ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΟΙ ΣΚΑΟΥΤΕΡΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΜΠΑΝΤΟΒΙΤΣ.

"Από 'δω, από 'κει, ψάξε ψάξε σύγκρινε..." λέει σε μια διαφήμιση. Αυτό πρέπει να κάνει και ο Ολυμπιακός (το καλοκαίρι), εάν θέλει να αποφύγει του χρόνου τα φετινά λάθη.

Ο Βαλβέρδε πήγε από 'κει που 'ρθε. Ήρθε ο Κετσπάγια για να διαλύσει την όποια προετοιμασία. Τα 'κανε μπουρδέλο, έφυγε. Έκατσε για λίγο στο τιμόνι ο Μπάντοβιτς, πήρε νίκη με την Άλκμααρ και διπλό με τον ΠΑΟΚ και μετά ήρθε κι έκατσε στον πάγκο ο Ζίκο. Πήγε την ομάδα στους "16", πάτησε κορυφή κι έφτασε και στο -8. Ένα μάτσιο χάλια... Πάει κι αυτός σπίτι του, με τον Μπάντοβιτς να επανέρχεται...

Ο Μπάντοβιτς, όμως, είναι σκάουτερ. Δεν είναι προπονητής. Και κατ' εμέ, αυτό φάνηκε περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο ματς με την Μπορντώ. Έβγαλε τον Λεντέσμα για να βάλει τον Ζαϊρί. Ο Λεντέσμα ήταν αυτός ο οποίος είχε αναλάβει τον Γκουρκούφ, τον ποιοτικότερο παίχτη τής Μπορντώ. Βγάζοντας, λοιπόν, τον Λεντέσμα, ο Ολυμπιακός έχασε κάτι απ' το κέντρο. Ο Ζαϊρί έχει στυλάκι μπαλαρίνας και "κουβαλάει τρέλα", όπως επισήμανε στην μετάδοση ο Αλέξης Σπυρόπουλος. Όμως, η αλλαγή δεν είχε λογική. Θα ήταν πολύ προτιμότερο να έβγαινε ο Στολτίδης, ο οποίος εξ' αρχής έκανε λάθη και δεν πατούσε καλά. Αν δεν έβγαινε ο Στολτίδης, ας έβγαινε ο σκόρερ τού ακυρωθέντος γκολ τού Ολυμπιακού, ο Μαρέσκα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ανύπαρκτος στο ματς κι έκανε κάποια λάθη, ο Μπάντοβιτς θα μπορούσε να βγάλει αυτόν. Σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν έπρεπε να βγει ο Λεντέσμα.

Εάν ο προπονητής τού Ολυμπιακού ήθελε να ρισκάρει και να ρίξει βάρος στην επίθεση, θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει τον Νταρμπισάιρ στο ματς, για να παίξει μαζί με τον Μήτρογλου μπροστά. Να έπαιζε 4-4-2, με Λούα Λούα και Ζαϊρί στα πλάγια και Μήτρογλου μαζί με Νταρμπισάιρ μπροστά. Κάτι τέτοιο δε συνέβη. Από την άλλη, ούτε οι φάσεις έκατσαν στον Ολυμπιακό (έκανε πολλές περισσότερες από την Μπορντώ) και τέλος, ο Γουέμπ έκανε πολλά και τραγικά λάθη. Εκτός από το ότι ακύρωσε καθαρό (για μένα και για πολλούς άλλους) γκολ, έδωσε ανάποδα κόρνερ-άουτ και δεν μπορούσε να αποφασίσει σωστά για το αν έπρεπε να δίνεται σε κάποιες φάσεις πλεονέκτημα ή φάουλ. Το κορυφαίο, μαζί με την ακύρωση τού γκολ, ήταν η αλλαγή στο πλάγιο. Ρε γαμώ το κεφάλι σου...

Η ρεβάνς θα παιχτεί στις 17 Μαρτίου στη Γαλλία, όπου ο Ολυμπιακός μπορεί να πάρει την πρόκριση. Η Μπορντώ ήταν πολύ υποτονική, χωρίς αυτό να αναιρεί την περισσή μεθοδικότητα που επέδειξε. Δεν τρόμαξε όπως περιμέναμε πολλοί, δε θύμιζε την ομάδα των προηγούμενων μηνών. Ο Ολυμπιακός, μετά το περσινό στραπάτσο με την Σαιντ Ετιέν, πήγε υπερβολικά επιφυλακτικός και δεν του βγήκε. Το καλοκαίρι πρέπει να γίνουν τα γνωστά. Μεταγραφές, αλλαγές, μεταγραφές, αλλαγές, μεταγραφές, αλλαγές... Κάθε χρόνο το λέμε, όμως σε περίπτωση (1 στις 100) που ο Ολυμπιακός χάσει το φετινό πρωτάθλημα, θα υπάρχει ένα κίνητρο παραπάνω για τον Κόκκαλη κι όλους τους άλλους να δουλέψουν.

Τέλος, ενδεχομένως να παίξει ρόλο ότι το αμέσως επόμενο ματς μετά τη ρεβάνς είναι το ντέρμπυ τής χρονιάς με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ. Θα είναι τεράστια μπούρδα τού Ολυμπιακού να επικεντρωθεί μόνο στο πρωτάθλημα και να παραμελήσει την Ευρώπη. Μπορεί η Μπορντώ να είναι εξαιρετική ομάδα, όμως δεν συγκρίνεται με την Τσέλσι ή την Γιουβέντους που είχε ο Ολυμπιακός για αντιπάλους στις προηγούμενες προκρίσεις του. Είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Ολυμπιακό να διεκδικήσει μία ιστορική πρόκριση στους "8" τού Τσάμπιονς Λιγκ κι η ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να πάει χαμένη. Από 'κει κι έπειτα, φυσικά και θα πρέπει να γίνει συντήρηση δυνάμεων ώστε οι παίχτες να μπορούν να κερδίσουν και τον αγώνα στο ΟΑΚΑ. Όπως και να 'χει, θέλουμε ΠΡΟΚΡΙΣΗ και ΔΙΠΛΟ στο ΟΑΚΑ, θέλουμε ΠΡΟΚΡΙΣΗ και ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ.

ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ...

Ζέεντορφ... 2-3! Το γκολ τού Ζέεντορφ είναι αυτό που δίνει στη Μίλαν ελπίδες για πρόκριση στην επόμενη φάση. Γκολ βγαλμένο από την κλάση τού Ζέεντορφ, γκολ βγαλμένο από τις αρτηρίες και τις φλέβες τής Μίλαν. Γιατί τίποτα δεν έδειχνε πως η Μίλαν μπορούσε να μειώσει, όμως το κατάφερε. Παραλίγο, μάλιστα, να ισοφαρίσει και σε 3-3, στην επόμενη φάση μετά το γκολ τού Ζέεντορφ, όμως ο Ιντζάγκι αστόχησε απέναντι στον Φαν Ντερ Σάαρ. Και πλέον, η Μίλαν θα κυνηγήσει μία πολύ μεγάλη πρόκριση μέσα στο Ολντ Τράφορντ τής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ...

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, λοιπόν, όνομα και πράμα. Η ποιότητά της είναι αδιάμφισβήτητη, όμως το ίδιο συμβαίνει και με την τύχη που την περιβάλλει. Αρκεί να δει κανείς το γκολ τής ισοφάρισης από τον Πολ Σκόουλς για να κατανοήσει περί τίνος πρόκειται. Το γκολ ήρθε από το πουθενά, άλλαξε άρδην την ψυχολογία και των δύο ομάδων κι ήταν η αρχή τής αντεπίθεσης για την Γιουνάιτεντ. Ως εκείνο το σημείο, η Μίλαν θα μπορούσε άνετα να προηγούνταν 2-0 ή 3-0, όμως δεν ευστόχησε. Αντίθετα, η τύχη έκανε τη δουλειά για χάρη τής Γιουνάιτεντ. Ο Σκόουλς προσπάθησε να σουτάρει με το δεξί, έπιασε αέρα, η μπάλα χτύπησε στο αριστερό του πόδι, κατευθύνθηκε προς το τέρμα, κόντραρε σε παίχτη τής Μίλαν, πήρε τρελά φάλτσα και κατέληξε βασανιστικά αργά στο δεξί δοκάρι τού Ντίντα και, εν τέλει, στα δίχτυα τής Μίλαν. Προσπάθησα να το περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ, αν και όταν επεμβαίνει η τύχη, ακόμη κι η προσπάθεια για περιγραφή ενός γεγονότος γίνεται τζάμπα. Πάντως, η Γιουνάιτεντ μπόρεσε να φέρει τούμπα το ματς, χάρη στην ποιότητα των παιχτών της και κυρίως λόγω τού Ρούνεϊ (ο οποίος βρίσκεται σε δαιμωνιώδη φόρμα) και έκανε το σκορ 1-3.

Τότε, ο Ζέεντορφ με τακουνάκι μείωσε τη διαφορά στο ένα γκολ και ανέστησε τη Μίλαν. Στο Ολντ Τράφορντ η λογική λέει πρόκριση τής Γιουνάιτεντ, όμως αν η λογική είχε θέση στο ποδόσφαιρο, θα το ξέραμε εδώ και δεκάδες χρόνια. Στο Ολντ Τράφορντ το παιχνίδι μπορεί να είναι κλασσικό, ένα παιχνίδι απ' αυτά που με που θα τελειώσει, θα ξέρεις πως θα το θυμάσαι για πολλά χρόνια ακόμα και θα το μνημονεύεις. Η ιστορία και η ποιότητα των δύο ομάδων, μαζί με την αύρα που χαρακτηρίζει τους αγώνες τού UEFA Champions League, μπορούν να προσφέρουν θέαμα δίχως προηγούμενο. Σίγουρα, αυτά τα δύο μεγαθήρια τού ποδοσφαίρου δε διανύουν τις καλύτερες μέρες τους, όμως μπορούν για ένα βράδυ να επαναφερθούν στις ένδοξες μέρες τους. Η Μίλαν μπορεί να φύγει με το διπλό και την πρόκριση, η Γιουνάιτεντ έχει όλα τα προσόντα να συντρίψει εμφατικά τη Μίλαν. Το τι θα γίνει θα το δούμε τον Μάρτιο. Ως τότε, απολαύστε υπεύθυνα.

ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΔΕ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ...

Είστε ζώα, είστε αλήτες, είστε κωπρόσκυλα, είστε μουνόπανα. Ναι ρε, για σας τού ΗΣΑΠ μιλάω. Είστε γελοίοι, είστε για σφαλιάρες, είστε για ξύλο, είστε χειρότερο απ' το χείριστο. Γιατί μας έχετε πηδήξει με τα δρομολόγια και τα γαμημένα τα τρένα σας.

Από πότε, κύριοι, αρχίσατε να νοιάζεστε για τον... θόρυβο που παράγεται από τις ράγες των τρένων; Από πέρσι; Και τόσα χρόνια, πώς σκατά δεν νοιαζόσασταν; ΟΚ, αφήνω τις παπαριές. Πείτε τώρα πόσα σας πλήρωσαν για να κάνετε μπουρδέλο τις μετακινήσεις τού κόσμου.

Από το 2008, νομίζω, αρχίσατε τις βελτιώσεις, τις αναβαθμίσεις και τις λοιπές μαλακίες. Μπράβο ρε, τεράστια βελτίωση. Τα βαγόνια παραμένουν άθλια, τα μισά με χαλασμένες πόρτα, παράθυρα που δεν ανοίγουν, με τους φωτεινούς πίνακες (αυτές οι παπαριές που δείχνουν ημερομηνία, ώρα και σταθμούς) να μη λειτουργούν σε πολλές περιπτώσεις. Τα χάλια σας είναι μαύρα, μαύρο κατράμι...

Για συνέπεια δική σας ούτε λόγος, βέβαια... Με το που ανοίγετε έναν σταθμό, κλείνετε κάποιον άλλον... Τολμάτε και κλείνετε σταθμούς και τα Σαββατοκύριακα. Εμείς πώς στο διάολο θα πάμε βόλτα; Πετώντας; 'Η μήπως οι 17χρονοι έχουν δίπλωμα οδήγησης και αμάξι; Μήπως πρέπει να καθόμαστε να περιμένουμε 5 ώρες το λεωφορείο, το οποίο εν τέλει θα έρθει γεμάτο μέχρι τα μπούνια και δε θα χωράει ούτε αέρας να μπει;

Από εμάς, όμως, περιμένετε συνέπεια. Γι' αυτό ρε μαλακισμένοι γεμίσατε τους σταθμούς με ελεγκτές, οι οποίοι μας σπάνε τ' αρχίδια συνέχεια. Μπαίνουν μέσα με υφάκι απείρου κάλλους, με την ιδέα ότι είναι εξουσία. Α ρε κακομοίρηδες... Καμιά μέρα θα γυρίσει κάποιος και θα σας σαπίσει στο ξύλο και καλά θα σας κάνει. Δε γίνεται να μη δείχνετε την παραμικρή συνέπεια και να (ανα)ζητάτε καθημερινά τη συνέπεια σ' όσους χρησιμοποιούν το μπουρδέλο σας. Είναι απαράδεκτο, είναι ανεπίτρεπτο, είναι έλλειψη σεβασμού, είναι δείγμα ότι μας θεωρείτε εντελώς ηλίθιους.

Σήμερα μου κάνατε και στάση εργασίας για τα γκράφιτι στα τρένα. Καλά κάνουν τα παιδιά και τα βάφουν, απ' το να βλέπουμε τις άχρωμες και μονότονες παλιατζούρες, καλύτερα να βλέπουμε ένα σχεδιάκι. Λες κι έχετε τα υπερτρένα πολυτελείας να πούμε... Στο μετρό η κατάσταση είναι καλύτερη, αυτό το παραδέχομαι. Τα τρένα που μεταφέρουν κόσμο στο αεροδρόμιο είναι εξαιρετικά, τα άλλα καλά. Αλλά... του ΗΣΑΠ είναι για τα μπάζα. Είναι τόσο σοβαρό το θέμα για τα γκράφιτι; Τόσο πολύ σας καίει... Όταν οι πόρτες και τα παράθυρα δε λειτουργούν, το πρόβλημα είναι τα γκράφιτι. Τα γκράφιτι τα οποία δε βλέπουμε όσο είμαστε μέσα στο τρένο, τα γκράφιτι τα οποία είναι μία μορφή τέχνης και έκφρασης. Γιατί σε σχέση με την "έκθεση", τα γκράφιτι είναι 10 φορές καλύτερος τρόπος έκφρασης. Αλλά είστε τόσο στόκοι που δεν μπορείτε να το κατανοήσετε...

Ένα έχω καταλάβει τον τελευταίο ένα και βάλε χρόνο. Ότι στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα στην περίπτωση τού ΗΣΑΠ, μόνο ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ξέρουν να ζητούν. ΣΥΓΓΝΩΜΗ δεν πρόκειται και δεν ξέρουν να ζητήσουν...

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΤΣΑΝΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΑΠΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Συχνά κράζουμε Θεό ή θεούς για διάφορα, συχνά κράζουμε και τους ίδιους τους ανθρώπους. Μέσα στην απόλυτη βαρεμάρα μιας νύχτας, είπα κι εγώ να γράψω κάτι για να τους κράξω παράλληλα. Και δεν υπήρχε πιο κατάλληλο θέμα από τον... χρόνο.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μαλακία και των δύο. Ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν και ό,τι άλλο ήθελε. Ως εδώ καλά. Δημιούργησε, όμως, και το χρόνο. Κι ο άνθρωπος, ως γνήσιο ζώο τού Θεού, ασχολήθηκε μ' αυτόν.

Και τι καταλάβαμε που ασχοληθήκαμε με το χρόνο? Καταφέραμε να έχουμε τη δυνατότητα να αγχωνόμαστε, να είμαστε πλήρως εξαρτημένοι απ' αυτόν, να μας πρήζουν με τις θεωρίες τού Αϊνστάιν κι όλα τα λοιπά.

Καταφέραμε, επίσης, να δαπανούνται δισεκατομμύρια για να μαθαίνουμε ότι ο Άρης θα εμφανίζεται ως δεύτερο φεγγάρι μία φορά στα 234594356823450 χρόνια, το 2009 και μετά από άπειρα χρόνια. Λες και θα 'μαστε εκεί για να το δούμε δηλαδή... Πλέον, υπερηφανευόμαστε για τα ανθρώπινα κατορθώματα και για κάτι χιλιοστά που αλλάξαμε στην τροχιά ενός κομήτη. Ε γιατί να μην πέσει ο κομήτης να καταστραφούμε? Από το να ακούμε τις σαχλαμάρες περί καταστροφής τού κόσμου κάθε 10 χρόνια, καλύτερα να τελειώνουμε μια και καλή. Η Γη δεν πρόκειται να καταστραφεί από μόνη της, να 'στε σίγουροι γι' αυτό. Μόνο από τη μαλακία μας μπορεί να καταστραφεί.

"Θα ζούσαμε σε σπηλιές....". Ε ναι ρε, ας ζούσαμε σε σπηλιές. Αφού δε θα 'χαμε ιδέα το τι θα μπορούσαμε να είχαμε (υπολογιστές κλπ.), λέτε να στεναχωριόμασταν? Παγκοσμιοποίηση δε θα υπήρχε, κάθε άνθρωπος να αποτελούσε από μόνος του έναν ολόκληρο πολιτισμό. Εγώ θα γούσταρα περισσότερο πάντως, για εσάς δεν ξέρω. Δε θα μας ένοιαζε αν η μέρα θα τέλειωνε ή πότε θα ερχόταν το απόγευμα για να φύγουμε απ' το σχολείο ή τη δουλειά, απλά θα κοιτούσαμε το φως όσο θα είχε ήλιο και το φεγγάρι όσο θα ήταν νύχτα. Θα ήταν όλα πιο απλά.

Έχουμε κολλήσει υπερβολικά με το χρόνο, το "χαλλλαρά" κάποτε πρέπει να γίνει τρόπος ζωής, κάποτε πρέπει να βυθιστούμε στην άβυσσο αυτής της φράσης. Άντε να έρθει ο καιρός που δε θα εξαρτώμαστε εμείς από το χρόνο, αλλά θα εξαρτάται αυτός από εμάς. Αφού δεν υπάρχει τίποτα πιο μυστηριώδες στο σύμπαν από το χρόνο, τι ασχολούμαστε τόσο... Θα είχε περισσότερη γοητεία αν δεν είχαμε τέτοια επίγνωση των χρονικών διαστημάτων, θα αντιμετωπίζαμε τα πράγματα αλλιώς. Πρέπει να μάθουμε ότι έχουμε καρκίνο ή ότι θα πεθάνουμε για εκτιμήσουμε κάποιον ή κάτι, πρέπει να χάσουμε κάποιον ή κάτι, πρέπει, πρέπει, πρέπει... Πολύ δεν ασχολούμαστε με το "πάντα", το "ποτέ" και το "κάποτε"? Ναι, διάολε, πολύ ασχολούμαστε. Να την κόψουμε αυτήν την ασχολία παρακαλώ. Είναι στη φύση τού ανθρώπου να αλλάζει νοοτροπία όταν καταλαβαίνει διάφορα για το χρόνο. 'Η ότι έχει πολύ ακόμη μπροστά του ή λίγο. Αλλιώς, χέσε μέσα....

Είναι η μεγαλύτερη κοτσάνα στην ιστορία, η μεγαλύτερη κοτσάνα "ever", όπως λέμε πια. Θα χαρακτήριζα το χρόνο ως δείγμα καπιταλισμού από τον Θεό, αλλά μπορεί να με διαολοστείλει κανένας παπάς και να βρω τον μπελά μου. Ο Θεός έχει το κεφάλαιο, εμείς σα μαλάκας τρέχουμε και δε φτάνουμε να τα προλάβουμε όλα, μπας και ζήσουμε. Τι το 'θελαν οι άνθρωποι και ασχολήθηκαν με το χρόνο ρε γαμώτο...

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, αυτή είναι η άποψή μου. Ότι πρέπει να ξεκολλήσουμε από το χρόνο, αν και αυτό δεν πρόκειται να γίνει στα επόμενα 1024925 χρόνια, όπως θα επισήμαινε και η NASA. Ας φτάσουμε στα τελευταία μας όλοι, μήπως μπορέσουμε να εκτιμήσουμε όσα υπάρχουν γύρω μας και μήπως μπορέσουμε, εν τέλει, να διαφοροποιήσουμε τις αντιλήψεις μας...

ΔΕ ΘΥΜΟΤΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΠΑΛΑ...

Ένα από τα χιλιοειπωμένα ερωτήματα γύρω από τον κόσμο του ποδοσφαίρου είναι το πασίγνωστο -εδώ και πάνω από 20 χρόνια- "Μαραντόνα ή Πελέ?". Η FIFA και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επέλεξαν ξεκάθαρα τον Πελέ, αλλά ποιος είπε πως έχουν δίκιο;

Ο Πελέ κατόρθωσε να κατακτήσει τρία παγκόσμια κύπελλα και τίτλους με την Σάντος. Στον πρώτο του τελικό σε μουντιάλ, το 1958 κόντρα στην Σουηδία, ήταν 17 χρονών. Στον τελικό πέτυχε δύο γκολ, έχοντας πλάι του συμπαίχτες όπως ο Βαβά, ο Ζαγκάλο, ο Ντίντα κι ο απίστευτος Γκαρίντσα. Οι Βραζιλιάνοι επιβλήθηκαν των Σουηδών με 5-2. Το 1962 ο Πελέ τραυματίστηκε στο δεύτερο ματς τής διοργάνωσης, μένοντας έξω από τη συνέχεια του τουρνουά. Εν τέλει, όμως, η Βραζιλία κατέφερε και χωρίς αυτόν να πάρει το παγκόσμιο κύπελλο.

Η ομάδα της Βραζιλίας του 1970 ακόμη μνημονεύεται από κάθε ποδοσφαιρόφιλο. Μία καταπληκτική ομάδα που μόνο στόχο είχε την επίθεση, δηλαδή το θέαμα και τα γκολ. Στον τελικό της 21ης Ιουνίου τού 1970, στο στάδιο Αζτέκα στο Μεξικό, βρέθηκε η Ιταλία τού Φακέτι, του Ρίβα, του Ματσόλα, του Ριβέρα και τού Μπονισένια. Αλλά ο Πελέ και πάλι είχε καταπληκτικούς συμπαίχτες και για προπονητή είχε τον συμπαίχτη πριν μερικά χρόνια, Μάριο Ζαγκάλο. Δίπλα στον Πελέ στέκονταν ο Τοστάο, ο Ριβελίνο, ο αρχηγός Κάρλος Αλμπέρτο, ο Ζαϊρζίνιο (πέτυχε εφτά γκολ σε εφτά ματς, όμως πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο εκπληκτικός Γκερντ Μίλερ) και άλλοι σπουδαίοι παίχτες. Το επιθετικό ποδόσφαιρο των Βραζιλιάνων κατατρόπωσε το "κατενάτσιο" των Ιταλών, με αποτέλεσμα ο Πελέ και η παρέα του να μνημονεύονται ακόμα ως η καλύτερη εθνική που πέρασε ποτέ. Ο Πελέ, ο Γκέρσον, ο Ζαϊρζίνιο και ο Κάρλος Αλμπέρτο πέτυχαν τα γκολ των Βραζιλιάνων, ενώ από πλευράς Ιταλίας σκόραρε ο Μπονισένια, ισοφαρίζοντας σε 1-1 (ισοφάρισε το γκολ από την κεφαλιά του Πελέ). Το τέταρτο γκολ της Βραζιλίας, αυτό τού Κάρλος Αλμπέρτο, θεωρείται ένα από τα καλύτερα τού παγκοσμίου κυπέλλου αλλά και τού ποδοσφαίρου γενικότερα. Οι Βραζιλιάνοι άλλαξαν αρκετές φορές την μπάλα από την άμυνα ως την επίθεση, με τον Πελέ να τραβάει έξω από την περιοχή τούς Ιταλούς αμυνόμενους και να πασάρει δεξιά στον Κάρλος Αλμπέρτο που ακολουθούσε. Αυτός σούταρε χωρίς να κοντρολάρει, με την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα τού Αλμπερτόζι. Η μεγαλύτερη αδικία για τον Πελέ θεωρώ πως είναι η αλησμόνητη φάση κόντρα στην Ουρουγουάη, με την περίφημη προσποίηση

Στην Σάντος πέτυχε πάρα πολλά γκολ, κέρδισε και αρκετούς τίτλους. Όμως, τον καιρό που η καριέρα τού Πελέ έφτανε στο τέλος της, η καριέρα ενός άλλου τεράστιου ποδοσφαιριστή, ενός ιερού τέρατος τού ποδοσφαίρου, ξεκινούσε να ανατέλει.

Και το όνομα αυτού, (επίσης) πασίγνωστο και μεγαλοπρεπές. Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο θεός, όπως χαρακτηρίστηκε από πάρα πολλούς, τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο άνθρωπος που τελευταία στιγμή έμεινε εκτός αποστολής από την εθνική Αργεντινής του 1978, η οποία τελικά κατέκτησε τον κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό 3-1 τούς Ολλανδούς (χωρίς τον Κρόιφ). Ο Μαραντόνα ξεκίνησε από την Αρχεντίνος Τζούνιορς, πριν μεταπηδήσει στην Μπόκα. Ακολούθησε η Μπαρτσελόνα, μέχρι να φτάσει στη Νάπολι. Μέχρι να φτάσει στην πόλη που πίνουν ακόμη νερό στ' όνομά του. Στις 22 Ιουνίου τού 1986, στο στάδιο Αζτέκα, ο Μαραντόνα θεοποιήθηκε, μυθοποιήθηκε, καθιερώθηκε ως τεράστιο μέγεθος. Κάθε μεγάλος παίχτης έχει στο ενεργητικό του στιγμές που ξεχωρίζουν. Ο Πελέ είχε τα παγκόσμια κύπελλα ως τότε, ο Πούσκας το γκολ με την Αγγλία στο 3-6 τού Γουέμπλεϋ υπέρ της Ουγγαρίας, πολλοί από τους παίχτες τής Ρεάλ τα κύπελλα πρωταθλητριών, ο Κρόιφ τα πρωταθλητριών και τις "χρυσές μπάλες", ο Μπεκενμπάουερ είχε κι αυτός τρόπαια. Ο Μαραντόνα ως τότε, δεν είχε κάτι που να τον έκανε να ξεχωρίσε. Δεν είχε κάτι που να το 'βλεπε κάποιος τυχαίος άνθρωπος και να έλεγε "Να, αυτός είναι ο Μαραντόνα". Όμως, στις 22 Ιουνίου του '86 απέκτησε μεγάλη στιγμή. Για την ακρίβεια, απέκτησε δύο μεγάλες στιγμές. Η Αργεντινή αντιμετώπιζε την Αγγλία, για τα προημιτελικά τού παγκοσμίου κυπέλλου. Η μπάλα πήρε ύψος, ο Μαραντόνα κινήθηκε για την κεφαλιά και την έστειλε στα δίχτυα. Μόνο που αντί να χρησιμοποιήσει το κεφάλι του, χρησιμοποίησε το χέρι του. Το περίφημο "χέρι τού Θεού", όπως ο ίδιος το χαρακτήρισε αργότερα. Κι αν οι Άγγλοι γκρίνιαξαν όσο δεν έπαιρνε σ' αυτή τη φάση, αν όλος ο κόσμος τον αμφισβήτησε έστω και λίγο, ο Ντιέγκο είχε έτοιμη την απάντηση. Μία απάντηση με απίστευτη ποιότητα, μία απάντηση καλλιτεχνική όσο δεν παίρνει. Δεν είχαν σταματήσει πλήρως οι διαμαρτυρίες των Άγγλων, όταν ο Μαραντόνα πήρε την μπάλα λίγο πίσω από τη σέντρα, περίπου 60 μέτρα από το τέρμα τού Πίτερ Σίλτον. Αφού διέσχυσε τα μέτρα από το σημείο που μπήρε την μπάλα ως τη μικρή περιοχή, αφού πέρασε για πλάκα όλους τους Άγγλους που βρήκε μπροστά του, πέρασε και τον τερματοφύλακα της Αγγλίας και πέταξε την μπάλα στα δίχτυα, για να αναπαυθεί από αυτό το μακρινό ταξίδι. Το "γκολ τού αιώνα" μόλις είχε επιτευχθεί. Σπάνια καταλαβαίνεις αν ένα γκολ θα μείνει στην ιστορία τόσο έντονα, αν θα μνημονεύεται για πολλές δεκαετίες ακόμα. Όμως, στην περίπτωση αυτή όπως και σε άλλες, όπως τού Ζιντάν στον τελικό κόντρα στη Λεβερκούζεν στο Χάμπντεν Παρκ το 2002, το πέναλτυ με πάσα τού Κρόιφ και το βολέ τον Μάρκο Βαν Μπάστεν στον τελικό τού Euro του 1988, τη στιγμή που τα βλέπεις καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Συνειδητοποιείς πως αυτό το γκολ θα το ξέρουν οι επόμενες γενιές, συνειδητοποιείς απλά πως δε χρειάζεται να αποκτήσει διαχρονικότητα γιατί την έχει ήδη. Ακριβώς έτσι έγινε και με τον Μαραντόνα...

Όμως, ο Μαραντόνα δεν έμεινε στη διάκριση αυτή, δεν είναι ένας παίχτης που απλά αγωνίστηκε σε 4 παγκόσμια κύπελλα, φτάνοντας σε 2 τελικούς και κερδίζοντας τον έναν. Εκτός από τις διακρίσεις με την εθνική Αργεντινής, ο Μαραντόνα είχε τρεις πολύ μεγάλες διακρίσεις και με την Νάπολι. Δύο πρωταθλήματα (1987,1990) κι ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1989) δεν είναι λίγο πράγμα. Σήμερα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί για τουλάχιστον δύο λόγους. Πρώτον, δεν υπάρχει ομάδα που να έχει έναν μεγάλο παίχτη και να μένει μόνο με αυτόν, θα κινηθεί σίγουρα για την απόκτηση ενός ακόμη. Αν δεν κάνει αυτό, τότε σίγουρα θα αποκτήσει πολλούς καλούς παίχτες να τον πλαισιώσουν. Όμως, αυτό ας πούμε ότι υπάρχει περίπτωση μία στις τόσες να πραγματοποιηθεί. Ο άλλος λόγος είναι πως, πλέον, δεν υπάρχει παίχτης τέτοιο διαμετρήματος. Είτε το πάρουμε από πλευράς ποιότητας, είτε πάθους, είτε δύναμης, είτε προσωπικότητας. Πάντα θα υπάρχουν στοιχεία που θα λείπουν.

Ας πάρουμε τον Κακά, τον Μέσι, τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Ραούλ και τον Τζέραρντ. Ο Κακά έχει εκπληκτικό διασκελισμό με την μπάλα στα πόδια, φοβερή τεχνική, εξαιρετική πάσα και αρκετά άλλα στοιχεία. Όμως, δεν παθιάζεται τόσο πολύ και δεν έχει την αστρόσκονη που είχε ο Μαραντόνα στο θέμα της προσωπικότητας. Ο Μέσσι είναι ένας άλλος καταπληκτικός ποδοσφαιριστής. Και αυτός πολύ γρήγορος, απίστευτα ευκίνητος, που κολλάει την μπάλα στα πόδια. Δεν είναι δυνατός, τού λείπει το πάθος και τραυματίζεται εύκολα. Ο Ρονάλντο και αυτός ικανότατος. Ταχύτατος, τεχνίτης, με πολύ καλό σουτ και πολύ καλό φάουλ. Δυνατό παιδί, όμως ούτε αυτός έχει την κατάλληλη προσωπικότητα. Επιπλέον, ο Πορτογάλος τής Ρεάλ δε χρησιμοποιεί (κατά την άποψή μου πάντα) όσο θα έπρεπε το μυαλό του. Έχει τόσες ικανότητες, που αν χρησιμοποιήσει σωστά τον εγκέφαλό του, θα κάνει θαύματα. Ο Ραούλ είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία τού κυπέλλου πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, πρώτος σκόρερ και πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία της Ρεάλ. Μεγάλος ηγέτης και παθιάζεται. Σε δύναμη υστερεί λιγάκι, όμως η ικανότητά του στο σκοράρισμα είναι μοναδική! Πολύ μεγάλη προσωπικότητα, όμως του λείπει η ντρίμπλα, το άνοιγμα της μπάλας και η ταχύτητα. Και τέλος, ο Τζέραρντ είναι φτιαγμένος από στόφα μεγάλου αρχηγού και μεγάλης προσωπικότητας. Το σουτ του είναι δολοφονικό, ενώ η δύναμη και η ταχύτητά του είναι σε πολύ καλά επίπεδα. Στις πάσες είναι καταπληκτικός, όμως του λείπει η ντρίμπλα. Και σύγχρονος μέσος χωρίς ντρίμπλα δύσκολα επιβιώνει. Ο Τζέραρντ τα κατάφερε να επιβιώσει, όμως φανταστείτε τι θα έκανε εάν μπορούσε να ντριμπλάρει. Όλοι αυτοί, όπως και άλλοι παίχτες, υστερούν σε σχέση με τον Μαραντόνα. Είτε υστερούν σε πολλά είτε σε λίγα, η ουσία είναι η ίδια. Παρ' όλ' αυτά, αν και σε μερικούς θα φανεί περίεργο, εγώ θα σταθώ στο θέμα της προσωπικότητας. Γιατί ένας παίχτης δεν κρίνεται ποτέ μόνο από την συμπεριφορά του εντός του αγωνιστικού χώρου. Κρίνεται και από τη συμπεριφορά του εκτός αυτού.

Πιο συγκεκριμένα, πάμε στις συναντήσεις των δύο μεγάλων, τού Μαραντόνα και τού Πελέ. Τα όσα έχει πει ο Πελέ για τον Μαραντόνα περί ναρκωτικών και λοιπών, βρήκαν άμεσα απάντηση από την πλευρά τού Αργεντίνου. "Μιλάει ο Πελέ που έχασε την παρθενιά του από άντρα!", δήλωσε ο Μαραντόνα. Δεν είναι η μόνη φορά που ο Μαραντόνα αποστόμωσε τον Πελέ. Το 'χει ξανακάνει. "Ο Θεός μ' έστειλε να παίξω μπάλα", δήλωσε κάποτε ο Βραζιλιάνος. Ο Μαραντόνα φυσικά απάντησε με το δικό του μοναδικό τρόπο, λέγοντας: "Δε θυμάμαι ποτέ να τον έστειλα να παίξει μπάλα". Υπάρχουν και άλλα γεγονότα. Κάποτε ο Πελέ επιλέχθηκε για διαφημιστική καμπάνια, όμως στις πρώτες πέντε συναντήσεις με τον υπεύθυνο της εταιρείας που θα έκανε τη διαφήμιση δεν κατέληξαν πουθενά. Στην έκτη τους συνάντηση, ο υπεύθυνος τού είπε πως αφού έχει πει όχι πέντε φορές αλλά ήρθε και στο έκτο ραντεβού, το όχι του έχει μία τιμή. Τοποθετώντας μπροστά στον Πελέ μία λευκή επιταγή, πήρε αυτό που ήθελε... Δε νομίζω να υπάρχει έστω και ένας, που να νομίζει πως ο Ντιέγκο θα υπέκυπτε ποτέ μπροστά σε κάτι τέτοιο. Άλλη μία περίφημη ιστορία για τους δύο σχετίζεται μ' ένα παιχνίδι για φιλανθρωπικό σκοπό. Με μεγάλους αστέρες τού παγκοσμίου ποδοσφαίρου να έχουν συμφωνήσει να αγωνιστούν, ο Μαραντόνα είπε όχι. Αμέσως όλοι έπεσαν πάνω του να τον φάνε, κατηγορώντας τον πως δε νοιάζεται και δεν είναι φιλάνθρωπος. Ο δικηγόρος τού Μαραντόνα, μη μπορώντας άλλο, βγήκε και δήλωσε πως ο Μαραντόνα αντί να παίζει μπάλα και να δίνει τα λεφτά σε οργανισμούς, κατεβαίνει στις φτωχές χώρες και τους δίνει τα λεφτά στο χέρι. Και αυτό αποτελεί ένα παράδειγμα, όπου ο Μαραντόνα φάνηκε να είναι ένα επίπεδο παραπάνω από τους άλλους. Η FIFA τού απαγόρευσε την είσοδο, εξαιτίας της χρήσης ναρκωτικών, στα γήπεδα στο μουντιάλ της Γαλλίας τού 1998, όμως ο Μαραντόνα τελικά κατάφερε να πάρει πάσο. Η σπουδαιότερη, για εμένα, στιγμή τού Μαραντόνα που έδειξε την προσωπικότητά του και το πόσο πολύ αγαπήθηκεα από τον κόσμο ήταν στο μουντιάλ του 1990, το οποίο διεξαγόταν στην Ιταλία. Η Αργεντινή τα πήγαινε πολύ καλά, με τον σχεδόν 30χρονο -τότε- Μαραντόνα θα τα πάει πολύ καλά. Η Ιταλία φτάνει στα ημιτελικά, όπου βρίσκει απέναντί της την Αργεντινή. Ο αγώνας ήταν να διεξαχθεί στο Σαν Πάολο, στην έδρα της Νάπολι, της πόλης όπου ο Μαραντόνα λατρευόταν σα θεός. Ο ίδιος δε δίστασε να κάνει την εξής απίστευτη δήλωση: "Η υπόλοιπη Ιταλία σάς θεωρεί παρακατιανούς όλο τον υπόλοιπο χρόνο και τώρα που σας χρειάζεται, σας θέλει δίπλα της. Εγώ σας αγαπώ (για) πάντα και ξέρω πως κι εσείς θα το δείξετε (ότι με αγαπάτε) υποστηρίζοντας την Αργεντινή!". Όσο περίεργο, όσο τρελό κι αν μοιάζει σε μερικούς, πάρα πολλοί Ιταλοί υποστήριξαν την Αργεντινή. Ο Μαραντόνα εισέπραξε την αγάπη και την υποστήριξε τού κόσμου για όσα είχε προσφέρει, για τόσο μεγάλη προσωπικότητα πρόκειται. Κατάφερε να κάνει τούς Ιταλούς να προδώσουν για μια βραδιά την ίδια τους τη χώρα, υποστηρίζοντας την Αργεντινή τού Ντιέγκο! Για την ιστορία, η Αργεντινή πέρασε στον τελικό. Εκεί, όμως, ηττήθηκε από τη Γερμανία, σ' έναν σχετικά άχαρο αγώνα, με 1-0.

Ο Πελέ ποτέ δεν έφτασε και δεν πρόκειται να φτάσει την προσωπικότητα τού Μαραντόνα. Για μένα, ο Μαραντόνα ποδοσφαιρικά ήταν μακράν ποιοτικότερος. Όμως, στέκομαι περισσότερο στην προσωπικότητα. Έχοντας τατουάζ στον μπράτσο τον Τσε Γκεβάρα, κάνοντας τους Ιταλούς να προδώσουν τη χώρα τους για ένα βράδυ, πηγαίνοντας κόντρα στο κατεστημένο πολύ συχνά, σκοράροντας το "γκολ τού αιώνα", κερδίζοντας πρωταθλήματα και κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Νάπολι, δίνοντας λεφτά αυτοπροσώπως σ' όσους τα 'χουν ανάγκη και κάνοντας όσα άλλα έχει κάνει, ο Μαραντόνα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως ποδοσφαιριστής ή προπονητής. Αντιμετωπίζεται ως είδωλο, ως σύμβολο, ως θεός για μερικούς ή όπως λένε στο εξωτερικό, αντιμετωπίζεται ως icon. Αυτή είναι κατ' εμέ η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Βραζιλιάνο μύθο και τον Αργεντίνο μύθο. Διότι στο επιχείρημά μου πως ο Μαραντόνα ήταν ποιοτικά αρτιότερος, θα βρεθεί κάποιος να με αντικρούσει λέγοντάς μου για τα 3 παγκόσμια κύπελλα τού Πελέ. Η κουβέντα θα συνεχιστεί με εμένα να λέω για τις ομάδες που αγωνίστηκε ο ένας και ο άλλος, και τον συνομιλητή μου να επιχειρηματολογεί αναφερόμενος στα πολλά περισσότερα γκολ που πέτυχε ο Πελέ. Και μάλλον με αυτόν τον τρόπο, δε βγαίνει άκρη. Επειδή, όμως, ως προσωπικότητες οι διαφορές είναι τεράστιες, ο Μαραντόνα επικρατεί και μάλιστα άνετα.

Τα ναρκωτικά ήταν ένα από τα αρνητικά που είχε ο Μαραντόνα. Αλλά ποιος δεν έχει αρνητικά στη ζωή; Ποιος δεν κουβαλάει και άσχημες στιγμές; Απλά, κανένας. Όμως, ο Ντιεγκίτο δεν αντισταθμίζει απλά τα αρνητικά με όλα τα θετικά του. Τα υποβαθμίζει σε σημείο εξάλειψης, σε σημείο που το όλο θέμα της κοκαΐνης θεωρείται αμελητέα ποσότητα. Αυτή είναι η μαγεία τού Μαραντόνα, γιατί είναι άνθρωπος που μαγεύει και εκτός γηπέδων...

Πάντως, όπως και να 'χει, όποια κι αν είναι η γνώμη σας σχετικά με το λεγόμενο "αιώνιο ερώτημα", σημαντικότερο είναι πως αυτοί οι δύο παίχτες, όπως και εκατοντάδες άλλοι μεγάλοι ποδοσφαιριστές, προσέφεραν στιγμές μοναδικές, στιγμές ανεπανάληπτες. Στιγμές που ένωσαν λαούς, στιγμές που θα θυμούνται όσοι τις είδαν για πάντα και θα αφηγηθούν στα παιδιά και στα εγγόνια τους, για να τα ξέρουν και αυτά. Στιγμές που δύσκολα θα δούμε στο μέλλον, καθώς η εμπορευματοποίηση επηρεάζει πια σχεδόν κάθε τομέα της ζωής μας. Και μόνο αν βρεθούν άνθρωποι με πολύ μεγάλες προσωπικότητες, όχι μόνο στο χώρο τού αθλητισμού αλλά γενικά, μπορούμε να ελπίζουμε πως κάποια μέρα θα ζήσουμε κι εμείς κάτι που θα αξίζει τον κόπο να το αφηγηθούμε σε όσους δεν το γνωρίζουν. Μακάρι, κάποτε, να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως τα πράγματα δεν είναι τόσο ιδανικά όσο θέλουμε, άσχετα αν πρέπει να κάνουμε όνειρα.

Και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που αυτοί οι δύο παίχτες θεωρούνται οι σπουδαιότεροι που πέρασαν, άσχετα αν μερικοί διαφωνούν (είμαι κι εγώ μέσα σε αυτούς). Γιατί μπόρεσαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να κάνουν εκατομμύρια ανθρώπους ανά την υφήλιο να ονειρευτούν και να χαρούν, να ξεφύγουν για λίγο από τη σκληρή πραγματικότητα. Γι' αυτό το ποδόσφαιρο είναι τόσο λαοφιλές, διότι υπάρχουν στιγμές όπου παύει να είναι ένα απλό παιχνίδι. Και στην τελική, γι' αυτές τις στιγμές αξίζει. Αξίζει για τις στιγμές που μας κάνει να ονειρευόμαστε...

MOONWALKING IN HEAVEN...

Έχουν περάσει μόλις μερικοί μήνες από τη μέρα που το μάθαμε. Έχουν περάσει μόλις μερικοί μήνες από τότε που η είδηση του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον έσκασε σα βόμβα και συγκλόνισε ολόκληρο τον πλανήτη. Και δεν πέρασαν ούτε 51 χρόνια από τη μέρα που ο Τζάκσον γεννήθηκε ως την ημέρα που «έφυγε» για τους ουρανούς…

Αυτό το φαινόμενο (χαρακτηρισμός πολύ «μικρός» για αυτόν) ξεκίνησε από νωρίς. Όπως όλοι γνωρίζετε, παρέα με άλλους 4 αδερφούς τους δημιούργησε τους Jackson 5. Ο Μάικλ ήταν ο μικρότερος, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να αποτελέσει τον frontman του συγκροτήματος. Η Motown ήταν εκεί και η συνεργασία ανάμεσα στις δύο πλευρές ξεκίνησε. Με τους Jackson 5 ο Μάικλ έκανε ορισμένες επιτυχίες, όμως από την αρχή ξεχώρισε. Φαινόταν, δηλαδή, πως αυτό το παιδί είχε κάτι το ιδιαίτερο. Αν όχι κάτι το ιδιαίτερο, σίγουρα κάτι που δεν είχαν τ’ αδέρφια του. Το θέμα ήταν πως ο Μάικλ ήταν πολύ καλύτερος απ’ τους υπόλοιπους Τζάκσον, κάτι που παραδέχονταν όλοι. Και η αναγνώριση δεν άρχισε να έρθει…

Από το ξεκίνημα της σόλο καριέρας του (1971) ως το 1975 έβγαλε 4 δίσκους. “Got to be there”, “Ben”, “Music & Me”, “Forever, Michael”.

Φτάνοντας στο 1979, ο Τζάκσον ήταν σχεδόν 21 ετών. Έχοντας επιλέξει από το 1971 κιόλας το δρόμο της σόλο καριέρας, έβγαλε τον πρώτο του μεγάλο προσωπικό δίσκο με τίτλο «Off the wall”. Η επιτυχία ήταν μεγάλη, όμως ο ίδιος ο Τζάκσον ήθελε με το επόμενο άλμπουμ του να ξεπεράσει τον εαυτό του, ήθελε να γίνει ο βασιλιάς της ποπ από τότε, αν και αυτό το παραδέχτηκε πολύ αργότερα. Το επόμενο άλμπουμ του έκανε τρία χρόνια να έρθει. Βγήκε στην αγορά στις 30 Νοεμβρίου του 1982 και άλλαξε την ιστορία της μουσικής… Πρόκειται για το μυθικό «Thriller», με παραγωγό τον Κουίνσι Τζόουνς. Αρχικά, ο Μάικλ δεν ήθελε να εκδοθεί, όμως η άποψή του άλλαξε. Πήγε σ’ ένα σχολείο κι είδε μερικά παιδιά να παίζουν. Έτσι, σκέφτηκε πως αυτό που ήθελε ήταν να κάνει τον κόσμο χαρούμενο και προχώρησε στην έκδοση του άλμπουμ. Η απόφαση αυτή τον δικαίωσε και με το παραπάνω, καθώς το «Thriller» ακόμα πουλάει αρκετά αντίτυπα, έχοντας ξεπεράσει πια τα 110.000.000! Ως γνωστόν, είναι το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία. Εφτά singles «βγήκαν» από το “Thriller”. Το ομώνυμο κομμάτι και τα: The girl is mine, beat it, Billie Jean, wanna be startin’ something, human nature, P.Y.T. (Pretty Young Thing). Μάλιστα, το Billie Jean αναδείχθηκε ως το καλύτερο τραγούδι από το 1980 κι έπειτα από περιοδικό (προσωπικά διαφωνώ, όμως αυτό δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση τη διάκριση αυτή). Μπορεί η δημιουργία του δίσκου να κόστισε μόλις 750.000 δολλάρια, όμως τα έσοδα ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Ο Μάικλ αμέσως έγινε είδωλο. Η πορεία του προς την κορυφή είχε πλέον γερές βάσεις και φαινόταν πως τίποτα δε θα μπορούσε να του σταθεί εμπόδιο στην άνοδό του.

Επόμενος δίσκος του Τζάκσον ήταν το “Bad”, το μοναδικό –μέχρι σήμερα- άλμπουμ που είχε 5 νούμερο 1 singles στη λίστα του Billboard (Billboard Hot 100). Ο δίσκος αυτός αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της συνεργασίας του Μάικλ με τον Κουίνσι Τζόουνς, μια συνεργασία που προσέφερε πολλά στο χώρο της μουσικής. Ο ίδιος ο Μάικλ έγραψε 9 από τα 11 τραγούδια, ενώ ήταν παραγωγός του τραγουδιού Man in the mirror. Τα singles ήταν περισσότερα σε σχέση με αυτά του “Thriller”, δέκα για την ακρίβεια. Τα εξής: I just can’t stop loving you, bad, the way you make me feel, leave me alone, liberian girl, smooth criminal, dirty Diana, another part of me, speed demon, man in the mirror. Μετά το “Thriller”, όλοι περίμεναν ακόμη έναν εκπληκτικό δίσκο. Ο Τζάκσον ικανοποίησε την επιθυμία τους σε μεγάλο βαθμό, όμως το άλμπουμ δεν απέκτησε ποτέ την αίγλη του “Thriller”. Όχι πως κάτι τέτοιο ήταν εύκολο, όμως ο ίδιος ο καλλιτέχνης ήθελε πάντα μα πάντα να ξεπερνά τον εαυτό του.

Άλλα τέσσερα χρόνια πέρασαν για να δει ο κόσμος τον «διάδοχο» του «Bad». Και το όνομα αυτού…”Dangerous”. Εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 1991 και είναι ο δεύτερος καλύτερος δίσκος του Μάικλ σε πωλήσεις. Το πρώτο άλμπουμ στην ιστορία με 8 συνεχόμενα τραγούδια στο τοπ 20 του Ηνωμένου Βασιλείου, κάτι που αποτέλεσε ακόμη μία σημαντική διάκριση για τον Τζάκσον. Η έκδοση τού ομώνυμου single ακυρώθηκε, όμως τα single έφτασαν και πάλι σε μεγάλο αριθμό. Αυτή τη φορά ήταν 9, μεταξύ των οποίων τα Black or white, Jam, In the closet, remember the time, heal the world. Δεν μπορώ να ξέρω κατά πόσο είναι κατανοητό, όμως ο Τζάκσον εκείνη την περίοδο ήταν μόλις 33 ετών! Ό,τι κι αν έκανε λατρευόταν αμέσως, ήταν κάτι πολύ παραπάνω από είδωλο. Είχε γίνει «βασιλιάς» της ποπ σε τόσο μικρή ηλικία, όλα πήγαιναν καλά.

Ιούνιος του 1995… Κυκλοφόρησε το διπλό άλμπουμ «HIStory: Past, Present and Future, Book 1”. Ο ένας δίσκος του άλμπουμ περιείχε ορισμένες παλαιότερες επιτυχίες του, ενώ ο δεύτερος ήταν ένα καινούριο άλμπουμ. Το “HIStory” έχει τις μεγαλύτερες πωλήσεις διπλού άλμπουμ μέχρι σήμερα, καθώς έχουν πουληθεί περίπου 20.000.000 αντίτυπα. Και σ’ αυτό το άλμπουμ δε θα μπορούσαν να λείπουν οι μεγάλες επιτυχίες, όπως τα τραγούδια Earth Song, You are not alone και They don’t care about us. Το 1997 κυκλοφόρησε και το “Blood on the dance floor: HIStory in the mix”, που περιελάμβανε ρεμίξ κάποιων τραγουδιών από το άλμπουμ “HIStory” και πέντε νέα τραγούδια.

Ο δίσκος που πέρασε απαρατήρητος ήταν αυτός με τον τίτλο “Invincible”, που βγήκε στην αγορά το 2001. Πρόκειται για το τελευταίο στούντιο άλμπουμ που βγήκε όσο ο Τζάκσον ήταν εν ζωή. Πάντως, αν και δεν έφτασε την (όχι μόνο εμπορική) επιτυχία των υπόλοιπων άλμπουμ, μέχρι σήμερα έχει πουλήσει 13.000.000 αντίτυπα. Στο άλμπουμ υπάρχει και το τραγούδι You rock my world, στο βίντεο κλιπ του οποίου εμφανίζονται διάφοροι καλλιτέχνες όπως ο Κρις Τάκερ, ο Μάικλ Μάντσεν και ο τεράστιος Μάρλον Μπράντο.

Όσον αφορά τους δίσκους, ακολούθησαν μερικοί που περιείχαν τις μεγαλύτερες επιτυχίες του «βασιλιά» της ποπ.

Όμως, δεν είναι μόνο τα άλμπουμ μέρος της ζωής του Τζάκσον, μέρος της ιστορίας του. Είναι πολλά ακόμη, τα οποία είναι πολύ δυσάρεστα. Τα προβλήματα και οι δυσκολίες στη ζωή του Τζάκσον ξεκίνησαν από νωρίς. Ο πατέρας του ήταν εξαιρετικά αυταρχικός, τον πίεζε υπερβολικά και όπως έχει γίνει γνωστό πλέον, τον ξυλοκοπούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τα ψυχολογικά, και όχι μόνο, τραύματα του Τζάκσον ουσιαστικά ξεκίνησαν από την παιδική του ηλικία. Ο ίδιος ο Μάικλ έχει δηλώσει πως πηγαίνοντας στο στούντιο την περίοδο που ήταν μέλος των Jackson 5 έβλεπε παιδιά να παίζουν, όμως νόμιζε πως η κανονική ζωή ήταν αυτή που έκανε ο ίδιος. Δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι έκανε κάτι πολύ διαφορετικά απ’ αυτά που έκαναν τα παιδιά της ηλικίας του. Μπήκε στον σκληρό επαγγελματικό χώρο από νωρίς, στον κόσμο της μουσικής βιομηχανίας. Μπήκε σ’ έναν κόσμο ανελέητο, που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα εκτός από το κέρδος. Το ιδιαίτερο, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι, ήταν η μανία του πατέρα του για το χρήμα. Ακόμη και μετά το θάνατο του Μάικλ, ο πατέρας του δεν άλλαξε. Λίγες μόλις ημέρες μετά το θάνατο του γιου του, παραχώρησε συνέντευξη για τον Μάικλ με αμοιβή 200.000 δολλάρια. Είναι αδιανόητα τα όσα έκανε ο ίδιος στα παιδιά του, είναι αδιανόητο ένας πατέρας να φέρεται με τόση σκληρότητα σε παιδιά και μάλιστα μικρής ηλικίας. Ο Τζάκσον, όμως, έλαμψε παρά τις δυσκολίες. Αυτό που τον «γκρέμισε», αυτό που διέλυσε όσα είχε χτίσει, ήταν το σκάνδαλο με το θέμα της παιδεραστίας. Ξέσπασε το 1993, όταν ο Τζόρνταν Τσάντλερ, μέσω του πατέρα του Έβαν, κατηγόρησε τον Τζάκσον. Τα χρόνια πέρασαν, ο Τζάκσον αθωώθηκε. Η εικόνα του, όμως, είχε καταστραφεί ίσως και ανεπανόρθωτα. Η οικονομική ζημιά για κάποιους ακούγεται μεγάλη, για τον Τζάκσον δεν ήταν. Η οικογένεια του Τσάντλερ έλαβε 22.000.000 δολλάρια.. Όμως, η ψυχολογική ζημιά που του προκάλεσε όλη αυτή η μακροχρόνια ιστορία ήταν τεράστια. Τα Μ.Μ.Ε. μεγιστοποίησαν ή υποβάθμισαν τη σημασία ορισμένων στοιχείων, ανάλογα με το τι ήταν βολικό και κερδοφόρο… Έσπευσαν να δημιουργήσουν ιστορίες για την τηλεθέαση, όμως αυτό δεν είναι κάτι που προκαλεί έκπληξη. Αντιθέτως, ακούγεται φυσιολογικό. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει πάντα «κάποιος» που δεν ακούει τα Μ.Μ.Ε., «κάποιος» που στηρίζει τον καλλιτέχνη, «κάποιος» που εκτιμά τα όσα προσέφερε, «κάποιος» που κάνει τη διαφορά.

Πρόκειται, φυσικά, για τον κόσμο. Ο Τζάκσον το 2001, όταν εμφανίστηκε στη σκηνή του θρυλικού Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, δεν είχε απαλλαχθεί ακόμα από τις κατηγορίες. Πανζουρλισμός και μόνο που τον είδαν… Με το ακούστηκε η αρχή του Billie Jean επικράτησε πανικός. Περίπου 20.000 άτομα ήταν όρθια. Άλλοι χόρευαν, άλλοι τραγουδούσαν, άλλοι χτυπούσαν παλαμάκια, άλλοι τα ‘καναν όλα. Το θέμα είναι πως επικράτησε πανικός, η αγάπη των φανατικών θαυμαστών του δεν έσβησε. Όσοι θέλετε να το δείτε, μπορείτε να αναζητήσετε το βίντεο στο youtube γράφοντας «Billie Jean Michael Jackson live 2001”. Ο Τζάκσον βρίσκονταν εκείνη την εποχή σε μία αρκετά άσχημη περίοδο, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να κάνει ένα ολόκληρο στάδιο να τον αποθεώσει. Εν τέλει, ο Τζάκσον αθωώθηκε. Και εκτός αυτού, ο ίδιος ο Τζόρνταν Τσάντλερ λίγο καιρό μετά το θάνατο του Μάικλ δήλωσε δημόσια πως ποτέ μα ποτέ δεν παρενοχλήθηκε σεξουαλικά. Είπε πως όλα ήταν στημένα, από τον πατέρα του, για να πάρουν λεφτά. Η δικαίωση για τον ίδιο τον Τζάκσον δεν ήρθε ποτέ. Χρειάστηκε να πεθάνει για να ειπωθεί δημόσια η αλήθεια, μία αλήθεια που εάν είχε ειπωθεί νωρίτερα θα είχε αλλάξει την ψυχολογία του Τζάκσον. Παρ’ όλ’ αυτά, δικαιώθηκαν όσοι τον στήριξαν.

Εκτός από τις κατηγορίες, ο Τζάκσον είχε να αντιμετωπίσει και προβλήματα υγείας. Οι πλαστικές επεμβάσεις ήταν πολλές, όμως ο Τζάκσον έχει δηλώσει ουκ ολίγες φορές πως έκανε μόλις δύο επεμβάσεις (ρινοπλαστικές) με τη θέλησή του. Οι υπόλοιπες έγιναν για λόγους υγείας, σύμφωνα με τον ίδιο. Είχε λεύκη, ίσως και καρκίνο του δέρματος. Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούσε με περούκα και τα ζυγωματικά του ήταν πιο εμφανή από ποτέ. Τους έξι τελευταίους μήνες της ζωής του, ο Τζάκσον κατανάλωσε περισσότερα από 10.000 φάρμακα! Δεν είναι λίγες οι φορές που παρουσιάστηκε ως τέρας από τα Μ.Μ.Ε. Δε διαφωνώ πως η αλλαγή επάνω του ήταν εμφανέστατη, όμως δεν μπορώ να ξέρω αν οι πλαστικές επεμβάσεις έγιναν για λόγους υγείας ή επειδή ήθελε να γίνει λευκός. Πείτε με βλάκα, όμως πιστεύω ακράδαντα το πρώτο. Ακόμα και σε διαφημιστικό είχε ατύχημα, ένα ατύχημα για το οποίο φημολογείται έντονα πως έγιναν ορισμένες επεμβάσεις. Ο Τζάκσον ίσως να είχε πρόβλημα με τον εαυτό του, μπορεί να μην του άρεσε η εικόνα του. Σίγουρα, όμως, είχε κάποιου είδους κόμπλεξ με τη μύτη του, για την οποία του ο πατέρας του τον έβριζε συνέχεια. Μάλλον, αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο ο Μάικλ προχώρησε σε δύο ρινοπλαστικές.

Σημαντικό κομμάτι του μύθου με το όνομα Μάικλ Τζάκσον είναι και οι ζωντανές εμφανίσεις του. Η πρώτη του περιοδεία είχε τίτλο “Bad World Tour” και πραγματοποιήθηκε το 1987. Διήρκησε 16 μήνες, μέσα στους οποίους ο Τζάκσον επισκέφτηκε 15 χώρους και έδωσε συναυλίες μπροστά σε περισσότερους από 4.000.000 άτομα. Εφτά συναυλίες του σε έναν απ’ τους μεγαλύτερους (σε χωρητικότητα και ιστορία) «ναούς» του ποδοσφαίρου, το Wembley, ήταν sold-out. Εκεί τον είδαν ζωντανά περισσότεροι από μισό εκατομμύριο άνθρωποι, μεταξύ των οποίων η πριγκίπισσα Νταϊάνα και ο πρίγκιπας με την πριγκίπισσα της Ουαλίας. Το “Bad World Tour” μέχρι σήμερα αποτελεί την περιοδεία με την μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου και τα μεγαλύτερα έσοδα (125.000.000 δολλάρια). Ακολούθησε το “Dangerous World Tour”, κατά τη διάρκεια του οποίου παρακολούθησαν τον Τζάκσον από κοντά κοντά 3.500.000 άτομα. Όμως, ο ίδιος ήταν εξαντλημένος από τη δικαστική διαμάχη του με την οικογένεια Τσάντλερ κι έτσι μετά από κάποιες συναυλίες, διέκοψε την περιοδεία του. Η τρίτη και τελευταία περιοδεία του Τζάκσον έφερε το όνομα «HIStory world tour”. Περιελάμβανε 58 πόλεις σε 35 χώρες σ’ όλον τον κόσμο. Τον παρακολούθησαν 4.500.000 άνθρωποι, ενώ ο μέσος όρος προσέλευσης στις συναυλίες του ήταν 54.878 άτομα. Η περιοδεία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1996 και τελείωσε τον Οκτώβριο του 1997. Εκτός από αυτές τις τρεις περιοδείες, ο Τζάκσον έδωσε δύο συναυλίες για την επέτειο των 30 χρόνων από την ημέρα που άρχισε την σόλο καριέρα του στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης το 2001. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ίδιος έλαβε 7.500.000 για κάθε ένα από τα δύο αυτά σόου. Επίσης, έδωσε μία συναυλία για φιλανθρωπικό σκοπό με τίτλο “United we stand: What more can I give”, ενώ προγραμματίστηκαν και 50 συναυλίες στα πλαίσια της περιοδείας “This is it” οι οποίες όμως ποτέ δεν έγιναν λόγω του θανάτου του Μάικλ.

Εκτός από τις πολλές επιτυχίες του, ο Τζάκσον έγραψε -μαζί με τον Λάιονελ Ρίτσι- και το τραγούδι “we are the world”. Το τραγούδι γράφτηκε για να βοηθήσει τους φτωχούς στις Η.Π.Α. και την Αφρική μέσω των εσόδων του. Η επιτυχία του ήταν μεγάλη, καθώς πούλησε πάνω από 20.000.000 αντίτυπα. Στο τραγούδι πήραν μέρος πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως οι Bob Dylan, Ray Charles, Dianna Ross, Tina Turner, Kenny Rogers, Stevie Wonder, Bruce Springsteen κ.ά.

Και τα βίντεο κλιπ του Τζάκσον άφησαν ιστορία. Πρώτο και καλύτερο το “Thriller”, το οποίο χαρακτηρίστηκε «μίνι ταινία» και όχι άδικα. Τα κλιπ του Τζάκσον είναι αυτά από τα οποία εμπνέονται πολλοί σκηνοθέτες για τα βίντεο κλιπ του σήμερα. Αποτελούν πρότυπο για αρκετούς. Ο Steve Huey δήλωσε πως ο Τζάκσον μετέτρεψε τα βίντεο κλιπ σε μία μορφή τέχνης. Η άνοδος του Τζάκσον στη μουσική βιομηχανία έγινε ταυτόχρονα με την άνοδο του MTV, ήταν ο πρώτος μαύρος καλλιτέχνης του οποίου βίντεο κλιπ προβλήθηκε από το κανάλι. Εκτός από το “Thriller”, ιστορία έχουν γράψει και άλλα βίντεο κλιπ όπως αυτά των τραγουδιών Beat it, Smooth Criminal, Billie Jean, Leave me alone (λόγω των εφέ που χρησιμοποιήθηκαν), The way you make me feel, Earth Song, Scream και άλλα. Στο Smooth Criminal, ο Τζάκσον χρησιμοποίησε ειδικά παπούτσια και κατάφερε να «πολεμήσει» εν μέρει τη βαρύτητα. Η δύναμη της εικόνας έχει τεράστια επιρροή κι αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος που οδήγησε τον Τζάκσον στην κορυφή.

Όσον αφορά το θάνατό του, δε θα επεκταθώ. Έχω να πω μόνο πως τελικά πρόκειται για ανθρωποκτονία. Τα σχόλια δικά σας…

Ο Τζάκσον δε θα μείνει στη μνήμη μας ως ένας απλός τραγουδιστής. Το κοινωνικό του έργο δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό, όμως όσοι το έχουν ψάξει γνωρίζουν πως κατά καιρούς έδινε υπέρογκα ποσά για φιλανθρωπικούς σκοπούς και επιστημονικές έρευνες. Στο καλλιτεχνικό κομμάτι, τι να πει κανείς? Ήταν συνθέτης, στιχουργός, χορογράφος, χορευτής, σκηνοθέτης, σκηνογράφος και φυσικά τραγουδιστής. Όλα σε ένα. Η φωνή του δεν ήταν η καλύτερη, έχουμε ακούσει πολλούς καλύτερους τραγουδιστές. Στις ζωντανές εμφανίσεις του, παρ’ ολ’ αυτά, εκεί που φαίνεται αν ο καλλιτέχνης αξίζει, ήταν μοναδικός. Ερμήνευε άριστα τα τραγούδια του, συνδυάζοντάς τα με φαντασμαγορικές χορογραφίες. Καλός και ως σκηνογράφος αλλά όχι επαγγελματίας. Εξαιρετικός χορογράφος και εξαιρετικός χορευτής. Ικανότατος στιχουργός και πολύ καλός συνθέτης για ποπ μουσική. Αν κάποιος τα δει χωριστά καταλαβαίνει αρκετά. Αν, όμως, δει τον Τζάκσον συνολικά ως καλλιτέχνη, τότε καταλαβαίνει γιατί πολλοί υποστηρίζουν πως μάλλον ήταν ο κορυφαίος καλλιτέχνης που πέρασε ποτέ από τη μουσική και ένας απ’ τους κορυφαίους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με την τέχνη, ανεξάρτητα από το είδος. Οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα 750.000.000 αντίτυπα, εκατομμύρια κόσμος τον είδε ζωντανά. Σε κάθε του εμφάνιση γινόταν χαμός. Ενέπνευσε αμέτρητους καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών και η «βασίλισσα» της ποπ, Μαντόνα. Οι κινήσεις του ήταν μοναδικές και είναι ιεροσυλία να αποκαλούνται «απλό κούνημα». Οι στροφές του ήταν ανεπανάληπτες, το πάτημα στις μύτες άξιο θαυμασμού ενώ δεν υπάρχουν καν λόγια για το μυθικό moonwalk, το οποίο εκτέλεσε για πρώτη φορά στη Motown 25 και από τότε έγινε σήμα κατατεθέν του. Κινήσεις που αν προσπαθήσουν κι άλλοι να τις κάνουν, στην καλύτερη περίπτωση θα σπάσουν δύο χέρια, δύο πόδια κι ένα κεφάλι (μπορεί και δύο αν είναι και ηλίθιοι). Όμως, εκτός από τις περίπλοκες και επιδέξιες κινήσεις του, χρησιμοποιούσε και ορισμένες υπερβολικά απλές για τις ικανότητές του. Όμως, τις έκανε με τέτοιο τρόπο που φαίνονταν μαγικές, φαίνονταν δύσκολες. Ένα απλό κούνημα των χεριών είναι ένα απλό κούνημα των χεριών όταν το πραγματοποιεί ο οποιοσδήποτε. Όταν το πραγματοποιούσε ο Μάικλ, όμως, ήταν τέχνη…

Στην τελετή που ακολούθησε λίγες μέρες μετά το θάνατό του στο Staples Center του L.A., παρευρέθηκαν λίγες χιλιάδες κόσμου. Από τις τηλεοράσεις παρακολούθησε πάνω από ένα δισεκατομμύριο κόσμος. Με λίγα λόγια, όλοι θέλησαν να αποχαιρετήσουν τον «βασιλιά» της ποπ.

Το μεγαλείο του δε χωράει σε ένα άρθρο, δε χωράει σ’ ένα βιβλίο, δε χωράει σ’ ένα τόμο. Δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Και δε χρειάζεται κιόλας να εκφράζεται συχνά, ο καθένας το αντιλαμβάνεται με τον δικό του τρόπο. Το θέμα είναι πως το αντιλαμβάνεται. Δε γίνεται να υπάρξει δεύτερος Τζάκσον, δεύτερος «βασιλιάς» της ποπ. Ο Τζάκσον ήταν μοναδικός με όλη τη σημασία της λέξης. Κι όσο εμείς εδώ ακούμε τις σαχλαμάρες που μας σερβίρουν για (λέμε τώρα) τραγούδια, όσο θα βλέπουμε κάτι άσχετους να προσπαθούν να τραγουδήσουν, κάποιους πλήρως ατάλαντους να κάνουν τους χορευτές, ορισμένους φαντασμένους να νομίζουν ότι είναι είδωλα (μουσικά και όχι μόνο), δήθεν καλλιτέχνες να χτυπιούνται σαν χταπόδια στη σκηνή για τα μάτια του κόσμου, ο Τζάκσον θα χορεύει, θα τραγουδά και θα πραγματοποιεί το moonwalk στους ουρανούς…

"Παλμός τού Λεοντείου", Δεκέμβριος 2009

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΖΑΚΣΟΝ.

Η άποψή μου για τον Μάικλ Τζάκσον, συμπεριλαμβανομένων των σχόλιών μου, θα μπορούσε να πιάσει κάμποσα στρέμματα. Απεναντίας, όμως, αποφάσισα να την κάνω όσο πιο περιεκτική μπορούσα. Και ιδού το αποτέλεσμα:

Όταν το άστρο του έλαμπε, κανένας δεν τολμούσε να πει ότι δεν το εντόπισε στον ουρανό. Πέρασαν δύο σύννεφα και ξαφνικά όλοι εντόπιζαν μόνο ομίχλη. Και πάνω που έλαμψε ξανά για λίγους μήνες, αμέσως όλο αναγνώρισαν το άστρο αυτό. Όμως, εν τέλει εξεράγη σε σουπερνόβα, αφήνοντάς πίσω τις ημέρες λαμπρότητας και φωτεινότητας για να τις θυμόμαστε. Η άποψή μου για τον Μάικλ Τζάκσον.

ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΛΑΝ ΣΤΟ ΜΥΘΙΚΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΜΠΕΡΝΑΜΠΕΟΥ.

Είναι η κορυφαία συνάντηση που μπορούσαμε να 'χουμε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Και το εξηγώ, γιατί ήδη από την πρώτη πρόταση μερικοί θα πεταχτήκατε σαν παλαβοί στον αέρα. Δεν το έγραψα επειδή οι δύο ομάδες βρίσκονται σε τρομερή φόρμα. Αντίθετα, μάλιστα, η Μίλαν είναι σε κάκιστη φόρμα. Όμως, πέρα απ' την αγωνιστική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ομάδες, υπάρχει κάτι που δικαιολογεί την πρώτη μου φράση. Απόψε, στο μυθικό Σαντιάγκο Μπερναμπέου της Μαδρίτης, θα παρελάσουν 16 (!) κύπελλα πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ. Η Ρεάλ είναι η πολυνίκης του θεσμού, όπως είναι γνωστό, έχοντας 9 κατακτήσεις (1956,1957,1958,1959,1960,1966,1998,2000,2002), ενώ η Μίλαν έρχεται δεύτερη στη σχετική κατάταξη με 7 (1963,1969,1989,1990,1994,2003,2007), όμως είναι η πρώτη (μαζί με την Μπόκα Τζούνιορς) στη λίστα με τις ομάδες με τους περισσότερους διεθνείς αναγνωρισμένους τίτλους, έχοντας 18! Ο κορυφαίος τελικός, από πλευράς τίτλων από τους δύο φιναλίστ, ήταν αυτός της Αθήνας το 2007 όπου κοντραρίστηκαν η Μίλαν με τη Λίβερπουλ. 7 τρόπαια οι Μιλανέζοι και άλλα 5 οι Άγγλοι. Το αθροιστικό 12 αποτελεί τον μεγαλύτερο αριθμό κατακτήσεων σε σύνολο από τις δύο ομάδες του τελικού.
Απόψε η μάχη δίνεται σ' ένα γήπεδο-θρύλο, στο οποίο θα διεξαχθεί και ο τελικός της φετινής διοργάνωσης (22/5, για πρώτη φορά στην ιστορία ημέρα ΣΑΒΒΑΤΟ). Απόψε θα πάρουμε μία πρώτη γεύση από την ποιότητα που αναμένεται να δούμε στον τελικό για το "ιερό δισκοπότηρο του ποδοσφαίρου", όπως ο χαρακτήρισε ο αείμνηστος Σερ Ματ Μπάσμπι. Όχι ότι είναι δεδομένο πως η Μίλαν ή η Ρεάλ θα φτάσει ως τον τελικό, όμως η ποιότητα των δύο αυτών συλλόγων κυμαίνεται σε υψηλότατα επίπεδα, με τη Ρεάλ να έχει στο ρόστερ της τους δύο τελευταίους νικητές της "Χρυσής Μπάλας", τον Κακά και τον Κριστιάνο Ρονάλντο (είναι τραυματίας και θα απουσιάσει και απόψε). Απ' την άλλη, η Μίλαν έχει κι αυτή νικητή της "Χρυσής Μπάλας" στο ρόστερ της, τον Ροναλντίνιο, ο οποίος όμως τα τελευταία χρόνια έχει απογοητεύσει κάθε ποδοσφαιρόφιλο ανά την υφήλιο με την απόδοσή του. Όμως, οι ποδοσφαιρικές ικανότητες δεν παύουν να υφίστανται και οι στημένες φάσεις ίσως φανούν αρκετές στη Μίλαν για κάποιο θετικό αποτέλεσμα.

Τα προγνωστικά φυσικά και λένε Ρεάλ, όμως είναι παιχνίδι απ' αυτά στα οποία δεν χωρούν προγνωστικά. Βέβαια, χθες έγιναν "θαύματα". Η Άρσεναλ δεν μπόρεσε να κερδίσει μία αποδεκατισμένη Αλκμάαρ, η Μπαρτσελόνα ηττήθηκε μέσα στη Βαρκελώνη από την Ρούμπιν Καζάν, η Ρέιντζερς (η ομάδα με τους περισσότερους τίτλους παγκοσμίως, 110 έχει!) έφαγε περιποιημένη 4άρα εντός έδρας από την Ουνιρέα, ενώ η Λίβερπουλ μέσα στο φρούριό της, το Άνφιλντ, κατάφερε και έχασε με 1-2 από τη Λυόν (είναι 3η στον όμιλο έχοντας 3 βαθμούς σε 3 ματς, η Φιορεντίνα είναι δεύτερη με 6 βαθμούς και η Λυόν πρώτη με 9). Οπότε, εφόσον αυτά διαδραματίστηκαν εχθές, όλα είναι πιθανά και γι' απόψε. Αν και συνήθως, η μία απ' τις δύο μέρες που πραγματοποιούνται οι αγώνες είναι καλή. Η χθεσινή δεν ήταν κακή από πλευράς γκολ, όμως ήταν γεμάτη απρόσμενα αποτελέσματα ακόμα και για τον σπουδαιότερο "γκουρού" του ποδοσφαίρου. Τέτοιες εξελίξεις ούτε ο Χάπελ, ούτε ο Μίχελς, ούτε κανένα άλλο μεγαθήριο του χώρου δε θα μπορούσε να τις προβλέψει. Το θέμα είναι πως "μπάλα είναι και γυρίζει" και επίσης, "η μπάλα είναι πόρνη". Αυτά τα λένε όλα.

Το τι θέλω εγώ προσωπικά απ' τον αγώνα το φαντάζεστε. Γκολ και θέαμα, χωρίς να εννοώ πως θέλω μόνο από τη μία πλευρά καλό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι με αρκετά υψηλό σκορ (2-2, 3-3, 3-2 κλπ.) και έντονες συγκινήσεις (σαν το χθεσινό "θρίλερ" μεταξύ Ολυμπιακού και Σταντάρ Λιέγης κι ακόμα παραπάνω) θα ήταν ιδανικό, γιατί η ιστορία των δύο αυτών γιγάντων τού ποδοσφαίρου μαρτυρά πως κάτι τέτοιο δεν είναι διόλου απίθανο να γίνει. Πούσκας, Ντι Στέφανο, Χέντο (ο παίχτης με τις περισσότερες κατακτήσεις κυπέλλου πρωταθλητριών, έχει 6), Ραούλ (κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ), Μπουτραγκένιο, Ζιντάν, Ρονάλντο (το φαινόμενο, εννοείται) και δε συμμαζεύεται από πλευράς Ρεάλ ανά τις δεκαετίες. Μαλντίνι (κατέκτησε το τρόπαιο της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης 5 φορές), Μπαρέζι, Κοστακούρτα, Γκούλιτ, Ράικαρντ, Ζαν Πιερ Παπάν, Ιντζάγκι(ο κορυφαίος σκόρερ στα κύπελλα Ευρώπης στην ιστορία), Τζορτζ Γουεά, Μάρκο Βαν Μπάστεν κλπ., με τη λίστα να είναι ατελείωτη και από πλευράς Μίλαν. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, οι δύο αυτοί σύλλογοι έχουν παρουσιάσει ό,τι καλύτερο έχει βγάλει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, με την Μπαρτσελόνα βέβαια να 'χει να επιδείξει τους δύο κορυφαίες προσωπικότητες του χώρου, τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα και τον "Ιπτάμενο Ολλανδο", Γιόχαν Κρόιφ. Όμως, απόψε δεν αγωνίζεται η Μπαρτσελόνα. Αγωνίζονται η Ρεάλ και η Μίλαν, μπροστά μας θα παρελάσουν 16 κύπελλα πρωταθλητριών. Κι αυτό είναι το καλύτερο επιχείρημα που μπορώ να δώσω για να σας πείσω να παρακολουθήσετε το ματς!

Η Μίλαν απόψε θα κριθεί το κατά πόσο παραμένει μία μεγάλη ομάδα, μετά την αποχώρηση του Κακά και του τεράστιου αρχηγού της, Πάολο Μαλντίνι. Η Ρεάλ δεν έχει να αποδείξει τίποτα, φέτος μοιάζει αρκετά συγκεντρωμένη στους στόχους της και είναι ιδιαιτέρως αποτελεσματική. Ενδιαφέρον θα έχει η κόντρα Ραούλ-Ιντζάγκι, όπως επίσης και Κακά-Πίρλο. Και για να δούμε κατά πόσο θα θυμηθεί ο Ροναλντίνιο τις μέρες της δόξα της στην Μπαρτσελόνα, όταν σε μία απ' αυτές άλωσε μόνος του το Μπερναμπέου, αναγκάζοντας πάνω από 80.000 Μαδριλένους να σηκωθούν όρθιοι και να τον χειροκροτήσουν γεμάτοι ενθουσιασμό, αφήνοντας στην άκρη τα υποτιθέμενα μίση που τρέφουν για την Μπαρτσελόνα, τους παίχτες και τον κόσμο της. Αυτό θα πει ποδοσφαιρικός πολιτισμός.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΑΣ.

Η συνέχεια επί της οθόνης...

ΣΕΒΙΛΛΗ-ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ (ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ)

ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ "GALACTICOS" (ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΟ ΤΗΣ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ) ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΒΙΛΛΗ ΣΤΙΣ 22:00 (ΤΗΛ. ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΟ CONN-X TV SPORTS). ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΕΑΛ, ΔΙΟΤΙ Η ΣΕΒΙΛΛΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟ ΡΟΣΤΕΡ ΤΗΣ. ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ, ΟΙ ΓΚΑΛΑΚΤΙΚΟΣ ΔΕ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΡΟΝΑΛΝΤΟ (ΛΟΓΩ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥ), ΟΜΩΣ Ο ΚΑΚΑ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟ ΔΙΔΥΜΟ ΡΑΟΥΛ,ΜΠΕΝΖΕΜΑ ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ. ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥ ΙΚΑΝΩΝ ΜΕΣΩΝ ΤΗΣ ΡΕΑΛ, ΠΟΥ ΕΔΙΝΑΝ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΠΑΣΕΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΚΑ ΚΑΙ ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΝΟΜΙΖΩ ΠΕΡΙΤΕΥΟΥΝ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ. ΤΡΟΜΕΡΟΙ ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ ΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΕΣ ΠΑΣΕΣ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΟ ΣΟΥΤ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ. ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΤΗ ΡΕΑΛ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΣΤΗΝ ΑΠΟΨΙΝΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ.

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΡΕΑΛ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΘΕΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΙΣΟΒΑΘΜΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΗΣ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑΣ.

ΘΥΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΧΘΕΣ Η ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΝΙΚΗΣΕ 1-0 ΤΗΝ ΑΛΜΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΝΟΥ, ΜΕ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΠΕΔΡΟ ΣΤΟ 31' ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗ ΣΤΗΝ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΕ 18 ΒΑΘΜΟΥΣ, ΕΧΟΝΤΑΣ 6/6.

ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΟΚ...

Σήμερα, 4 Οκτωβρίου του 2009, το σημαντικό δεν είναι οι εκλογές. Το σημαντικό έχει σχέση με την μπάλα...

Δεν είναι μόνο το ντέρμπυ στην Πρέμιερ Λιγκ μεταξύ της Τσέλσι και της Λίβερπουλ στο Στάμφορντ Μπριτζ. Είναι και κάτι ακόμα, πιο σημαντικό. Κάτι "επετειακό", αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το επίθετο για κάτι τόσο οδυνηρό.

Ήταν 4 Οκτωβρίου του 1999, ο ΠΑΟΚ είχε αποσπάσει την ισοπαλία με σκορ 1-1 από τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ. Λίγο πριν τα διόδια στα Τέμπη στις 04:30 τα ξημερώματα, ο οδηγός ενός λεωφορείου που μετέφερε οπαδούς έχασε τον έλεγχο. Το λεωφορείο συγκρούστηκε μ' ένα φορτηγάκι και κατέληξε σ' ένα χαντάκι στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Από τους 77 οπαδούς που επέβαιναν στο λεωφορείο, ανασύρθηκαν έξι νεκροί και 33 τραυματίες, που διακομίστηκαν σε νοσοκομείο της Λάρισας.

Κάθε μεγάλη ομάδα ξέρει να σέβεται και να τιμά τους οπαδούς της, πόσο μάλλον τους νεκρούς της. Στο σημείο εκείνο των Τεμπών αναγράφεται: "Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφερε εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα". Το μνημόσυνο των αδικοχαμένων οπαδών θα τελεστεί την επόμενη Κυριακή, 11 Οκτωβρίου, με παρευρισκόμενους όλη την ομάδα και τον πρόεδρο.

Τέλος, στον αυριανό αγώνα κόντρα στον Ηρακλή, τα μόνα πανό που θα κρεμαστούν θα είναι αυτά που θα φέρουν τα ονόματα των έξι νεκρών οπαδών.

Τα ονόματα των έξι νεκρών:

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΖΑΠΟΥΝΙΔΗΣ (20 ΧΡΟΝΩΝ)

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗΣ (25 ΧΡΟΝΩΝ)

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΤΖΙΟΒΑ (18 ΧΡΟΝΩΝ)

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ (22 ΧΡΟΝΩΝ)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΚΑΝΑΤΣΙΟΣ (22 ΧΡΟΝΩΝ)

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ (17 ΧΡΟΝΩΝ)

ΚΗΔΕΙΑ ΣΤΟ ΣΑΝ ΣΙΡΟ...

Συνεχίζει ακάθεκτη την άθλια πορεία της η Μίλαν, ηττήθηκε 0-1 στο Σαν Σίρο από τη Ζυρίχη. Δείτε γκολάρα που έβαλε ο Tihinen!

Α ΡΕ ΖΩΑ, ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΩΛΟΕΚΛΟΓΕΣ ΣΑΣ...

Το 'χουμε μάθει ρε το παραμύθι. Λέτε ΟΛΟΙ ότι είστε οι καλύτεροι να κυβερνήσετε, λέτε ΟΛΟΙ ότι θα πάτε την Ελλάδα μπροστά, λέτε ΟΛΟΙ ότι θα κάνετε αλλαγές, λέτε ΟΛΟΙ ότι θα κάνετε το καλύτερο δυνατό. Η άποψή μου --> Λέτε ΟΛΟΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ!

Το παρακάτω βίντεο είναι δημοσιευμένο από το ΠΑΣΟΚ (ε από ποιον άλλον...) και παρουσιάζει τα 5 ψέματα που είπε ο Καραμανλής στο debate? Σωπάτε ρε μάγκες...πώς έγινε αυτό...πολιτικός να λέει ψέματα? Απαπα...Πρώτη φορά το ακούω!

Γιατί, δηλαδή, οι υπόλοιποι δεν είπαν ψέματα? Νομίζετε εσείς του ΠΑΣΟΚ ότι έχοντας πρωθπουργό κάποιον που δεν ξέρει να κάνει ποδήλατο θα τα πάτε καλύτερα? Τα παπάρια μας θα πάρετε και το ξέρετε. Απλά έχετε επιλέξει, όπως χρόνια τώρα. την (αποδοτική βέβαια) τακτική του ψέματος. Από τον παππού του Γιωργάκη, στον "θα, θα, θα, θα, θα..." μπαμπάκα του Γιωργάκη και εν τέλει, στον ίδιο τον ποδηλάτη.

Από την άλλη...Από τον θείο Καραμανλή, στον ανιψιό Καραμανλή και γιατί όχι και στον γιο του ανιψιού Καραμανλή? Μια ζωή τα ίδια σκατά θα είστε, τις ίδιες μαλακίες θα λέτε και θα κάνετε. Μην ξεχάσω και τον νεκροθάφτη, τον απέθαντο Μητσοτάκη. Αυτός ίσως στον Τιτανικό να είχε κλείσει τα 25 του...Τον είδαν τα σκυλόψαρα στον Ωκεανό και κρύφτηκαν. Και οι λευκοί καρχαρίες. Γι' αυτό αποτελεί προστατευόμενο είδος, επειδή κινδύνεψε σοβαρά με εξαφάνιση...Ε ρε τρομάρα που θα πήραν τα σαγόνια τους...

Για να μην πολυλογώ ως συνήθως, ορίστε και το βίντεο...Ακολουθεί το σχόλιό μου...


Άντε ρε που θ' ασχοληθούμε με τ' αρχίδια τους πολιτικούς την Κυριακή...Έχει Τσέλσι-Λίβερπουλ, ποιος τις γαμάει τις εκλογές...YOU "LL NEVER WALK ALONE...

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ JUSTIN.TV ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.

Όσοι έχετε προσπαθήσει να παρακολουθήσετε αγώνες στο site justin.tv σίγουρα έχετε αντικρίσει το μήνυμα που λέει για maximum number of streams in your country. Αυτό ξεχάστε το, επιτέλους εντόπισα τη λύση κι εγώ.

Η λύση ακούει στο όνομα Ultrasurf. Είναι ένα προγραμματάκι που αλλά τις ρυθμίσεις proxy και επιτρέπει σ' αυτόν που παρακολουθεί τον αγώνα να τον δει με την άνεσή του, χωρίς να διακόπτεται η μετάδοση. Προσωπικά, έχω διακρίνει ορισμένα μικροπροβλήματα όμως χαλάλι αφού πρόκειται για τζάμπα μπάλα.

Το πρόγραμμα μπορείτε να το βρείτε πατώντας το όνομα στο google ή μπαίνοντας στο site http://www.bebinio.com/ για να το κατεβάσετε από 'κει. Όμως, προσοχή! Δουλεύει μόνο με Internet Explorer (κι εγώ φανατικός του Firefox είμαι, όμως η ανάγκη μ' έριξε στον IE). Αλλά κάντε το...για τη μπάλα ρε γαμώτο!

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ Ο ΠΟΛ ΓΚΑΣΚΟΪΝ...

Κρίμα, κρίμα και ξανά κρίμα...Ο Πολ Γκασκόιν ακόμα δεν έχει καταφέρει να παλέψει τον αλκοολισμό, που έχει φτάσει πλέον σε υπερβολικά υψηλό επίπεδο. Ο πρώην ποδοσφαιριστής κατανάλωσε 40 ποτήρια μπύρας μέσα σε 13 ώρες σε μία παμπ, ενώ προηγουμένως είχε καταναλώσει άλλα 6 μέσα σε μόλις 20 λεπτά. Όπως είναι ολοφάνερο, η κατάστασή του γίνεται μέρα με τη μέρα και πιο δραματική. Μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο, ο θάνατος του Μπόμπι Ρόμπσον τον επηρέασε αρκετά, διότι ήταν σαν πατέρας του.

Είναι πραγματικά πολύ άσχημο να βλέπεις έναν άνθρωπο, που πριν μερικά χρόνια αλώνιζε διάφορα γήπεδα, να 'χει καταντήσει έτσι. Να έχει παραδοθεί, ουσιαστικά, στο πότο και να περιμένει να σαπίσει ολόκληρος ώστε να πεθάνει. Τέλος, κατά τα λεγόμενα του ίδιου του Γκασκόιν, μόλις πεθάνει η μάνα του (πάσχει από καρκίνο) θα μείνει εντελώς μόνος του κι αυτό δε θα 'χει κανένα απολύτως νόημα...

Οι ημέρες της δόξας τού Πολ Γκασκόιν...

ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΒΑΛΕΤΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ?

Μετά το ντέρμπυ ΑΕΚ-ΟΣΦΠ τα πρωτοσέλιδα είχαν ως εξής. Αδικία-σφαγή της ΑΕΚ από τον Δαλούκα, μεγάλη νίκη ΟΣΦΠ ή, όσον αφορά τις φιλοβαζελικές εφημερίδες, σφαγή ΑΕΚ, παράγκα ΟΣΦΠ και ψευτοπρωταθλητής.

Αύριο, μετά από τον άθλιο βάζελο και την άθλια ΑΕΚ τι θα γράφουν τα πρωτοσέλιδα? Γιατί εμένα κάτι μου λέει πως οι φιλοβαζελικές εφημερίδες θα αποθεώσουν την πράσινη αρμάδα? Γιατί κάνει μου λέει πως οι φιλοχανούμικες εφημερίδες θα γράψουν τα γνωστά, για γκρίνια και ευθύνες? Οι φιλογαυρικές εφημερίδες θα έχουν άσχετο πρωτοσέλιδο, (και καλά) αδιαφορούν για τις άλλες ομάδες.

Τι θα βάλετε λοιπόν για πρωτοσέλιδο? "Μεγάλη νίκη του ΠΑΟ, οδοστρωτήρας ο ΠΑΟ, αυτός είναι ο πρωταθλητής"...Ντάξει αυτές τις μπούρδες βάζετε για πρωτοσέλιδα. Και μην ξεχάσετε να αναφέρετε τις...καταπληκτικές αποδόσεις των δύο αντιπάλων (πάντα λέω για ΑΕΚ και ΠΑΟ). Α ρε γελοίοι...

Θα πούμε πολύ ωραία στο Καραϊσκάκη στη 12η αγωνιστική...Ως τότε, ξέρετε...ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!

ΥΓ Φυσικά στο παρόν μπλογκ δεν υπάρχει ίχνος αντικειμενικότητας. Αν την αναζητείτε, κλικάρετε εδώ.