμενα) απέδειξε για εκατομμυριοστή φορά ότι, διάολε, τα λεφτά δεν παίζουν μπάλα. Εσείς που νομίζετε ότι παίζουν, να 'στε σίγουροι ότι δε θα δείτε ποτέ το ταμπλό να γράφει στη θέση τού σκόρερ τη λέξη "money". Η φετινή Ρεάλ τού Φλορεντίνο Πέρεθ, ο οποίος το καλοκαίρι ξόδεψε πάνω από 200.000.000 ευρώ σε μεταγραφές, έχει αποτύχει παταγωδώς. Αποκλείστηκε από το κύπελλο Ισπανίας (το οποίο λείπει από τη συλλογή τού τεράστιου Ραούλ) από την Αλκορκόν, η οποία στον πρώτο αγώνα την σκόρπισε με 4-0. Αποκλείστηκε από το Τσάμπιονς Λιγκ από τη Λυόν και μάλιστα μέσα στο Μπερναμπέου. Και είναι πιθανό να χάσει και το πρωτάθλημα, μιας και η Μπαρτσελόνα δε μασάει και δεν το 'χει σε τίποτα να πάει στο Μπερναμπέου και να πάρει το διπλό. Πριν λίγους μήνες διάβασα πως το καλοκαίρι, το μπάτζετ τής Ρεάλ θα αγγίξει τα 400.000.000. Αν δεν συμβεί αυτό, θα ξέρουμε όλοι το γιατί. Αν συμβεί, θα καταλάβουμε πόσο ανίδεοι είναι.

Άλλη μια ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι αυτή τής Μάντσεστερ Σίτυ. Οι Άραβες έχουν δώσει και αυτοί εκατοντάδες εκατομμύρια για την ομάδα, όμως η Σίτυ προκοπή δεν είδε ακόμα. Αποκλείστηκε από το Λιγκ Καπ, για Ευρώπη ούτε λόγος, ενώ στο πρωτάθλημα είναι 5η (ισοβαθμεί με την 4η Τότεναμ). Για εμένα αυτό δεν θεωρείται επιτυχία. Μπορεί να μου πείτε ότι έχει να αντιμετωπίσει μεγαθήρια όπως η Γιουνάιτεντ, όμως αν το πίστευαν οι Άραβες ότι δεν μπορεί η ομάδα να κοντράρει τις άλλες μεγάλες αγγλικές ομάδες, ποιος ο λόγος να δώσουν τόσα λεφτά; Άρα, θεωρώ πως και αυτοί είναι βέβαιοι ότι τα λεφτά παίζουν μπάλα.

Και δεν διαφωνώ με το ξόδεμα εκατομμυρίων ευρώ. Το υποστηρίζω, γιατί μόνο αν φέρεις καλούς παίχτες μπορείς να πας μπροστά. Όμως, καλούς σε ουσιαστικούς τομείς και όχι σε φωτογραφήσεις. Δε χρειάζεται ένας παίχτης να κοστίζει π.χ. 5.000.000 και να δίνεις 20.000.000 για κάνεις μία κίνηση εντυπωσιασμού. Γιατί προφανώς, πιο πολύ ενθουσιάζει η εικόνα μίας ομάδας (π.χ. της Ρεάλ) να σηκώνει το τρόπαιο τού πρωταθλήματος ή τού Τσάμπιονς Λιγκ, παρά η εικόνα τής επιταγής των πολλών εκατομμυρίων για παίχτες όπως π.χ. ο Μπενζεμά ή ο Αλόνσο. Αυτό πρέπει να καταλάβουν όσοι έχουν μεγάλες οικονομικές δυνατότητες, να ξοδεύουν πολλά αλλά μόνο όταν πρέπει. Να ξοδεύουν όσα είναι απαραίτητα, άντε 1-2 εκατομμύρια παραπάνω. Αλλά το να δίνεις τα τριπλάσια χρήματα για να γίνεις πρώτο θέμα από τα Μ.Μ.Ε. είναι εντελώς ηλίθιο.

Αυτά για ομάδες όπως η Ρεάλ, η Σίτυ και άλλες που ξοδεύουν περισσότερα απ' όσα πρέπει και, καμιά φορά, περισσότερα απ' όσα μπορούν και μετά τις πνίγουν τα χρέη. Πληροφοριακά, για τους ελάχιστους που δεν το γνωρίζουν, στην επόμενη φάση τού Τσάμπιονς Λιγκ βρίσκονται -μέχρι στιγμής- η Άρσεναλ, η Μπάγερν, η Λυόν κι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι οποίες πέρασαν τα εμπόδια των Πόρτο, Φιορεντίνα, Ρεάλ και Μίλαν αντίστοιχα.

Τέλος, έχω να γράψω κάτι λίγα για ένα άρθρο τού Λάμπρου Γκαραγκάνη, το οποίο δημοσίευσε στο site τού Nova ΣΠΟΡ FM (πατήστε στο λινκ για να το διαβάσετε). Σ' αυτό εξηγεί τους λόγους για τους οποίους θα πόνταρε τα χρήματά του στη Ρεάλ. Εγώ, αντιθέτως, θα τα πόνταρα στην Μάντσεστερ και το λέω εδώ και λίγες μέρες. Αν η Γιουνάιτεντ δεν κέρδιζε με 4-0 αλλά με 1-0 ή 2-0, θα το θεωρούσα ακόμα πιο πιθανό να το σηκώσει. Επειδή έγινε ομάδα, μιας κι έφυγε ο Κριστιάνο. Επειδή ο Ρούνεϋ είναι σε δαιμονιώδη φόρμα, επειδή στον πάγκο βρίσκεται ο μεγάλος Σερ Άλεξ "Δε Τσίχλας" Φέργκιουσον, επειδή μπορεί να ανατρέπει τα σκορ ακόμα κι αν είναι στη χειρότερή της μέρα, επειδή την ακολουθεί ατελείωτη τύχη (πείτε τη και κωλοφαρδία) και επειδή, πάνω απ' όλα, δεν τρομάζει τόσο πολύ πια τους αντιπάλους της και μπαίνουν στον αγώνα λιγότερο υποψιασμένοι. Και εκεί ακριβώς χτυπάει η αρμάδα τού Φέργκιουσον, στην χαλαρότητα των αντιπάλων. Όλοι περίμεναν να βυθιστεί σε άβυσσο μετά τη φυγή τού Κριστιάνο, κάτι που φυσικά και δεν έγινε. Όμως, πόσοι από σας έχουν συνειδητοποιήσει ότι και φέτος είναι πολύ κοντά στην κατάκτηση τού πρωταθλήματος; Πόσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι κατέκτησε ήδη έναν τίτλο και ότι είναι στους "8" τού Τσάμπιονς Λιγκ, σκορπίζοντας την Μίλαν των 7 κυπέλλων πρωταθλητριών στο Σαν Σίρο και στο Ολντ Τράφορντ;

Είναι η πρώτη χρονιά μετά από πάρα πολλά χρόνια που η Γιουνάιτεντ δουλεύει τόσο αποτελεσματικά και, κυρίως, τόσο αθόρυβα. Και αν σκεφτεί κανείς πως τα προβλήματα με την... ηχορρύπανση είναι πολλά, τότε ίσως μπορέσει να καταλάβει γιατί θεωρώ τη Γιουνάιτεντ ως το μεγαλύτερο φαβορί για το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ. Η Γιουνάιτεντ μπορεί να βασιστεί στον Σερ Άλεξ και ο Σερ Άλεξ μπορεί να βασιστεί στην ομάδα του.

Κλείνω με μία πρόταση που έχω να κάνω στους διοικούντες τής Γιουνάιτεντ. Όποτε πραγματοποιηθεί η επέκταση τού Ολντ Τράφορντ, να ονομάσετε το νέο τμήμα τού γηπέδου "Sir Alex Ferguson". Μπορεί όποτε μιλάει να λέει απίστευτες μπούρδες, αλλά ως προπονητής χαρακτηρίζεται άνετα μεγαλοφυΐα.

Υ.Γ. Κι αυτά τα λέει ένας φανατικός οπαδός τής Λίβερπουλ.

ΔΕΝ ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ ΣΤΟ MEGA...

Ρε σεις πάτε καθόλου καλά στο Mega; Διακόπτετε τον αγώνα τού UEFA Champions League για να δείξετε τις δηλώσεις τού Παπανδρέου;;;;;;;;;; Δεν μπορείτε να τις δείξετε στο μεταμεσονύκτιο δελτίο ή έστω στο ημίχρονο; Πάτε καθόλου καλά; ΑΙΣΧΟΣ!!! Εδώ δεν διέκοψε ο Λαζόπουλος για να δείξει τις δηλώσεις και διακόψατε εσείς; Στέκετε ρε καθόλου; Ντροπή και πάλι ντροπή. Αυτό που κάνατε είναι το λιγότερο απαράδεκτο και πρέπει να ζητήσετε άμεσα συγγνώμη.

Υ.Γ. Μετά σου λένε ότι στο Mega σέβονται τα αθλητικά. ΕΙΣΤΕ ΡΕΖΙΛΗΔΕΣ!

Karolos27

ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ, ΕΝΑ ΠΡΩΙ, ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ...

Είστε βαρετοί, άθλιοι, γελοίοι και πάνω απ' όλα προβλέψιμοι. Ναι, πάει για όλους σας. Πάει και για σας που επί μήνες γκρινιάζατε ότι δεν παίρνονται τα κατάλληλα μέτρα για μείωση τού ελλείματος και με το που πάρθηκαν, αρχίσατε την γκρίνια. Πάει και για σας που τα λέτε βάναυσα, ενώ θα έπρεπε να πράξετε ακριβώς τα ίδια εάν ήσασταν στην εξουσία. Αλλά στην Ελλαδίτσα (για δεκαετίες θα είναι Ελλαδίτσα, μπορεί σε 100 χρόνια να ξαναγίνει Ελλάδα) έτσι είναι τα πράματα.

Όσον αφορά τώρα αυτούς που κυβερνούν, ντροπή και σε σας. Χαίρεστε και το παίζετε μάγκες επειδή κάνατε τα απαραίτητα. Έχουμε φτάσει σε σημείο να κάνουμε απαραίτητα τα αυτονόητα, γιατί είναι αυτονόητο να θες να μειωθεί το έλλειμα τής χώρας σου. Όμως, αντί να πάρεις τα κατάλληλα μέτρα (άλλο αυτονόητο τούτο 'δω), πρέπει να πάρεις τα απαραίτητα μέτρα, αλλιώς θα σου κόψει το πωπουδέλι η Ε.Ε. Ώπα ρε σεις του ΠΑΣΟΚ, μεγάλη μαγκιά κάνατε πάλι. Θα φροντίζω κι εγώ από 'δω και μπρος να προσέχω πολύ που πατάω, μην τυχών πατήσω πάνω στην μαγκιά σας που ξεχειλίζει και γλιστρήσω. Κι άμα σπαστώ, πού λεφτά για πληρωμές νοσοκομείων και λοιπών...

Είστε υπερβολικά προβλέψιμοι όμως. Γεια σου ρε Τσίπρα παιδί τού λαού! Εσύ ακόμα κι αν ακούσεις για ΔΩΡΕΑ πχ 100 δισεκατομμυρίων στην Ελλάδα, θα αρνηθείς για να το παίξεις έξυπνος. Όχι ρε φίλε, δεν είσαι έξυπνος. Ένας συνηθισμένος μαλάκας είσαι, τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Άντε να χαρείς τώρα και να πεις στον Αλαβάνο ότι είμαι βαλτός από κάποιο άλλο κόμμα και κάνω προπαγάνδα και συκοφαντία. Πες μας κι εμάς τι διάολο θέλεις να καταλάβουμε. Ουστ από 'δω ρεεε (με φωνή 4 αυτό).

Να κάνω μια απλή ερώτηση; Ας την κάνω... Γιατί εδώ και τόοοσα χρόνια δεν έχω ακούσει από κανέναν πρόταση για δημιουργία υπουργείου αθλητισμού; Με γενικές γραμματείες κι αυτά θέλετε να πάμε μπροστά ε; Ναι κι εγώ θέλω να κόψω το χέρι μου και να βγουν άλλα τρία μετά, σαν την Λερναία Ύδρα ένα πράμα. Θέλετε να πάει μπροστά ο αθλητισμός, να εκλείψουν τα φαινόμενα βίας, να έρθουν διεθνείς διακρίσεις και λοιπά. Με μία απλή γενική γραμματεία θα γίνει αυτό; Και στην τελική, αν ήταν σοβαροί εκεί πέρα μπορεί να γινόταν και κάτι. Όταν κάθονται και τα ξύνουν όλη μέρα, μετά να μη θέλουν προκοπή, απλά να βγάζουν τον σκασμό.

Κι ο άλλος ο Βολταίρος τι ήθελε και μίλαγε... Καραμέλα έχει γίνει η φράση του από όλους. Όποιος θέλει να πει μία μέγιστη μαλακία, επικαλείται αρχικά τον Βολταίρο και μετά πετάει την κοτσάνα. Συγγνώμη παιδιά, αλλά ο Βολταίρος δεν είπε πως έχουμε κι εμείς υποχρέωση να ακούμε τις κοτσάνες που εκσφενδονίζετε δεξιά κι αριστερά. Αλλά και να το 'λεγε, σιγά μην το ξέραμε. Ένα μάτσο ανιστόρητοι είμαστε.

Μιας κι είπα για ιστορία, πάμε και στο δημοσίευμα τού Focus. Σας πείραξε τόσο πολύ η Αφροδίτη τής Μήλου με το κωλοδάχτυλο; Εμένα μ' άρεσε και μάλιστα αφιέρωσα τη χειρονομία αυτή σ' όλα τα λαμόγια τής Βουλής. Δεν ξέρετε τίποτα από ιστορία.... Παρ' όλ' αυτά, έχετε την απαίτηση να ξέρουν οι ξένοι και να τη σέβονται κιόλας. Αφού δεν τη σέβεστε εσείς ρε, θα την σεβαστούν αυτοί; Καλά κάνουν και μας κοροϊδεύουν, αφού αυτό μας αξίζει. Ας αλλάξουμε ρότα, να αλλάξουν στάση κι αυτοί. Κι αν δεν αλλάξουν, πολύ που μας ένοιαξε. Λες και καθορίζει τη ζωούλα μας ένα δημοσίευμα ενός ξένους περιοδικού. Να πάτε στο δωματιάκι να απαιτήσετε, όπως είπε κι ο Τσουκαλάς κάποτε. Να απαιτείτε πρώτα απ' τον εαυτούλη σας και μετά βλέπουμε... Ως τότε έχουμε κάποια εκατομμύρια χρόνια μπροστά μας...

Πού θα πάει όμως... Θα τα βρείτε κάααποτε μπροστά σας. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο ή σε λίγα χρόνια, δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Το θέμα είναι ότι θα τα βρείτε. Δε με νοιάζει αν όλοι είστε γενιά τού Πολυτεχνείου και λέτε ότι περάσατε δύσκολα. Αλλά επειδή μάλλον ισχύει αυτό, δε νομίζω ότι όποιος περνάει κάποτε δύσκολα, μετά πρέπει να διαλύσει τη χώρα, αυξάνοντας ελλείματα, διανέμοντας με πανηλίθιο τρόπο τα φράγκα και κάνοντας διάφορες "ομορφιές", όπως κάνατε πολλοί από εσάς. Μπορείτε να ανοίξετε ένα λεξικό και να κοιτάξετε τη λέξη "αποποίηση" και μετά τη λέξη "ευθύνη".

Αυτά τα λίγα για τώρα, τα 'γραψα γιατί δεν είχα τι να κάνω.

Κάποια μέρα, ένα πρωί, θα πετάξει το πουλί
και οι μάγκες θα το παίζουν λούφα και παραλλαγή...

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΧΑΖΟΙ ΡΕ ΤΖΟΥΛΙΑ...

Όταν κάνεις κάτι, πρέπει να παραδέχεσαι ότι το 'κανες. Ειδικά όταν αυτό ενοχλεί άλλους ή ακόμα και σένα. Κι η Τζούλια φαίνεται ότι αυτό δεν το καταλαβαίνει με τίποτα.

Βγάζει το dvd στα περίπτερα, όπου το πουλάει 20 ευρώ. Παραγωγή τής Sirina, η οποία κανονικά θα έπρεπε να έχει τιμή 10 ευρώ και διάρκεια πάνω από 2 ώρες (όπως π.χ. στο dvd "ο ταξιτζής"). Κάτι τέτοιο δε συνέβη. Το όνομα "Τζούλια Αλεξανδράτου" πουλάει τρελά, γι' αυτό και η μικρής διάρκειας παραγωγή πουλήθηκε με τιμή 20 ευρώ. Μία ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ παραγωγή, με κάμποσο κόσμο πίσω απ' τις κάμερες. Αν πούμε ότι πουλήθηκαν κοντά στα 200.000 dvd, τότε τα έσοδα άγγιξαν τα 4.000.000 ευρώ!

Η Τζούλια, σύμφωνα με όσα λέγονται, πήρε 200.000 ως αμοιβή και το 1/3 των εσόδων. Πάνω από ένα εκατομμύριο δηλαδή. Το άλλο 1/3 η Sirina και το άλλο 1/3 ο Ian Scott. Το ότι η Τζούλια λέει ότι ο επιβήτορας ονομάζεται Γιώργος είναι τρίχες κατσαρές, ας το ψάξει κάποιος να δει ότι το πουλάκι τού επιβήτορα είναι ίδιο με αυτό του Ian Scott, στην σκηνή που κερνάει την Clara Morgane. Για να μη νομίζει η Τζούλια ότι είμαστε και τίποτα άσχετοι, ξέρουμε πολλά περισσότερα απ' αυτήν.

Στις περισσότερες ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΕΣ παραγωγές για ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ, η κάμερα ήταν σε θέση POV (Point of view). Αυτό, άλλωστε, μπορεί να το τσεκάρει κανείς παρακολουθώντας βίντεο άλλων διασημοτήτων, όπως τής Πάμελα Άντερσον στις περιπέτειές της με Tommy Lee και Brett Michaels, για να καταλάβει ότι όντως έτσι είναι. Ε δε θα 'ρθει τώρα μία άκυρη Τζούλια Αλεξανδράτου να πάει κόντρα στην ιστορία τής τσόντας!

Ας το παραδεχτεί ότι έγινε επαγγελματική δουλειά, ώστε να της αναγνωρίσουμε το ήθος μέσα στην ανηθικότητα. Θα ήταν μεγάλη μαγκιά, κατ' εμέ, να έβγαινε και να δήλωνε ότι όντως έγινε ό,τι έγινε γιατί ήταν καλή η αμοιβή ή επειδή ήθελε κλπ., παρά να βγαίνει και να το παίζει μυξοπαρθένα και εξαπατημένη. Όπως είπα και στην πρώτη πρόταση, πρέπει να παραδέχεσαι ό,τι κάνεις και να μην αποποιείσαι των ευθυνών σου.

Πέραν αυτών, έχω να κάνω και μία πολύ καλή πρόταση στην Τζούλια. Την επόμενη φορά, να χώσει μέσα το 5λιτρο βαρελάκι τής Heineken! Όχι ότι περιμένω να καταλάβει τίποτα τότε, απλά έτσι για το γαμώτο ρε σεις... Δε θα 'χαμε και δυσκολία να καταλάβουμε την μάρκα, σ' αντίθεση με την περίπτωση της σαμπάνια...

Υ.Γ. Κρίμα για τους γονείς της, οι οποίοι βλέπουν την κόρη τους να γίνεται καθημερινά πιο ρεζίλι απ' το ρεζίλι, πιο γελοία κι απ' την ίδια την γελοιότητα. Αν η Τζούλια ήθελε τόσο πολύ την... αναγνώριση, ας περίμενε να φύγουν πρώτα αυτοί απ' τη ζωή και μετά ας έκανε ό,τι σκατά ήθελε. Τώρα τους έκανε την καρδιά περιβόλι και βγαίνει στα κανάλια και κλαίει. Ντροπή της.

Υ.Γ. 2: Στηρίζω το "Ράδιο Αρβύλα" στο θέμα με την προβολή των σκηνών το βράδυ τής Τετάρτης, γιατί εφόσον δεν έχει πρόβλημα η Τζούλια με την τσόντα (λέει ότι έχει, αλλά αν είχε δε θα την έβγαζε), δεν μπορεί να έχει το ΕΣΡ. Κι όσα λένε οι αρμόδιοι περί υποβάθμισης τής γυναίκας και τής ανθρώπινης αξίας είναι πίπες, λες κι είναι το μόνο που υποβαθμίζει το επίπεδο τής ελληνικής τηλεόρασης. Οι ίδιες οι κατίνες που υπάρχουν στην τηλεόραση δε σας πειράζουν, η προβολή μερικών σκηνών από δουλειά μιας άλλης κατίνας, όμως, σας πείραξε...

ΟΧΙ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣΕ ΤΟ ΕΣΡ...

Ράδιο Αρβύλα και προβολή σκηνών από το εκπαιδευτικό dvd τής Τζούλιας. Αυτή είναι μία πρόσθεση. Το άθροισμά της ακούει στο όνομα ΕΣΡ. Γιατί, όπως ήταν αναμενόμενο από την πρώτη κιόλας στιγμή, τα παιδιά τού "Ράδιο Αρβύλα" πρέπει να απολογηθούν και πάλι.

Λες κι η Τζούλια έβγαλε το dvd για να το βλέπει ως ρομαντική κομεντί ή για να το δουν οι συγγενείς της. Το 'βγαλε στα περίπτερα ρε σεις, πότε θα πάρετε χαμπάρι τι γίνεται; Εδώ δεν ενοχλείται η ίδια που παίζει σε τσόντα, ενοχλείστε εσείς; Γιατί; Επειδή είναι καλό το επίπεδο τής ελληνικής τηλεόρασης και το υποβαθμίζει το "Ράδιο Αρβύλα"; Επειδή κάνουν ρεζίλι τους ήδη ρεζιλεμένους; Εξηγήστε τι σας πείραξε, μπας και συμφωνήσει κανένας μαζί σας.

Έγινε νούμερο ένα θέμα η έκδοση μίας απλής τσόντας, εκτός αν σε εσάς φάνηκε έργο τέχνης ή τίποτα τέτοιο. Για μένα ήταν, είναι και θα είναι μία απλή τσόντα. Οι Αμερικάνοι έχουν δει πολλές αξιόλογες ηθοποιούς σε γυμνές σκηνές, εκτός αν δεν το 'χετε συνειδητοποιήσει. Η Τζολί, η Χάγιεκ, η Μιλάνο και πολλές άλλες έχουν γυρίσει σκηνές με γυμνό, κάτι που δε νομίζω να σας χάλασε κιόλας. Κλασσικό παράδειγμα η "απόλυτη αμαρτία" και το "Desperado". Κι όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν...

Όταν σε καιρούς οικονομικής κρίσης 200.000 άτομα δίνουν απλόχερα 20 (!!) ευρώ για ένα dvd, τι να πεις... Η Sirina σε 24 ώρες κατάφερε να βγάλει 4 εκατομμύρια, με μία απλή κάμερα και 2 άτομα. Μπορείτε να το συνειδητοποιήσετε αυτό ή μπα; Άλλα προβλήματα δεν είχε ο κόσμος, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να προλάβει να αγοράσει το dvd τής Τζούλια ή όχι. Το "εδώ ο κόσμος καίγεται και το ... χτενίζεται" ταιριάζει απόλυτα.

Αντί να κάθεστε να ψάχνετε στο ίντερνετ το dvd, πηγαίντε στο περίπτερο, αγοράστε το και μετά πηγαίντε και για ένα καφεδάκι. Ε αμάν πια, μας τα πρήξατε!

Υ.Γ. Κι αυτός ο Ian Scott... από 'κει που κέρναγε μία θεά (όταν θυμηθώ όνομα θα το προσθέσω), κατέληξε με την σκυλομούρα την Τζούλια!! Έλεοοοοος!

ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΚΑΛΩΣ ΤΑ...0-2 ΚΑΙ 1-2!

Πρόκειται γι' αυτήν την εκπληκτική αίσθηση δικαίωσης... Η εθνική των ανδρών έχασε από την... εύκολη Σενεγάλη κι αυτή των ελπίδων διέλυσε τη... δύσκολη Αγγλία.

Επιτέλους ρε γαμώτο, απομυθοποίηση και δικαίωση. Γιατί η εθνική των ανδρών ουδέποτε υπήρξε η ομάδα που νομίζαμε ότι υπήρξε, άσχετα αν είναι σαφώς καλύτερη απ' αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι. Από την άλλη, η παραμελημένη εθνική ελπίδων (των πραγματικών ελπίδων) έβαλε τα γυαλιά σε όλους απόψε, κερδίζοντας 1-2 την Αγγλία και μάλιστα μέσα στο σπίτι της!

Δεν είδα κανένα από τα δύο ματς, το πρώτο δεν ήθελα κιόλας να το δω. Θα έχανα κανά δυωράκι απ' τη ζωή μου για να βλέπω αλλαγές στις αλλαγές, την απόλυτη αγωνιστική αναρχί(δ)ια και ατελείωτη βαρεμάρα. Ε, προτίμησα κι εγώ σαν καλό παιδί την ξάπλα.

Το ματς των νέων, όμως, ήθελα να το δω. Όμως, δεν μπορούσα. Γιατί κάποιοι κύριοι τής ΕΡΤ, δεν έσπευσαν να πάρουν τηλεοπτικά δικαιώματα και να μεταδώσουν τον αγώνα, λες κι ήταν μικρής σημασίας ή με άγνωστες χώρες ή με αγνώστους συλλόγους. Αλλά, πλέον είναι πιο σημαντικό να σπαταληθούν μερικά εκατομμύρια για την Eurovision, παρά μερικές χιλιάδες ευρώ για ένα ποδοσφαιρικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.

Ντροπή κι αίσχους στους μεγάλους.
Μπράβο στους μικρούς και καλή συνέχεια!
Και τώρα καληνύχτα...

ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΚΑΝΤΗΛΑΚΙΑ...

Δε χρειάζεται πρόλογος γιατί δεν κάνουμε έκθεση. Απλά να πω ότι είναι μεγάλη ευχαρίστηση να βγάζουν μερικοί κομπλεξικοί καθηγητές τον σκασμό. Κι αν στο σχολείο τους τσούζει και μπορούν να τρέχουν τον κάθε... αντιδραστήρα (α ρε Φατσέααα) σε λυκειάρχεις και λοιπούς, για το μπλογκ απλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, η ελευθερία λόγου είναι δικαίωμα και η φίμωση των ιστολογίων (μπλογκ για όσους κατάγονται απ' το χωριό τού Βαϊμάκη) ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ.

ΓΙ' ΑΥΤΟ ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ ΜΕΡΙΚΟΙ ΚΙ ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑΑΑΑΑΑ!

Υ.Γ. ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ, ΚΥΡΙΟΙ, ΝΑ ΚΑΛΕΣΕΤΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΝΑ ΤΗΣ ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΝΤΑ. ΟΥΣΤ ΑΠΟ 'ΔΩ ΡΕΖΙΛΗΔΕΕΕΕΕΣ (με φωνή 4 το τελευταίο)...

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΟΙ ΣΚΑΟΥΤΕΡΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΜΠΑΝΤΟΒΙΤΣ.

"Από 'δω, από 'κει, ψάξε ψάξε σύγκρινε..." λέει σε μια διαφήμιση. Αυτό πρέπει να κάνει και ο Ολυμπιακός (το καλοκαίρι), εάν θέλει να αποφύγει του χρόνου τα φετινά λάθη.

Ο Βαλβέρδε πήγε από 'κει που 'ρθε. Ήρθε ο Κετσπάγια για να διαλύσει την όποια προετοιμασία. Τα 'κανε μπουρδέλο, έφυγε. Έκατσε για λίγο στο τιμόνι ο Μπάντοβιτς, πήρε νίκη με την Άλκμααρ και διπλό με τον ΠΑΟΚ και μετά ήρθε κι έκατσε στον πάγκο ο Ζίκο. Πήγε την ομάδα στους "16", πάτησε κορυφή κι έφτασε και στο -8. Ένα μάτσιο χάλια... Πάει κι αυτός σπίτι του, με τον Μπάντοβιτς να επανέρχεται...

Ο Μπάντοβιτς, όμως, είναι σκάουτερ. Δεν είναι προπονητής. Και κατ' εμέ, αυτό φάνηκε περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο ματς με την Μπορντώ. Έβγαλε τον Λεντέσμα για να βάλει τον Ζαϊρί. Ο Λεντέσμα ήταν αυτός ο οποίος είχε αναλάβει τον Γκουρκούφ, τον ποιοτικότερο παίχτη τής Μπορντώ. Βγάζοντας, λοιπόν, τον Λεντέσμα, ο Ολυμπιακός έχασε κάτι απ' το κέντρο. Ο Ζαϊρί έχει στυλάκι μπαλαρίνας και "κουβαλάει τρέλα", όπως επισήμανε στην μετάδοση ο Αλέξης Σπυρόπουλος. Όμως, η αλλαγή δεν είχε λογική. Θα ήταν πολύ προτιμότερο να έβγαινε ο Στολτίδης, ο οποίος εξ' αρχής έκανε λάθη και δεν πατούσε καλά. Αν δεν έβγαινε ο Στολτίδης, ας έβγαινε ο σκόρερ τού ακυρωθέντος γκολ τού Ολυμπιακού, ο Μαρέσκα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ανύπαρκτος στο ματς κι έκανε κάποια λάθη, ο Μπάντοβιτς θα μπορούσε να βγάλει αυτόν. Σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν έπρεπε να βγει ο Λεντέσμα.

Εάν ο προπονητής τού Ολυμπιακού ήθελε να ρισκάρει και να ρίξει βάρος στην επίθεση, θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει τον Νταρμπισάιρ στο ματς, για να παίξει μαζί με τον Μήτρογλου μπροστά. Να έπαιζε 4-4-2, με Λούα Λούα και Ζαϊρί στα πλάγια και Μήτρογλου μαζί με Νταρμπισάιρ μπροστά. Κάτι τέτοιο δε συνέβη. Από την άλλη, ούτε οι φάσεις έκατσαν στον Ολυμπιακό (έκανε πολλές περισσότερες από την Μπορντώ) και τέλος, ο Γουέμπ έκανε πολλά και τραγικά λάθη. Εκτός από το ότι ακύρωσε καθαρό (για μένα και για πολλούς άλλους) γκολ, έδωσε ανάποδα κόρνερ-άουτ και δεν μπορούσε να αποφασίσει σωστά για το αν έπρεπε να δίνεται σε κάποιες φάσεις πλεονέκτημα ή φάουλ. Το κορυφαίο, μαζί με την ακύρωση τού γκολ, ήταν η αλλαγή στο πλάγιο. Ρε γαμώ το κεφάλι σου...

Η ρεβάνς θα παιχτεί στις 17 Μαρτίου στη Γαλλία, όπου ο Ολυμπιακός μπορεί να πάρει την πρόκριση. Η Μπορντώ ήταν πολύ υποτονική, χωρίς αυτό να αναιρεί την περισσή μεθοδικότητα που επέδειξε. Δεν τρόμαξε όπως περιμέναμε πολλοί, δε θύμιζε την ομάδα των προηγούμενων μηνών. Ο Ολυμπιακός, μετά το περσινό στραπάτσο με την Σαιντ Ετιέν, πήγε υπερβολικά επιφυλακτικός και δεν του βγήκε. Το καλοκαίρι πρέπει να γίνουν τα γνωστά. Μεταγραφές, αλλαγές, μεταγραφές, αλλαγές, μεταγραφές, αλλαγές... Κάθε χρόνο το λέμε, όμως σε περίπτωση (1 στις 100) που ο Ολυμπιακός χάσει το φετινό πρωτάθλημα, θα υπάρχει ένα κίνητρο παραπάνω για τον Κόκκαλη κι όλους τους άλλους να δουλέψουν.

Τέλος, ενδεχομένως να παίξει ρόλο ότι το αμέσως επόμενο ματς μετά τη ρεβάνς είναι το ντέρμπυ τής χρονιάς με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ. Θα είναι τεράστια μπούρδα τού Ολυμπιακού να επικεντρωθεί μόνο στο πρωτάθλημα και να παραμελήσει την Ευρώπη. Μπορεί η Μπορντώ να είναι εξαιρετική ομάδα, όμως δεν συγκρίνεται με την Τσέλσι ή την Γιουβέντους που είχε ο Ολυμπιακός για αντιπάλους στις προηγούμενες προκρίσεις του. Είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Ολυμπιακό να διεκδικήσει μία ιστορική πρόκριση στους "8" τού Τσάμπιονς Λιγκ κι η ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να πάει χαμένη. Από 'κει κι έπειτα, φυσικά και θα πρέπει να γίνει συντήρηση δυνάμεων ώστε οι παίχτες να μπορούν να κερδίσουν και τον αγώνα στο ΟΑΚΑ. Όπως και να 'χει, θέλουμε ΠΡΟΚΡΙΣΗ και ΔΙΠΛΟ στο ΟΑΚΑ, θέλουμε ΠΡΟΚΡΙΣΗ και ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ.

ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ...

Ζέεντορφ... 2-3! Το γκολ τού Ζέεντορφ είναι αυτό που δίνει στη Μίλαν ελπίδες για πρόκριση στην επόμενη φάση. Γκολ βγαλμένο από την κλάση τού Ζέεντορφ, γκολ βγαλμένο από τις αρτηρίες και τις φλέβες τής Μίλαν. Γιατί τίποτα δεν έδειχνε πως η Μίλαν μπορούσε να μειώσει, όμως το κατάφερε. Παραλίγο, μάλιστα, να ισοφαρίσει και σε 3-3, στην επόμενη φάση μετά το γκολ τού Ζέεντορφ, όμως ο Ιντζάγκι αστόχησε απέναντι στον Φαν Ντερ Σάαρ. Και πλέον, η Μίλαν θα κυνηγήσει μία πολύ μεγάλη πρόκριση μέσα στο Ολντ Τράφορντ τής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ...

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, λοιπόν, όνομα και πράμα. Η ποιότητά της είναι αδιάμφισβήτητη, όμως το ίδιο συμβαίνει και με την τύχη που την περιβάλλει. Αρκεί να δει κανείς το γκολ τής ισοφάρισης από τον Πολ Σκόουλς για να κατανοήσει περί τίνος πρόκειται. Το γκολ ήρθε από το πουθενά, άλλαξε άρδην την ψυχολογία και των δύο ομάδων κι ήταν η αρχή τής αντεπίθεσης για την Γιουνάιτεντ. Ως εκείνο το σημείο, η Μίλαν θα μπορούσε άνετα να προηγούνταν 2-0 ή 3-0, όμως δεν ευστόχησε. Αντίθετα, η τύχη έκανε τη δουλειά για χάρη τής Γιουνάιτεντ. Ο Σκόουλς προσπάθησε να σουτάρει με το δεξί, έπιασε αέρα, η μπάλα χτύπησε στο αριστερό του πόδι, κατευθύνθηκε προς το τέρμα, κόντραρε σε παίχτη τής Μίλαν, πήρε τρελά φάλτσα και κατέληξε βασανιστικά αργά στο δεξί δοκάρι τού Ντίντα και, εν τέλει, στα δίχτυα τής Μίλαν. Προσπάθησα να το περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ, αν και όταν επεμβαίνει η τύχη, ακόμη κι η προσπάθεια για περιγραφή ενός γεγονότος γίνεται τζάμπα. Πάντως, η Γιουνάιτεντ μπόρεσε να φέρει τούμπα το ματς, χάρη στην ποιότητα των παιχτών της και κυρίως λόγω τού Ρούνεϊ (ο οποίος βρίσκεται σε δαιμωνιώδη φόρμα) και έκανε το σκορ 1-3.

Τότε, ο Ζέεντορφ με τακουνάκι μείωσε τη διαφορά στο ένα γκολ και ανέστησε τη Μίλαν. Στο Ολντ Τράφορντ η λογική λέει πρόκριση τής Γιουνάιτεντ, όμως αν η λογική είχε θέση στο ποδόσφαιρο, θα το ξέραμε εδώ και δεκάδες χρόνια. Στο Ολντ Τράφορντ το παιχνίδι μπορεί να είναι κλασσικό, ένα παιχνίδι απ' αυτά που με που θα τελειώσει, θα ξέρεις πως θα το θυμάσαι για πολλά χρόνια ακόμα και θα το μνημονεύεις. Η ιστορία και η ποιότητα των δύο ομάδων, μαζί με την αύρα που χαρακτηρίζει τους αγώνες τού UEFA Champions League, μπορούν να προσφέρουν θέαμα δίχως προηγούμενο. Σίγουρα, αυτά τα δύο μεγαθήρια τού ποδοσφαίρου δε διανύουν τις καλύτερες μέρες τους, όμως μπορούν για ένα βράδυ να επαναφερθούν στις ένδοξες μέρες τους. Η Μίλαν μπορεί να φύγει με το διπλό και την πρόκριση, η Γιουνάιτεντ έχει όλα τα προσόντα να συντρίψει εμφατικά τη Μίλαν. Το τι θα γίνει θα το δούμε τον Μάρτιο. Ως τότε, απολαύστε υπεύθυνα.

ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΔΕ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ...

Είστε ζώα, είστε αλήτες, είστε κωπρόσκυλα, είστε μουνόπανα. Ναι ρε, για σας τού ΗΣΑΠ μιλάω. Είστε γελοίοι, είστε για σφαλιάρες, είστε για ξύλο, είστε χειρότερο απ' το χείριστο. Γιατί μας έχετε πηδήξει με τα δρομολόγια και τα γαμημένα τα τρένα σας.

Από πότε, κύριοι, αρχίσατε να νοιάζεστε για τον... θόρυβο που παράγεται από τις ράγες των τρένων; Από πέρσι; Και τόσα χρόνια, πώς σκατά δεν νοιαζόσασταν; ΟΚ, αφήνω τις παπαριές. Πείτε τώρα πόσα σας πλήρωσαν για να κάνετε μπουρδέλο τις μετακινήσεις τού κόσμου.

Από το 2008, νομίζω, αρχίσατε τις βελτιώσεις, τις αναβαθμίσεις και τις λοιπές μαλακίες. Μπράβο ρε, τεράστια βελτίωση. Τα βαγόνια παραμένουν άθλια, τα μισά με χαλασμένες πόρτα, παράθυρα που δεν ανοίγουν, με τους φωτεινούς πίνακες (αυτές οι παπαριές που δείχνουν ημερομηνία, ώρα και σταθμούς) να μη λειτουργούν σε πολλές περιπτώσεις. Τα χάλια σας είναι μαύρα, μαύρο κατράμι...

Για συνέπεια δική σας ούτε λόγος, βέβαια... Με το που ανοίγετε έναν σταθμό, κλείνετε κάποιον άλλον... Τολμάτε και κλείνετε σταθμούς και τα Σαββατοκύριακα. Εμείς πώς στο διάολο θα πάμε βόλτα; Πετώντας; 'Η μήπως οι 17χρονοι έχουν δίπλωμα οδήγησης και αμάξι; Μήπως πρέπει να καθόμαστε να περιμένουμε 5 ώρες το λεωφορείο, το οποίο εν τέλει θα έρθει γεμάτο μέχρι τα μπούνια και δε θα χωράει ούτε αέρας να μπει;

Από εμάς, όμως, περιμένετε συνέπεια. Γι' αυτό ρε μαλακισμένοι γεμίσατε τους σταθμούς με ελεγκτές, οι οποίοι μας σπάνε τ' αρχίδια συνέχεια. Μπαίνουν μέσα με υφάκι απείρου κάλλους, με την ιδέα ότι είναι εξουσία. Α ρε κακομοίρηδες... Καμιά μέρα θα γυρίσει κάποιος και θα σας σαπίσει στο ξύλο και καλά θα σας κάνει. Δε γίνεται να μη δείχνετε την παραμικρή συνέπεια και να (ανα)ζητάτε καθημερινά τη συνέπεια σ' όσους χρησιμοποιούν το μπουρδέλο σας. Είναι απαράδεκτο, είναι ανεπίτρεπτο, είναι έλλειψη σεβασμού, είναι δείγμα ότι μας θεωρείτε εντελώς ηλίθιους.

Σήμερα μου κάνατε και στάση εργασίας για τα γκράφιτι στα τρένα. Καλά κάνουν τα παιδιά και τα βάφουν, απ' το να βλέπουμε τις άχρωμες και μονότονες παλιατζούρες, καλύτερα να βλέπουμε ένα σχεδιάκι. Λες κι έχετε τα υπερτρένα πολυτελείας να πούμε... Στο μετρό η κατάσταση είναι καλύτερη, αυτό το παραδέχομαι. Τα τρένα που μεταφέρουν κόσμο στο αεροδρόμιο είναι εξαιρετικά, τα άλλα καλά. Αλλά... του ΗΣΑΠ είναι για τα μπάζα. Είναι τόσο σοβαρό το θέμα για τα γκράφιτι; Τόσο πολύ σας καίει... Όταν οι πόρτες και τα παράθυρα δε λειτουργούν, το πρόβλημα είναι τα γκράφιτι. Τα γκράφιτι τα οποία δε βλέπουμε όσο είμαστε μέσα στο τρένο, τα γκράφιτι τα οποία είναι μία μορφή τέχνης και έκφρασης. Γιατί σε σχέση με την "έκθεση", τα γκράφιτι είναι 10 φορές καλύτερος τρόπος έκφρασης. Αλλά είστε τόσο στόκοι που δεν μπορείτε να το κατανοήσετε...

Ένα έχω καταλάβει τον τελευταίο ένα και βάλε χρόνο. Ότι στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα στην περίπτωση τού ΗΣΑΠ, μόνο ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ξέρουν να ζητούν. ΣΥΓΓΝΩΜΗ δεν πρόκειται και δεν ξέρουν να ζητήσουν...

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΤΣΑΝΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΑΠΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Συχνά κράζουμε Θεό ή θεούς για διάφορα, συχνά κράζουμε και τους ίδιους τους ανθρώπους. Μέσα στην απόλυτη βαρεμάρα μιας νύχτας, είπα κι εγώ να γράψω κάτι για να τους κράξω παράλληλα. Και δεν υπήρχε πιο κατάλληλο θέμα από τον... χρόνο.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μαλακία και των δύο. Ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν και ό,τι άλλο ήθελε. Ως εδώ καλά. Δημιούργησε, όμως, και το χρόνο. Κι ο άνθρωπος, ως γνήσιο ζώο τού Θεού, ασχολήθηκε μ' αυτόν.

Και τι καταλάβαμε που ασχοληθήκαμε με το χρόνο? Καταφέραμε να έχουμε τη δυνατότητα να αγχωνόμαστε, να είμαστε πλήρως εξαρτημένοι απ' αυτόν, να μας πρήζουν με τις θεωρίες τού Αϊνστάιν κι όλα τα λοιπά.

Καταφέραμε, επίσης, να δαπανούνται δισεκατομμύρια για να μαθαίνουμε ότι ο Άρης θα εμφανίζεται ως δεύτερο φεγγάρι μία φορά στα 234594356823450 χρόνια, το 2009 και μετά από άπειρα χρόνια. Λες και θα 'μαστε εκεί για να το δούμε δηλαδή... Πλέον, υπερηφανευόμαστε για τα ανθρώπινα κατορθώματα και για κάτι χιλιοστά που αλλάξαμε στην τροχιά ενός κομήτη. Ε γιατί να μην πέσει ο κομήτης να καταστραφούμε? Από το να ακούμε τις σαχλαμάρες περί καταστροφής τού κόσμου κάθε 10 χρόνια, καλύτερα να τελειώνουμε μια και καλή. Η Γη δεν πρόκειται να καταστραφεί από μόνη της, να 'στε σίγουροι γι' αυτό. Μόνο από τη μαλακία μας μπορεί να καταστραφεί.

"Θα ζούσαμε σε σπηλιές....". Ε ναι ρε, ας ζούσαμε σε σπηλιές. Αφού δε θα 'χαμε ιδέα το τι θα μπορούσαμε να είχαμε (υπολογιστές κλπ.), λέτε να στεναχωριόμασταν? Παγκοσμιοποίηση δε θα υπήρχε, κάθε άνθρωπος να αποτελούσε από μόνος του έναν ολόκληρο πολιτισμό. Εγώ θα γούσταρα περισσότερο πάντως, για εσάς δεν ξέρω. Δε θα μας ένοιαζε αν η μέρα θα τέλειωνε ή πότε θα ερχόταν το απόγευμα για να φύγουμε απ' το σχολείο ή τη δουλειά, απλά θα κοιτούσαμε το φως όσο θα είχε ήλιο και το φεγγάρι όσο θα ήταν νύχτα. Θα ήταν όλα πιο απλά.

Έχουμε κολλήσει υπερβολικά με το χρόνο, το "χαλλλαρά" κάποτε πρέπει να γίνει τρόπος ζωής, κάποτε πρέπει να βυθιστούμε στην άβυσσο αυτής της φράσης. Άντε να έρθει ο καιρός που δε θα εξαρτώμαστε εμείς από το χρόνο, αλλά θα εξαρτάται αυτός από εμάς. Αφού δεν υπάρχει τίποτα πιο μυστηριώδες στο σύμπαν από το χρόνο, τι ασχολούμαστε τόσο... Θα είχε περισσότερη γοητεία αν δεν είχαμε τέτοια επίγνωση των χρονικών διαστημάτων, θα αντιμετωπίζαμε τα πράγματα αλλιώς. Πρέπει να μάθουμε ότι έχουμε καρκίνο ή ότι θα πεθάνουμε για εκτιμήσουμε κάποιον ή κάτι, πρέπει να χάσουμε κάποιον ή κάτι, πρέπει, πρέπει, πρέπει... Πολύ δεν ασχολούμαστε με το "πάντα", το "ποτέ" και το "κάποτε"? Ναι, διάολε, πολύ ασχολούμαστε. Να την κόψουμε αυτήν την ασχολία παρακαλώ. Είναι στη φύση τού ανθρώπου να αλλάζει νοοτροπία όταν καταλαβαίνει διάφορα για το χρόνο. 'Η ότι έχει πολύ ακόμη μπροστά του ή λίγο. Αλλιώς, χέσε μέσα....

Είναι η μεγαλύτερη κοτσάνα στην ιστορία, η μεγαλύτερη κοτσάνα "ever", όπως λέμε πια. Θα χαρακτήριζα το χρόνο ως δείγμα καπιταλισμού από τον Θεό, αλλά μπορεί να με διαολοστείλει κανένας παπάς και να βρω τον μπελά μου. Ο Θεός έχει το κεφάλαιο, εμείς σα μαλάκας τρέχουμε και δε φτάνουμε να τα προλάβουμε όλα, μπας και ζήσουμε. Τι το 'θελαν οι άνθρωποι και ασχολήθηκαν με το χρόνο ρε γαμώτο...

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, αυτή είναι η άποψή μου. Ότι πρέπει να ξεκολλήσουμε από το χρόνο, αν και αυτό δεν πρόκειται να γίνει στα επόμενα 1024925 χρόνια, όπως θα επισήμαινε και η NASA. Ας φτάσουμε στα τελευταία μας όλοι, μήπως μπορέσουμε να εκτιμήσουμε όσα υπάρχουν γύρω μας και μήπως μπορέσουμε, εν τέλει, να διαφοροποιήσουμε τις αντιλήψεις μας...

ΔΕ ΘΥΜΟΤΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΠΑΛΑ...

Ένα από τα χιλιοειπωμένα ερωτήματα γύρω από τον κόσμο του ποδοσφαίρου είναι το πασίγνωστο -εδώ και πάνω από 20 χρόνια- "Μαραντόνα ή Πελέ?". Η FIFA και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επέλεξαν ξεκάθαρα τον Πελέ, αλλά ποιος είπε πως έχουν δίκιο;

Ο Πελέ κατόρθωσε να κατακτήσει τρία παγκόσμια κύπελλα και τίτλους με την Σάντος. Στον πρώτο του τελικό σε μουντιάλ, το 1958 κόντρα στην Σουηδία, ήταν 17 χρονών. Στον τελικό πέτυχε δύο γκολ, έχοντας πλάι του συμπαίχτες όπως ο Βαβά, ο Ζαγκάλο, ο Ντίντα κι ο απίστευτος Γκαρίντσα. Οι Βραζιλιάνοι επιβλήθηκαν των Σουηδών με 5-2. Το 1962 ο Πελέ τραυματίστηκε στο δεύτερο ματς τής διοργάνωσης, μένοντας έξω από τη συνέχεια του τουρνουά. Εν τέλει, όμως, η Βραζιλία κατέφερε και χωρίς αυτόν να πάρει το παγκόσμιο κύπελλο.

Η ομάδα της Βραζιλίας του 1970 ακόμη μνημονεύεται από κάθε ποδοσφαιρόφιλο. Μία καταπληκτική ομάδα που μόνο στόχο είχε την επίθεση, δηλαδή το θέαμα και τα γκολ. Στον τελικό της 21ης Ιουνίου τού 1970, στο στάδιο Αζτέκα στο Μεξικό, βρέθηκε η Ιταλία τού Φακέτι, του Ρίβα, του Ματσόλα, του Ριβέρα και τού Μπονισένια. Αλλά ο Πελέ και πάλι είχε καταπληκτικούς συμπαίχτες και για προπονητή είχε τον συμπαίχτη πριν μερικά χρόνια, Μάριο Ζαγκάλο. Δίπλα στον Πελέ στέκονταν ο Τοστάο, ο Ριβελίνο, ο αρχηγός Κάρλος Αλμπέρτο, ο Ζαϊρζίνιο (πέτυχε εφτά γκολ σε εφτά ματς, όμως πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο εκπληκτικός Γκερντ Μίλερ) και άλλοι σπουδαίοι παίχτες. Το επιθετικό ποδόσφαιρο των Βραζιλιάνων κατατρόπωσε το "κατενάτσιο" των Ιταλών, με αποτέλεσμα ο Πελέ και η παρέα του να μνημονεύονται ακόμα ως η καλύτερη εθνική που πέρασε ποτέ. Ο Πελέ, ο Γκέρσον, ο Ζαϊρζίνιο και ο Κάρλος Αλμπέρτο πέτυχαν τα γκολ των Βραζιλιάνων, ενώ από πλευράς Ιταλίας σκόραρε ο Μπονισένια, ισοφαρίζοντας σε 1-1 (ισοφάρισε το γκολ από την κεφαλιά του Πελέ). Το τέταρτο γκολ της Βραζιλίας, αυτό τού Κάρλος Αλμπέρτο, θεωρείται ένα από τα καλύτερα τού παγκοσμίου κυπέλλου αλλά και τού ποδοσφαίρου γενικότερα. Οι Βραζιλιάνοι άλλαξαν αρκετές φορές την μπάλα από την άμυνα ως την επίθεση, με τον Πελέ να τραβάει έξω από την περιοχή τούς Ιταλούς αμυνόμενους και να πασάρει δεξιά στον Κάρλος Αλμπέρτο που ακολουθούσε. Αυτός σούταρε χωρίς να κοντρολάρει, με την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα τού Αλμπερτόζι. Η μεγαλύτερη αδικία για τον Πελέ θεωρώ πως είναι η αλησμόνητη φάση κόντρα στην Ουρουγουάη, με την περίφημη προσποίηση

Στην Σάντος πέτυχε πάρα πολλά γκολ, κέρδισε και αρκετούς τίτλους. Όμως, τον καιρό που η καριέρα τού Πελέ έφτανε στο τέλος της, η καριέρα ενός άλλου τεράστιου ποδοσφαιριστή, ενός ιερού τέρατος τού ποδοσφαίρου, ξεκινούσε να ανατέλει.

Και το όνομα αυτού, (επίσης) πασίγνωστο και μεγαλοπρεπές. Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο θεός, όπως χαρακτηρίστηκε από πάρα πολλούς, τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο άνθρωπος που τελευταία στιγμή έμεινε εκτός αποστολής από την εθνική Αργεντινής του 1978, η οποία τελικά κατέκτησε τον κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό 3-1 τούς Ολλανδούς (χωρίς τον Κρόιφ). Ο Μαραντόνα ξεκίνησε από την Αρχεντίνος Τζούνιορς, πριν μεταπηδήσει στην Μπόκα. Ακολούθησε η Μπαρτσελόνα, μέχρι να φτάσει στη Νάπολι. Μέχρι να φτάσει στην πόλη που πίνουν ακόμη νερό στ' όνομά του. Στις 22 Ιουνίου τού 1986, στο στάδιο Αζτέκα, ο Μαραντόνα θεοποιήθηκε, μυθοποιήθηκε, καθιερώθηκε ως τεράστιο μέγεθος. Κάθε μεγάλος παίχτης έχει στο ενεργητικό του στιγμές που ξεχωρίζουν. Ο Πελέ είχε τα παγκόσμια κύπελλα ως τότε, ο Πούσκας το γκολ με την Αγγλία στο 3-6 τού Γουέμπλεϋ υπέρ της Ουγγαρίας, πολλοί από τους παίχτες τής Ρεάλ τα κύπελλα πρωταθλητριών, ο Κρόιφ τα πρωταθλητριών και τις "χρυσές μπάλες", ο Μπεκενμπάουερ είχε κι αυτός τρόπαια. Ο Μαραντόνα ως τότε, δεν είχε κάτι που να τον έκανε να ξεχωρίσε. Δεν είχε κάτι που να το 'βλεπε κάποιος τυχαίος άνθρωπος και να έλεγε "Να, αυτός είναι ο Μαραντόνα". Όμως, στις 22 Ιουνίου του '86 απέκτησε μεγάλη στιγμή. Για την ακρίβεια, απέκτησε δύο μεγάλες στιγμές. Η Αργεντινή αντιμετώπιζε την Αγγλία, για τα προημιτελικά τού παγκοσμίου κυπέλλου. Η μπάλα πήρε ύψος, ο Μαραντόνα κινήθηκε για την κεφαλιά και την έστειλε στα δίχτυα. Μόνο που αντί να χρησιμοποιήσει το κεφάλι του, χρησιμοποίησε το χέρι του. Το περίφημο "χέρι τού Θεού", όπως ο ίδιος το χαρακτήρισε αργότερα. Κι αν οι Άγγλοι γκρίνιαξαν όσο δεν έπαιρνε σ' αυτή τη φάση, αν όλος ο κόσμος τον αμφισβήτησε έστω και λίγο, ο Ντιέγκο είχε έτοιμη την απάντηση. Μία απάντηση με απίστευτη ποιότητα, μία απάντηση καλλιτεχνική όσο δεν παίρνει. Δεν είχαν σταματήσει πλήρως οι διαμαρτυρίες των Άγγλων, όταν ο Μαραντόνα πήρε την μπάλα λίγο πίσω από τη σέντρα, περίπου 60 μέτρα από το τέρμα τού Πίτερ Σίλτον. Αφού διέσχυσε τα μέτρα από το σημείο που μπήρε την μπάλα ως τη μικρή περιοχή, αφού πέρασε για πλάκα όλους τους Άγγλους που βρήκε μπροστά του, πέρασε και τον τερματοφύλακα της Αγγλίας και πέταξε την μπάλα στα δίχτυα, για να αναπαυθεί από αυτό το μακρινό ταξίδι. Το "γκολ τού αιώνα" μόλις είχε επιτευχθεί. Σπάνια καταλαβαίνεις αν ένα γκολ θα μείνει στην ιστορία τόσο έντονα, αν θα μνημονεύεται για πολλές δεκαετίες ακόμα. Όμως, στην περίπτωση αυτή όπως και σε άλλες, όπως τού Ζιντάν στον τελικό κόντρα στη Λεβερκούζεν στο Χάμπντεν Παρκ το 2002, το πέναλτυ με πάσα τού Κρόιφ και το βολέ τον Μάρκο Βαν Μπάστεν στον τελικό τού Euro του 1988, τη στιγμή που τα βλέπεις καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Συνειδητοποιείς πως αυτό το γκολ θα το ξέρουν οι επόμενες γενιές, συνειδητοποιείς απλά πως δε χρειάζεται να αποκτήσει διαχρονικότητα γιατί την έχει ήδη. Ακριβώς έτσι έγινε και με τον Μαραντόνα...

Όμως, ο Μαραντόνα δεν έμεινε στη διάκριση αυτή, δεν είναι ένας παίχτης που απλά αγωνίστηκε σε 4 παγκόσμια κύπελλα, φτάνοντας σε 2 τελικούς και κερδίζοντας τον έναν. Εκτός από τις διακρίσεις με την εθνική Αργεντινής, ο Μαραντόνα είχε τρεις πολύ μεγάλες διακρίσεις και με την Νάπολι. Δύο πρωταθλήματα (1987,1990) κι ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1989) δεν είναι λίγο πράγμα. Σήμερα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί για τουλάχιστον δύο λόγους. Πρώτον, δεν υπάρχει ομάδα που να έχει έναν μεγάλο παίχτη και να μένει μόνο με αυτόν, θα κινηθεί σίγουρα για την απόκτηση ενός ακόμη. Αν δεν κάνει αυτό, τότε σίγουρα θα αποκτήσει πολλούς καλούς παίχτες να τον πλαισιώσουν. Όμως, αυτό ας πούμε ότι υπάρχει περίπτωση μία στις τόσες να πραγματοποιηθεί. Ο άλλος λόγος είναι πως, πλέον, δεν υπάρχει παίχτης τέτοιο διαμετρήματος. Είτε το πάρουμε από πλευράς ποιότητας, είτε πάθους, είτε δύναμης, είτε προσωπικότητας. Πάντα θα υπάρχουν στοιχεία που θα λείπουν.

Ας πάρουμε τον Κακά, τον Μέσι, τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Ραούλ και τον Τζέραρντ. Ο Κακά έχει εκπληκτικό διασκελισμό με την μπάλα στα πόδια, φοβερή τεχνική, εξαιρετική πάσα και αρκετά άλλα στοιχεία. Όμως, δεν παθιάζεται τόσο πολύ και δεν έχει την αστρόσκονη που είχε ο Μαραντόνα στο θέμα της προσωπικότητας. Ο Μέσσι είναι ένας άλλος καταπληκτικός ποδοσφαιριστής. Και αυτός πολύ γρήγορος, απίστευτα ευκίνητος, που κολλάει την μπάλα στα πόδια. Δεν είναι δυνατός, τού λείπει το πάθος και τραυματίζεται εύκολα. Ο Ρονάλντο και αυτός ικανότατος. Ταχύτατος, τεχνίτης, με πολύ καλό σουτ και πολύ καλό φάουλ. Δυνατό παιδί, όμως ούτε αυτός έχει την κατάλληλη προσωπικότητα. Επιπλέον, ο Πορτογάλος τής Ρεάλ δε χρησιμοποιεί (κατά την άποψή μου πάντα) όσο θα έπρεπε το μυαλό του. Έχει τόσες ικανότητες, που αν χρησιμοποιήσει σωστά τον εγκέφαλό του, θα κάνει θαύματα. Ο Ραούλ είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία τού κυπέλλου πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, πρώτος σκόρερ και πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία της Ρεάλ. Μεγάλος ηγέτης και παθιάζεται. Σε δύναμη υστερεί λιγάκι, όμως η ικανότητά του στο σκοράρισμα είναι μοναδική! Πολύ μεγάλη προσωπικότητα, όμως του λείπει η ντρίμπλα, το άνοιγμα της μπάλας και η ταχύτητα. Και τέλος, ο Τζέραρντ είναι φτιαγμένος από στόφα μεγάλου αρχηγού και μεγάλης προσωπικότητας. Το σουτ του είναι δολοφονικό, ενώ η δύναμη και η ταχύτητά του είναι σε πολύ καλά επίπεδα. Στις πάσες είναι καταπληκτικός, όμως του λείπει η ντρίμπλα. Και σύγχρονος μέσος χωρίς ντρίμπλα δύσκολα επιβιώνει. Ο Τζέραρντ τα κατάφερε να επιβιώσει, όμως φανταστείτε τι θα έκανε εάν μπορούσε να ντριμπλάρει. Όλοι αυτοί, όπως και άλλοι παίχτες, υστερούν σε σχέση με τον Μαραντόνα. Είτε υστερούν σε πολλά είτε σε λίγα, η ουσία είναι η ίδια. Παρ' όλ' αυτά, αν και σε μερικούς θα φανεί περίεργο, εγώ θα σταθώ στο θέμα της προσωπικότητας. Γιατί ένας παίχτης δεν κρίνεται ποτέ μόνο από την συμπεριφορά του εντός του αγωνιστικού χώρου. Κρίνεται και από τη συμπεριφορά του εκτός αυτού.

Πιο συγκεκριμένα, πάμε στις συναντήσεις των δύο μεγάλων, τού Μαραντόνα και τού Πελέ. Τα όσα έχει πει ο Πελέ για τον Μαραντόνα περί ναρκωτικών και λοιπών, βρήκαν άμεσα απάντηση από την πλευρά τού Αργεντίνου. "Μιλάει ο Πελέ που έχασε την παρθενιά του από άντρα!", δήλωσε ο Μαραντόνα. Δεν είναι η μόνη φορά που ο Μαραντόνα αποστόμωσε τον Πελέ. Το 'χει ξανακάνει. "Ο Θεός μ' έστειλε να παίξω μπάλα", δήλωσε κάποτε ο Βραζιλιάνος. Ο Μαραντόνα φυσικά απάντησε με το δικό του μοναδικό τρόπο, λέγοντας: "Δε θυμάμαι ποτέ να τον έστειλα να παίξει μπάλα". Υπάρχουν και άλλα γεγονότα. Κάποτε ο Πελέ επιλέχθηκε για διαφημιστική καμπάνια, όμως στις πρώτες πέντε συναντήσεις με τον υπεύθυνο της εταιρείας που θα έκανε τη διαφήμιση δεν κατέληξαν πουθενά. Στην έκτη τους συνάντηση, ο υπεύθυνος τού είπε πως αφού έχει πει όχι πέντε φορές αλλά ήρθε και στο έκτο ραντεβού, το όχι του έχει μία τιμή. Τοποθετώντας μπροστά στον Πελέ μία λευκή επιταγή, πήρε αυτό που ήθελε... Δε νομίζω να υπάρχει έστω και ένας, που να νομίζει πως ο Ντιέγκο θα υπέκυπτε ποτέ μπροστά σε κάτι τέτοιο. Άλλη μία περίφημη ιστορία για τους δύο σχετίζεται μ' ένα παιχνίδι για φιλανθρωπικό σκοπό. Με μεγάλους αστέρες τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου να έχουν συμφωνήσει να αγωνιστούν, ο Μαραντόνα είπε όχι. Αμέσως όλοι έπεσαν πάνω του να τον φάνε, κατηγορώντας τον πως δε νοιάζεται και δεν είναι φιλάνθρωπος. Ο δικηγόρος τού Μαραντόνα, μη μπορώντας άλλο, βγήκε και δήλωσε πως ο Μαραντόνα αντί να παίζει μπάλα και να δίνει τα λεφτά σε οργανισμούς, κατεβαίνει στις φτωχές χώρες και τους δίνει τα λεφτά στο χέρι. Και αυτό αποτελεί ένα παράδειγμα, όπου ο Μαραντόνα φάνηκε να είναι ένα επίπεδο παραπάνω από τους άλλους. Η FIFA τού απαγόρευσε την είσοδο, εξαιτίας της χρήσης ναρκωτικών, στα γήπεδα στο μουντιάλ της Γαλλίας τού 1998, όμως ο Μαραντόνα τελικά κατάφερε να πάρει πάσο. Η σπουδαιότερη, για εμένα, στιγμή τού Μαραντόνα που έδειξε την προσωπικότητά του και το πόσο πολύ αγαπήθηκεα από τον κόσμο ήταν στο μουντιάλ του 1990, το οποίο διεξαγόταν στην Ιταλία. Η Αργεντινή τα πήγαινε πολύ καλά, με τον σχεδόν 30χρονο -τότε- Μαραντόνα θα τα πάει πολύ καλά. Η Ιταλία φτάνει στα ημιτελικά, όπου βρίσκει απέναντί της την Αργεντινή. Ο αγώνας ήταν να διεξαχθεί στο Σαν Πάολο, στην έδρα της Νάπολι, της πόλης όπου ο Μαραντόνα λατρευόταν σα θεός. Ο ίδιος δε δίστασε να κάνει την εξής απίστευτη δήλωση: "Η υπόλοιπη Ιταλία σάς θεωρεί παρακατιανούς όλο τον υπόλοιπο χρόνο και τώρα που σας χρειάζεται, σας θέλει δίπλα της. Εγώ σας αγαπώ (για) πάντα και ξέρω πως κι εσείς θα το δείξετε (ότι με αγαπάτε) υποστηρίζοντας την Αργεντινή!". Όσο περίεργο, όσο τρελό κι αν μοιάζει σε μερικούς, πάρα πολλοί Ιταλοί υποστήριξαν την Αργεντινή. Ο Μαραντόνα εισέπραξε την αγάπη και την υποστήριξε τού κόσμου για όσα είχε προσφέρει, για τόσο μεγάλη προσωπικότητα πρόκειται. Κατάφερε να κάνει τούς Ιταλούς να προδώσουν για μια βραδιά την ίδια τους τη χώρα, υποστηρίζοντας την Αργεντινή τού Ντιέγκο! Για την ιστορία, η Αργεντινή πέρασε στον τελικό. Εκεί, όμως, ηττήθηκε από τη Γερμανία, σ' έναν σχετικά άχαρο αγώνα, με 1-0.

Ο Πελέ ποτέ δεν έφτασε και δεν πρόκειται να φτάσει την προσωπικότητα τού Μαραντόνα. Για μένα, ο Μαραντόνα ποδοσφαιρικά ήταν μακράν ποιοτικότερος. Όμως, στέκομαι περισσότερο στην προσωπικότητα. Έχοντας τατουάζ στον μπράτσο τον Τσε Γκεβάρα, κάνοντας τους Ιταλούς να προδώσουν τη χώρα τους για ένα βράδυ, πηγαίνοντας κόντρα στο κατεστημένο πολύ συχνά, σκοράροντας το "γκολ τού αιώνα", κερδίζοντας πρωταθλήματα και κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Νάπολι, δίνοντας λεφτά αυτοπροσώπως σ' όσους τα 'χουν ανάγκη και κάνοντας όσα άλλα έχει κάνει, ο Μαραντόνα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως ποδοσφαιριστής ή προπονητής. Αντιμετωπίζεται ως είδωλο, ως σύμβολο, ως θεός για μερικούς ή όπως λένε στο εξωτερικό, αντιμετωπίζεται ως icon. Αυτή είναι κατ' εμέ η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Βραζιλιάνο μύθο και τον Αργεντίνο μύθο. Διότι στο επιχείρημά μου πως ο Μαραντόνα ήταν ποιοτικά αρτιότερος, θα βρεθεί κάποιος να με αντικρούσει λέγοντάς μου για τα 3 παγκόσμια κύπελλα τού Πελέ. Η κουβέντα θα συνεχιστεί με εμένα να λέω για τις ομάδες που αγωνίστηκε ο ένας και ο άλλος, και τον συνομιλητή μου να επιχειρηματολογεί αναφερόμενος στα πολλά περισσότερα γκολ που πέτυχε ο Πελέ. Και μάλλον με αυτόν τον τρόπο, δε βγαίνει άκρη. Επειδή, όμως, ως προσωπικότητες οι διαφορές είναι τεράστιες, ο Μαραντόνα επικρατεί και μάλιστα άνετα.

Τα ναρκωτικά ήταν ένα από τα αρνητικά που είχε ο Μαραντόνα. Αλλά ποιος δεν έχει αρνητικά στη ζωή; Ποιος δεν κουβαλάει και άσχημες στιγμές; Απλά, κανένας. Όμως, ο Ντιεγκίτο δεν αντισταθμίζει απλά τα αρνητικά με όλα τα θετικά του. Τα υποβαθμίζει σε σημείο εξάλειψης, σε σημείο που το όλο θέμα της κοκαΐνης θεωρείται αμελητέα ποσότητα. Αυτή είναι η μαγεία τού Μαραντόνα, γιατί είναι άνθρωπος που μαγεύει και εκτός γηπέδων...

Πάντως, όπως και να 'χει, όποια κι αν είναι η γνώμη σας σχετικά με το λεγόμενο "αιώνιο ερώτημα", σημαντικότερο είναι πως αυτοί οι δύο παίχτες, όπως και εκατοντάδες άλλοι μεγάλοι ποδοσφαιριστές, προσέφεραν στιγμές μοναδικές, στιγμές ανεπανάληπτες. Στιγμές που ένωσαν λαούς, στιγμές που θα θυμούνται όσοι τις είδαν για πάντα και θα αφηγηθούν στα παιδιά και στα εγγόνια τους, για να τα ξέρουν και αυτά. Στιγμές που δύσκολα θα δούμε στο μέλλον, καθώς η εμπορευματοποίηση επηρεάζει πια σχεδόν κάθε τομέα της ζωής μας. Και μόνο αν βρεθούν άνθρωποι με πολύ μεγάλες προσωπικότητες, όχι μόνο στο χώρο τού αθλητισμού αλλά γενικά, μπορούμε να ελπίζουμε πως κάποια μέρα θα ζήσουμε κι εμείς κάτι που θα αξίζει τον κόπο να το αφηγηθούμε σε όσους δεν το γνωρίζουν. Μακάρι, κάποτε, να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως τα πράγματα δεν είναι τόσο ιδανικά όσο θέλουμε, άσχετα αν πρέπει να κάνουμε όνειρα.

Και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που αυτοί οι δύο παίχτες θεωρούνται οι σπουδαιότεροι που πέρασαν, άσχετα αν μερικοί διαφωνούν (είμαι κι εγώ μέσα σε αυτούς). Γιατί μπόρεσαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να κάνουν εκατομμύρια ανθρώπους ανά την υφήλιο να ονειρευτούν και να χαρούν, να ξεφύγουν για λίγο από τη σκληρή πραγματικότητα. Γι' αυτό το ποδόσφαιρο είναι τόσο λαοφιλές, διότι υπάρχουν στιγμές όπου παύει να είναι ένα απλό παιχνίδι. Και στην τελική, γι' αυτές τις στιγμές αξίζει. Αξίζει για τις στιγμές που μας κάνει να ονειρευόμαστε...

MOONWALKING IN HEAVEN...

Έχουν περάσει μόλις μερικοί μήνες από τη μέρα που το μάθαμε. Έχουν περάσει μόλις μερικοί μήνες από τότε που η είδηση του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον έσκασε σα βόμβα και συγκλόνισε ολόκληρο τον πλανήτη. Και δεν πέρασαν ούτε 51 χρόνια από τη μέρα που ο Τζάκσον γεννήθηκε ως την ημέρα που «έφυγε» για τους ουρανούς…

Αυτό το φαινόμενο (χαρακτηρισμός πολύ «μικρός» για αυτόν) ξεκίνησε από νωρίς. Όπως όλοι γνωρίζετε, παρέα με άλλους 4 αδερφούς τους δημιούργησε τους Jackson 5. Ο Μάικλ ήταν ο μικρότερος, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να αποτελέσει τον frontman του συγκροτήματος. Η Motown ήταν εκεί και η συνεργασία ανάμεσα στις δύο πλευρές ξεκίνησε. Με τους Jackson 5 ο Μάικλ έκανε ορισμένες επιτυχίες, όμως από την αρχή ξεχώρισε. Φαινόταν, δηλαδή, πως αυτό το παιδί είχε κάτι το ιδιαίτερο. Αν όχι κάτι το ιδιαίτερο, σίγουρα κάτι που δεν είχαν τ’ αδέρφια του. Το θέμα ήταν πως ο Μάικλ ήταν πολύ καλύτερος απ’ τους υπόλοιπους Τζάκσον, κάτι που παραδέχονταν όλοι. Και η αναγνώριση δεν άρχισε να έρθει…

Από το ξεκίνημα της σόλο καριέρας του (1971) ως το 1975 έβγαλε 4 δίσκους. “Got to be there”, “Ben”, “Music & Me”, “Forever, Michael”.

Φτάνοντας στο 1979, ο Τζάκσον ήταν σχεδόν 21 ετών. Έχοντας επιλέξει από το 1971 κιόλας το δρόμο της σόλο καριέρας, έβγαλε τον πρώτο του μεγάλο προσωπικό δίσκο με τίτλο «Off the wall”. Η επιτυχία ήταν μεγάλη, όμως ο ίδιος ο Τζάκσον ήθελε με το επόμενο άλμπουμ του να ξεπεράσει τον εαυτό του, ήθελε να γίνει ο βασιλιάς της ποπ από τότε, αν και αυτό το παραδέχτηκε πολύ αργότερα. Το επόμενο άλμπουμ του έκανε τρία χρόνια να έρθει. Βγήκε στην αγορά στις 30 Νοεμβρίου του 1982 και άλλαξε την ιστορία της μουσικής… Πρόκειται για το μυθικό «Thriller», με παραγωγό τον Κουίνσι Τζόουνς. Αρχικά, ο Μάικλ δεν ήθελε να εκδοθεί, όμως η άποψή του άλλαξε. Πήγε σ’ ένα σχολείο κι είδε μερικά παιδιά να παίζουν. Έτσι, σκέφτηκε πως αυτό που ήθελε ήταν να κάνει τον κόσμο χαρούμενο και προχώρησε στην έκδοση του άλμπουμ. Η απόφαση αυτή τον δικαίωσε και με το παραπάνω, καθώς το «Thriller» ακόμα πουλάει αρκετά αντίτυπα, έχοντας ξεπεράσει πια τα 110.000.000! Ως γνωστόν, είναι το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία. Εφτά singles «βγήκαν» από το “Thriller”. Το ομώνυμο κομμάτι και τα: The girl is mine, beat it, Billie Jean, wanna be startin’ something, human nature, P.Y.T. (Pretty Young Thing). Μάλιστα, το Billie Jean αναδείχθηκε ως το καλύτερο τραγούδι από το 1980 κι έπειτα από περιοδικό (προσωπικά διαφωνώ, όμως αυτό δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση τη διάκριση αυτή). Μπορεί η δημιουργία του δίσκου να κόστισε μόλις 750.000 δολλάρια, όμως τα έσοδα ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Ο Μάικλ αμέσως έγινε είδωλο. Η πορεία του προς την κορυφή είχε πλέον γερές βάσεις και φαινόταν πως τίποτα δε θα μπορούσε να του σταθεί εμπόδιο στην άνοδό του.

Επόμενος δίσκος του Τζάκσον ήταν το “Bad”, το μοναδικό –μέχρι σήμερα- άλμπουμ που είχε 5 νούμερο 1 singles στη λίστα του Billboard (Billboard Hot 100). Ο δίσκος αυτός αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της συνεργασίας του Μάικλ με τον Κουίνσι Τζόουνς, μια συνεργασία που προσέφερε πολλά στο χώρο της μουσικής. Ο ίδιος ο Μάικλ έγραψε 9 από τα 11 τραγούδια, ενώ ήταν παραγωγός του τραγουδιού Man in the mirror. Τα singles ήταν περισσότερα σε σχέση με αυτά του “Thriller”, δέκα για την ακρίβεια. Τα εξής: I just can’t stop loving you, bad, the way you make me feel, leave me alone, liberian girl, smooth criminal, dirty Diana, another part of me, speed demon, man in the mirror. Μετά το “Thriller”, όλοι περίμεναν ακόμη έναν εκπληκτικό δίσκο. Ο Τζάκσον ικανοποίησε την επιθυμία τους σε μεγάλο βαθμό, όμως το άλμπουμ δεν απέκτησε ποτέ την αίγλη του “Thriller”. Όχι πως κάτι τέτοιο ήταν εύκολο, όμως ο ίδιος ο καλλιτέχνης ήθελε πάντα μα πάντα να ξεπερνά τον εαυτό του.

Άλλα τέσσερα χρόνια πέρασαν για να δει ο κόσμος τον «διάδοχο» του «Bad». Και το όνομα αυτού…”Dangerous”. Εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 1991 και είναι ο δεύτερος καλύτερος δίσκος του Μάικλ σε πωλήσεις. Το πρώτο άλμπουμ στην ιστορία με 8 συνεχόμενα τραγούδια στο τοπ 20 του Ηνωμένου Βασιλείου, κάτι που αποτέλεσε ακόμη μία σημαντική διάκριση για τον Τζάκσον. Η έκδοση τού ομώνυμου single ακυρώθηκε, όμως τα single έφτασαν και πάλι σε μεγάλο αριθμό. Αυτή τη φορά ήταν 9, μεταξύ των οποίων τα Black or white, Jam, In the closet, remember the time, heal the world. Δεν μπορώ να ξέρω κατά πόσο είναι κατανοητό, όμως ο Τζάκσον εκείνη την περίοδο ήταν μόλις 33 ετών! Ό,τι κι αν έκανε λατρευόταν αμέσως, ήταν κάτι πολύ παραπάνω από είδωλο. Είχε γίνει «βασιλιάς» της ποπ σε τόσο μικρή ηλικία, όλα πήγαιναν καλά.

Ιούνιος του 1995… Κυκλοφόρησε το διπλό άλμπουμ «HIStory: Past, Present and Future, Book 1”. Ο ένας δίσκος του άλμπουμ περιείχε ορισμένες παλαιότερες επιτυχίες του, ενώ ο δεύτερος ήταν ένα καινούριο άλμπουμ. Το “HIStory” έχει τις μεγαλύτερες πωλήσεις διπλού άλμπουμ μέχρι σήμερα, καθώς έχουν πουληθεί περίπου 20.000.000 αντίτυπα. Και σ’ αυτό το άλμπουμ δε θα μπορούσαν να λείπουν οι μεγάλες επιτυχίες, όπως τα τραγούδια Earth Song, You are not alone και They don’t care about us. Το 1997 κυκλοφόρησε και το “Blood on the dance floor: HIStory in the mix”, που περιελάμβανε ρεμίξ κάποιων τραγουδιών από το άλμπουμ “HIStory” και πέντε νέα τραγούδια.

Ο δίσκος που πέρασε απαρατήρητος ήταν αυτός με τον τίτλο “Invincible”, που βγήκε στην αγορά το 2001. Πρόκειται για το τελευταίο στούντιο άλμπουμ που βγήκε όσο ο Τζάκσον ήταν εν ζωή. Πάντως, αν και δεν έφτασε την (όχι μόνο εμπορική) επιτυχία των υπόλοιπων άλμπουμ, μέχρι σήμερα έχει πουλήσει 13.000.000 αντίτυπα. Στο άλμπουμ υπάρχει και το τραγούδι You rock my world, στο βίντεο κλιπ του οποίου εμφανίζονται διάφοροι καλλιτέχνες όπως ο Κρις Τάκερ, ο Μάικλ Μάντσεν και ο τεράστιος Μάρλον Μπράντο.

Όσον αφορά τους δίσκους, ακολούθησαν μερικοί που περιείχαν τις μεγαλύτερες επιτυχίες του «βασιλιά» της ποπ.

Όμως, δεν είναι μόνο τα άλμπουμ μέρος της ζωής του Τζάκσον, μέρος της ιστορίας του. Είναι πολλά ακόμη, τα οποία είναι πολύ δυσάρεστα. Τα προβλήματα και οι δυσκολίες στη ζωή του Τζάκσον ξεκίνησαν από νωρίς. Ο πατέρας του ήταν εξαιρετικά αυταρχικός, τον πίεζε υπερβολικά και όπως έχει γίνει γνωστό πλέον, τον ξυλοκοπούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τα ψυχολογικά, και όχι μόνο, τραύματα του Τζάκσον ουσιαστικά ξεκίνησαν από την παιδική του ηλικία. Ο ίδιος ο Μάικλ έχει δηλώσει πως πηγαίνοντας στο στούντιο την περίοδο που ήταν μέλος των Jackson 5 έβλεπε παιδιά να παίζουν, όμως νόμιζε πως η κανονική ζωή ήταν αυτή που έκανε ο ίδιος. Δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι έκανε κάτι πολύ διαφορετικά απ’ αυτά που έκαναν τα παιδιά της ηλικίας του. Μπήκε στον σκληρό επαγγελματικό χώρο από νωρίς, στον κόσμο της μουσικής βιομηχανίας. Μπήκε σ’ έναν κόσμο ανελέητο, που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα εκτός από το κέρδος. Το ιδιαίτερο, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, ήταν η μανία του πατέρα του για το χρήμα. Ακόμη και μετά το θάνατο του Μάικλ, ο πατέρας του δεν άλλαξε. Λίγες μόλις ημέρες μετά το θάνατο του γιου του, παραχώρησε συνέντευξη για τον Μάικλ με αμοιβή 200.000 δολλάρια. Είναι αδιανόητα τα όσα έκανε ο ίδιος στα παιδιά του, είναι αδιανόητο ένας πατέρας να φέρεται με τόση σκληρότητα σε παιδιά και μάλιστα μικρής ηλικίας. Ο Τζάκσον, όμως, έλαμψε παρά τις δυσκολίες. Αυτό που τον «γκρέμισε», αυτό που διέλυσε όσα είχε χτίσει, ήταν το σκάνδαλο με το θέμα της παιδεραστίας. Ξέσπασε το 1993, όταν ο Τζόρνταν Τσάντλερ, μέσω του πατέρα του Έβαν, κατηγόρησε τον Τζάκσον. Τα χρόνια πέρασαν, ο Τζάκσον αθωώθηκε. Η εικόνα του, όμως, είχε καταστραφεί ίσως και ανεπανόρθωτα. Η οικονομική ζημιά για κάποιους ακούγεται μεγάλη, για τον Τζάκσον δεν ήταν. Η οικογένεια του Τσάντλερ έλαβε 22.000.000 δολλάρια.. Όμως, η ψυχολογική ζημιά που του προκάλεσε όλη αυτή η μακροχρόνια ιστορία ήταν τεράστια. Τα Μ.Μ.Ε. μεγιστοποίησαν ή υποβάθμισαν τη σημασία ορισμένων στοιχείων, ανάλογα με το τι ήταν βολικό και κερδοφόρο… Έσπευσαν να δημιουργήσουν ιστορίες για την τηλεθέαση, όμως αυτό δεν είναι κάτι που προκαλεί έκπληξη. Αντιθέτως, ακούγεται φυσιολογικό. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει πάντα «κάποιος» που δεν ακούει τα Μ.Μ.Ε., «κάποιος» που στηρίζει τον καλλιτέχνη, «κάποιος» που εκτιμά τα όσα προσέφερε, «κάποιος» που κάνει τη διαφορά.

Πρόκειται, φυσικά, για τον κόσμο. Ο Τζάκσον το 2001, όταν εμφανίστηκε στη σκηνή του θρυλικού Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, δεν είχε απαλλαχθεί ακόμα από τις κατηγορίες. Πανζουρλισμός και μόνο που τον είδαν… Με το ακούστηκε η αρχή του Billie Jean επικράτησε πανικός. Περίπου 20.000 άτομα ήταν όρθια. Άλλοι χόρευαν, άλλοι τραγουδούσαν, άλλοι χτυπούσαν παλαμάκια, άλλοι τα ‘καναν όλα. Το θέμα είναι πως επικράτησε πανικός, η αγάπη των φανατικών θαυμαστών του δεν έσβησε. Όσοι θέλετε να το δείτε, μπορείτε να αναζητήσετε το βίντεο στο youtube γράφοντας «Billie Jean Michael Jackson live 2001”. Ο Τζάκσον βρίσκονταν εκείνη την εποχή σε μία αρκετά άσχημη περίοδο, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να κάνει ένα ολόκληρο στάδιο να τον αποθεώσει. Εν τέλει, ο Τζάκσον αθωώθηκε. Και εκτός αυτού, ο ίδιος ο Τζόρνταν Τσάντλερ λίγο καιρό μετά το θάνατο του Μάικλ δήλωσε δημόσια πως ποτέ μα ποτέ δεν παρενοχλήθηκε σεξουαλικά. Είπε πως όλα ήταν στημένα, από τον πατέρα του, για να πάρουν λεφτά. Η δικαίωση για τον ίδιο τον Τζάκσον δεν ήρθε ποτέ. Χρειάστηκε να πεθάνει για να ειπωθεί δημόσια η αλήθεια, μία αλήθεια που εάν είχε ειπωθεί νωρίτερα θα είχε αλλάξει την ψυχολογία του Τζάκσον. Παρ’ όλ’ αυτά, δικαιώθηκαν όσοι τον στήριξαν.

Εκτός από τις κατηγορίες, ο Τζάκσον είχε να αντιμετωπίσει και προβλήματα υγείας. Οι πλαστικές επεμβάσεις ήταν πολλές, όμως ο Τζάκσον έχει δηλώσει ουκ ολίγες φορές πως έκανε μόλις δύο επεμβάσεις (ρινοπλαστικές) με τη θέλησή του. Οι υπόλοιπες έγιναν για λόγους υγείας, σύμφωνα με τον ίδιο. Είχε λεύκη, ίσως και καρκίνο του δέρματος. Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούσε με περούκα και τα ζυγωματικά του ήταν πιο εμφανή από ποτέ. Τους έξι τελευταίους μήνες της ζωής του, ο Τζάκσον κατανάλωσε περισσότερα από 10.000 φάρμακα! Δεν είναι λίγες οι φορές που παρουσιάστηκε ως τέρας από τα Μ.Μ.Ε. Δε διαφωνώ πως η αλλαγή επάνω του ήταν εμφανέστατη, όμως δεν μπορώ να ξέρω αν οι πλαστικές επεμβάσεις έγιναν για λόγους υγείας ή επειδή ήθελε να γίνει λευκός. Πείτε με βλάκα, όμως πιστεύω ακράδαντα το πρώτο. Ακόμα και σε διαφημιστικό είχε ατύχημα, ένα ατύχημα για το οποίο φημολογείται έντονα πως έγιναν ορισμένες επεμβάσεις. Ο Τζάκσον ίσως να είχε πρόβλημα με τον εαυτό του, μπορεί να μην του άρεσε η εικόνα του. Σίγουρα, όμως, είχε κάποιου είδους κόμπλεξ με τη μύτη του, για την οποία του ο πατέρας του τον έβριζε συνέχεια. Μάλλον, αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο ο Μάικλ προχώρησε σε δύο ρινοπλαστικές.

Σημαντικό κομμάτι του μύθου με το όνομα Μάικλ Τζάκσον είναι και οι ζωντανές εμφανίσεις του. Η πρώτη του περιοδεία είχε τίτλο “Bad World Tour” και πραγματοποιήθηκε το 1987. Διήρκησε 16 μήνες, μέσα στους οποίους ο Τζάκσον επισκέφτηκε 15 χώρους και έδωσε συναυλίες μπροστά σε περισσότερους από 4.000.000 άτομα. Εφτά συναυλίες του σε έναν απ’ τους μεγαλύτερους (σε χωρητικότητα και ιστορία) «ναούς» του ποδοσφαίρου, το Wembley, ήταν sold-out. Εκεί τον είδαν ζωντανά περισσότεροι από μισό εκατομμύριο άνθρωποι, μεταξύ των οποίων η πριγκίπισσα Νταϊάνα και ο πρίγκιπας με την πριγκίπισσα της Ουαλίας. Το “Bad World Tour” μέχρι σήμερα αποτελεί την περιοδεία με την μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου και τα μεγαλύτερα έσοδα (125.000.000 δολλάρια). Ακολούθησε το “Dangerous World Tour”, κατά τη διάρκεια του οποίου παρακολούθησαν τον Τζάκσον από κοντά κοντά 3.500.000 άτομα. Όμως, ο ίδιος ήταν εξαντλημένος από τη δικαστική διαμάχη του με την οικογένεια Τσάντλερ κι έτσι μετά από κάποιες συναυλίες, διέκοψε την περιοδεία του. Η τρίτη και τελευταία περιοδεία του Τζάκσον έφερε το όνομα «HIStory world tour”. Περιελάμβανε 58 πόλεις σε 35 χώρες σ’ όλον τον κόσμο. Τον παρακολούθησαν 4.500.000 άνθρωποι, ενώ ο μέσος όρος προσέλευσης στις συναυλίες του ήταν 54.878 άτομα. Η περιοδεία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1996 και τελείωσε τον Οκτώβριο του 1997. Εκτός από αυτές τις τρεις περιοδείες, ο Τζάκσον έδωσε δύο συναυλίες για την επέτειο των 30 χρόνων από την ημέρα που άρχισε την σόλο καριέρα του στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης το 2001. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ίδιος έλαβε 7.500.000 για κάθε ένα από τα δύο αυτά σόου. Επίσης, έδωσε μία συναυλία για φιλανθρωπικό σκοπό με τίτλο “United we stand: What more can I give”, ενώ προγραμματίστηκαν και 50 συναυλίες στα πλαίσια της περιοδείας “This is it” οι οποίες όμως ποτέ δεν έγιναν λόγω του θανάτου του Μάικλ.

Εκτός από τις πολλές επιτυχίες του, ο Τζάκσον έγραψε -μαζί με τον Λάιονελ Ρίτσι- και το τραγούδι “we are the world”. Το τραγούδι γράφτηκε για να βοηθήσει τους φτωχούς στις Η.Π.Α. και την Αφρική μέσω των εσόδων του. Η επιτυχία του ήταν μεγάλη, καθώς πούλησε πάνω από 20.000.000 αντίτυπα. Στο τραγούδι πήραν μέρος πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως οι Bob Dylan, Ray Charles, Dianna Ross, Tina Turner, Kenny Rogers, Stevie Wonder, Bruce Springsteen κ.ά.

Και τα βίντεο κλιπ του Τζάκσον άφησαν ιστορία. Πρώτο και καλύτερο το “Thriller”, το οποίο χαρακτηρίστηκε «μίνι ταινία» και όχι άδικα. Τα κλιπ του Τζάκσον είναι αυτά από τα οποία εμπνέονται πολλοί σκηνοθέτες για τα βίντεο κλιπ του σήμερα. Αποτελούν πρότυπο για αρκετούς. Ο Steve Huey δήλωσε πως ο Τζάκσον μετέτρεψε τα βίντεο κλιπ σε μία μορφή τέχνης. Η άνοδος του Τζάκσον στη μουσική βιομηχανία έγινε ταυτόχρονα με την άνοδο του MTV, ήταν ο πρώτος μαύρος καλλιτέχνης του οποίου βίντεο κλιπ προβλήθηκε από το κανάλι. Εκτός από το “Thriller”, ιστορία έχουν γράψει και άλλα βίντεο κλιπ όπως αυτά των τραγουδιών Beat it, Smooth Criminal, Billie Jean, Leave me alone (λόγω των εφέ που χρησιμοποιήθηκαν), The way you make me feel, Earth Song, Scream και άλλα. Στο Smooth Criminal, ο Τζάκσον χρησιμοποίησε ειδικά παπούτσια και κατάφερε να «πολεμήσει» εν μέρει τη βαρύτητα. Η δύναμη της εικόνας έχει τεράστια επιρροή κι αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος που οδήγησε τον Τζάκσον στην κορυφή.

Όσον αφορά το θάνατό του, δε θα επεκταθώ. Έχω να πω μόνο πως τελικά πρόκειται για ανθρωποκτονία. Τα σχόλια δικά σας…

Ο Τζάκσον δε θα μείνει στη μνήμη μας ως ένας απλός τραγουδιστής. Το κοινωνικό του έργο δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό, όμως όσοι το έχουν ψάξει γνωρίζουν πως κατά καιρούς έδινε υπέρογκα ποσά για φιλανθρωπικούς σκοπούς και επιστημονικές έρευνες. Στο καλλιτεχνικό κομμάτι, τι να πει κανείς? Ήταν συνθέτης, στιχουργός, χορογράφος, χορευτής, σκηνοθέτης, σκηνογράφος και φυσικά τραγουδιστής. Όλα σε ένα. Η φωνή του δεν ήταν η καλύτερη, έχουμε ακούσει πολλούς καλύτερους τραγουδιστές. Στις ζωντανές εμφανίσεις του, παρ’ ολ’ αυτά, εκεί που φαίνεται αν ο καλλιτέχνης αξίζει, ήταν μοναδικός. Ερμήνευε άριστα τα τραγούδια του, συνδυάζοντάς τα με φαντασμαγορικές χορογραφίες. Καλός και ως σκηνογράφος αλλά όχι επαγγελματίας. Εξαιρετικός χορογράφος και εξαιρετικός χορευτής. Ικανότατος στιχουργός και πολύ καλός συνθέτης για ποπ μουσική. Αν κάποιος τα δει χωριστά καταλαβαίνει αρκετά. Αν, όμως, δει τον Τζάκσον συνολικά ως καλλιτέχνη, τότε καταλαβαίνει γιατί πολλοί υποστηρίζουν πως μάλλον ήταν ο κορυφαίος καλλιτέχνης που πέρασε ποτέ από τη μουσική και ένας απ’ τους κορυφαίους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με την τέχνη, ανεξάρτητα από το είδος. Οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα 750.000.000 αντίτυπα, εκατομμύρια κόσμος τον είδε ζωντανά. Σε κάθε του εμφάνιση γινόταν χαμός. Ενέπνευσε αμέτρητους καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών και η «βασίλισσα» της ποπ, Μαντόνα. Οι κινήσεις του ήταν μοναδικές και είναι ιεροσυλία να αποκαλούνται «απλό κούνημα». Οι στροφές του ήταν ανεπανάληπτες, το πάτημα στις μύτες άξιο θαυμασμού ενώ δεν υπάρχουν καν λόγια για το μυθικό moonwalk, το οποίο εκτέλεσε για πρώτη φορά στη Motown 25 και από τότε έγινε σήμα κατατεθέν του. Κινήσεις που αν προσπαθήσουν κι άλλοι να τις κάνουν, στην καλύτερη περίπτωση θα σπάσουν δύο χέρια, δύο πόδια κι ένα κεφάλι (μπορεί και δύο αν είναι και ηλίθιοι). Όμως, εκτός από τις περίπλοκες και επιδέξιες κινήσεις του, χρησιμοποιούσε και ορισμένες υπερβολικά απλές για τις ικανότητές του. Όμως, τις έκανε με τέτοιο τρόπο που φαίνονταν μαγικές, φαίνονταν δύσκολες. Ένα απλό κούνημα των χεριών είναι ένα απλό κούνημα των χεριών όταν το πραγματοποιεί ο οποιοσδήποτε. Όταν το πραγματοποιούσε ο Μάικλ, όμως, ήταν τέχνη…

Στην τελετή που ακολούθησε λίγες μέρες μετά το θάνατό του στο Staples Center του L.A., παρευρέθηκαν λίγες χιλιάδες κόσμου. Από τις τηλεοράσεις παρακολούθησε πάνω από ένα δισεκατομμύριο κόσμος. Με λίγα λόγια, όλοι θέλησαν να αποχαιρετήσουν τον «βασιλιά» της ποπ.

Το μεγαλείο του δε χωράει σε ένα άρθρο, δε χωράει σ’ ένα βιβλίο, δε χωράει σ’ ένα τόμο. Δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Και δε χρειάζεται κιόλας να εκφράζεται συχνά, ο καθένας το αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο. Το θέμα είναι πως το αντιλαμβάνεται. Δε γίνεται να υπάρξει δεύτερος Τζάκσον, δεύτερος «βασιλιάς» της ποπ. Ο Τζάκσον ήταν μοναδικός με όλη τη σημασία της λέξης. Κι όσο εμείς εδώ ακούμε τις σαχλαμάρες που μας σερβίρουν για (λέμε τώρα) τραγούδια, όσο θα βλέπουμε κάτι άσχετους να προσπαθούν να τραγουδήσουν, κάποιους πλήρως ατάλαντους να κάνουν τους χορευτές, ορισμένους φαντασμένους να νομίζουν ότι είναι είδωλα (μουσικά και όχι μόνο), δήθεν καλλιτέχνες να χτυπιούνται σαν χταπόδια στη σκηνή για τα μάτια του κόσμου, ο Τζάκσον θα χορεύει, θα τραγουδά και θα πραγματοποιεί το moonwalk στους ουρανούς…

"Παλμός τού Λεοντείου", Δεκέμβριος 2009